Quo vadis Kerk in Vlaanderen?

Zit de mot in de Kerk?

2011-05-17T10:45:00.002+02:00

Door: Jens Taskin

Tot mijn grote verbazing was er in de aanloop tot de verderfelijke gaypride zelfs een liturgische viering voorzien. Los van het feit dat die viering alle liturgische voorschriften overtrad blijft er de vraag of er in de Kerk plaats is voor dergelijke momenten die men dan 'liturgie' noemt. De Goede Bijstands Kerk in Brussel op de Kolenmarkt is niet zomaar een randfenomeen ze is zeer populair in de linkse kringen die al jaren lang de Kerk in haar Hart raken.

Recent nog heeft de Pastoor van deze Kerk de Heilige Vader, de Aartsbisschop en de Leer van de Heilige Moeder de Kerk aangevallen, meer nog: Hij gebruikte zelfs het forum van een televisiemis om de Kerk publiek aan te vallen. We kunnen ons de vraag stellen waarom de kerkelijke overheid niet ingrijpt en de televisiemis niet langer laat uitzenden uit deze Kerk.

Er zullen in Vlaanderen toch nog wel andere kerken zijn waar de ware Leer verkondigd wordt, al zijn die zeer schaars. Ook de Kerk in Grimbergen van Judas Mettepenningen is niet altijd loyaal aan de Primaat en zijn Kerk.

Maar met deze viering heeft Pastoor Demot de hoofdvogel afgeschoten.

Zijn 'roze liturgie' staat lijnrecht tegenover de ware Leer van de Kerk. Hij zal het natuurlijk als barmhartigheid verkopen, maar barmhartigheid wil niet zeggen dat we mensen moeten steunen in hun zonde. Liturgie mag onder geen enkel beding mis-bruikt worden om maatschappelijke fenomenen goed te praten, propageren en het voorplan te brengen. Liturgie dient om Christus te verkondigen. Daarom is het opteren van Pastoor Demot een judaskus voor de Kerk. Het wordt hoogtijd dat men ingrijpt, en niet langer kerkgebouw misbruikt worden voor dergelijke eigenzinnige praktijken, en dat Heer op de tong van de zondaar wordt ontvangen.

Men spreekt over 'oecumenische gebedsviering', een ondertitel om van te rillen. Maar je kan geen gebedvieringen organiseren met een dusdanig volk dat in doodzonde verkeerd, want dan steun je hen in hun zonde, je bevestigd hen. Een boeteviering zou hier eerder op zijn plaats zijn.

Uit deze gebeurtenis blijkt weer eens hoe de oecumene het paard van Torje is in de Kerk waarmee in de Kerk veel liturgische nossens wordt binnengebracht. Een paard met een buik vol homo's, protestanten en nog van die dingen.

Pastoor Demot wordt het nieuwe boegbeeld van deze eigengereide pastores die zo proberen een eigen 'kerkje' op de bouwen. Lang geleden vond ik een mot in mijn kleerkast, ik vond het een lief schattig beestje maar mijn mama sloeg ze dood. Want een mot in je kast vreet alle kleren op. Een Demot in de Kerk veroorzaakt veel kwaad in de Kerk. Het lijkt een lief beestje, maar het is zeker geen lieve HEERsbeetje. (sic)

Het gaat niet om de liturgie van de Kerk, maar om mottige liturgie!

Liturgische misbruiken verzwakken het geloof

2011-05-05T11:46:00.002+02:00

“Schendingen van liturgische normen zijn geen onbelangrijke zaken maar ernstige misbruiken. Het zwakker worden van het geloof in God, een toename van het egoïsme en een daling van het aantal mensen dat naar de H. Mis gaat, kan toegeschreven worden aan liturgische misbruiken of aan Missen waar de eerbied ontbreekt”, aldus twee Vaticaanse kardinalen en een consultor.
De Amerikaanse kardinaal Raymond Burke, hoofd van de Apostolische Signatuur, zei: “Als wij ons vergissen door te denken dat wij het middelpunt van de liturgie zijn, zal de Mis leiden tot een verlies van geloof.”

Kardinaal Burke en de Spaanse kardinaal Antonio Cañizares Llovera, prefect van de Congregatie voor Goddelijke Eredienst en de Regeling van de Sacramenten, spraken bij een boekpromotie te Rome.
Het boek, dat alleen in het Italiaans gepubliceerd is, werd geschreven door pater Nicola Bux, die als adviseur aan de Congregaties voor de Geloofsleer en voor de Heiligverklaringen en aan het bureau verantwoordelijk voor pauselijke liturgieën verbonden is. De vertaling van de boektitel van pater Bux zou kunnen zijn: “Hoe naar de Mis gaan en uw geloof niet verliezen”.

Kardinaal Burke vertelde aan hen die bijeen waren voor de boekpresentatie, dat hij het met pater Bux eens was dat liturgische misbruiken tot ernstige schade aan het geloof van de katholieken leiden. Helaas behandelen teveel priesters en bisschoppen schendingen van liturgische regels als iets onbelangrijks, terwijl het in feite om ernstige misbruiken gaat, aldus de kardinaal.

Kardinaal Cañizares zei dat, hoewel de titel van het boek provocerend is, het een geloof laat zien dat hij deelt. “Deelnemen aan de Eucharistie kan ons zwakker maken of ons het geloof doen verliezen als wij er niet op de juiste manier in binnengaan en als de liturgie niet wordt gevierd volgens regels van de Kerk.”

“Dit geldt ongeacht of men spreekt van de gewone of buitengewone vorm van de ene Romeinse ritus,” zei de kardinaal.

Kardinaal Cañizares zei voorts dat in een tijd waarin zoveel mensen leven alsof God niet bestaat, zij een echte eucharistieviering nodig hebben om hen eraan te herinneren dat alleen God aanbeden moet worden en dat de ware betekenis van het menselijk leven alleen voortkomt uit het feit dat Jezus zijn leven heeft gegeven om de wereld te redden.

Pater Bux zei dat te veel moderne katholieken denken dat de Mis iets is wat de priester en de gemeenschap samen doen, terwijl het in feite iets is wat Jezus doet.

“Als men naar de Mis in de ene plaats gaat en dan naar een Mis elders, zal men niet steeds dezelfde Mis aantreffen. Dit betekent dat het niet de Mis van de Katholieke Kerk is, waar de mensen recht op hebben, maar dat het gewoon de Mis van deze parochie of van die priester is”, aldus pater Bux.

Bron: Catholic Herald (http://www.rkklokkenluiders.nl)

Scheiding der werelden

2011-04-18T11:06:00.000+02:00

Wereld van de valse goden,
van ééndagsmachten, waan en schijn,
ik heb een zwaard gezet tussen mij en u.

Anderen deden zoals ik.
Honderden of enkelen maar?
Niet het aantal zwaarden telt mee,
slechts de kracht van het staal
waaruit zij werden gesmeed.

Wereld, gij dààr,
ik wil uw woordgesnor niet horen,
uw voze vertoning niet zien.
Wat gij vooruitgang noemt, laat me koud.
Ik erken alleen den opgang, versta dit goed:
den op-gang van Mens en Volk.

Ik wijs uw aanpassing af,
die nooit anders is
dan aanpassing-benedenwaarts:
een omlaag drukken,
van het Eeuwige naar ‘t vergankelijke,
van het Gave naar ‘t ontwrichte,
van het Grote naar de middelmaat. Enzovoort.

Ik walg van de walmen uit uw mengpot,
ademen wil ik in een zuivere lucht.
De platte paden uwer gelijkmaking
zal mijn voet nooit betreden.

Ik huldig mijn God
in de Ordening van het geschapene,
loof Hem in Harmonie
die het verscheidene te samenbindt.

De enkelen en ik,
wij blijven aan dézen kant.
ieder een wachter bij de schat,
ons toevertrouwd door geslacht na geslacht,
bij de dingen die zijn van altijd:
geworteld in den warmen grond van het leven,
gericht op datgene
wat eindloos het leven overstijgt

Wij zijn de minderheid,
de tegenstand der weinigen,
stil en hardnekkig,
die het brallen van uw menigten
maakt tot een ijdel laweit,
verwaaiend met den wind,
uw faam tot zand
dat wegstuift in zee.

Tussen ons en u staat het zwaard:
kruisvormig ‘t gevest,
de snede vlijmscherp
en de spits een ondoofbare vlam.

Wies Moens.

Vangheluwe was nooit in de abdij !!

2011-04-18T10:23:00.002+02:00

“ Op vrijdag 15 april verscheen in De Morgen een artikel waarin 'journalist' Douglas Deconinck beweert dat hij uit goede informatie weet dat Mgr.Vangheluwe maanden lang in de abdij van Gistel werd opgevangen. De journalist was donderdag bij ons aan de deur , en ondanks het feit dat we zeiden dat dit totaal onwaar is, schreef hij de dag daarna in zijn artikel, dat Mgr. Vangheluwe in de abdij verbleef na z'n vertrek uit Westvleteren en bij ons verbleef tot het moment dat hij vertrok naar de Loire. In die periode is Mgr.Vangheluwe nooit, ook niet 1 dag of uur in de abdij geweest. We zijn wel geschokt door dit zeer leugenachtig artikel en voelen ons enorm bedrogen. Waar die journalist dit haalt is voor ons een raadsel !!

” Vangheluwe was nooit in de abdij !!

De gemeenschap Moeder van Vrede

De judassen van deze tijd...

2011-04-18T09:53:00.002+02:00

Van enige rechtlijnigheid zijn de judassen van deze tijd nog nooit doodgegaan.

Zij pleiten voor hervormingen in de Kerk en willen dat alles blijft in Vlaanderen zoals het de voorbije 40 jaar ging: progressieve herders, pleidooien voor afschaffing van het celibaat, de vrouw in het ambt, hippe en levensnabije 'vieringen', 'loyaal-kritische' standpunten rond bio-ethische kwesties zoals Leuven steeds verkondigde... De vorige bisschop van Brugge was er by the way ook een groot voorstander van. De kerken liepen dramatisch leeg; de roepingen bleven uit of vluchtten naar veiliger oorden. 16.000 kinderen jaarlijks gedood. Paters die indien ze geen strafbare feiten pleegden, minstens aanzetten tot ontucht. (Of hoe versta je anders 'iemand laten hemelen'?) Het is echter de schuld van Rome dat het geloof in ons land wegdeemstert, alhoewel men zich hier ten lande van Rome de laatste 40 jaar nooit veel heeft aangetrokken… Nooit is er over de drempel van hun mond een onvertogen woord gehoord om deze moord op kinderen aan te klagen of de perverse doch moderne groene pater(s) van antwoord te dienen. Was dit immers niet de goede weg?

Zij pleiten voor een barmhartige Kerk, die ruimdenkend is. Wanneer de Kerk echter een bisschop straft die volgens de menselijke gerechtigheid niet meer kan gestraft worden wegens verjaring, spreken zij over een ‘flutstraf’ of een ‘kaakslag voor de slachtoffers’. De schandpaal dient heringevoerd te worden; de schuldige – die men vroeger de hemel in prees – dient gevierendeeld en daarna levend opgehangen te worden aan de stadspoort van zijn bisschopsstad. Dat de man in kwestie - ik heb nooit met hem gedweept - alles kwijt is én verbannen; geen vriend meer heeft, noch aanzien; menselijker wijze een paria; dat het slachtoffer nu beschermd is... zij malen er niet om. Blinde woede is hun barmhartigheid.

Zij breken voortdurend de Rooms-katholieke Kerk af in het publiek. Zij halen uit naar hun werkgever; niet eens, maar meerdere malen. (Een werkgever die ondanks de hem aangedane beledigingen geen onvertogen woord over zijn lippen krijgt. Ja zelfs spreekt van ‘mijn vriend’!) Uiteraard dient ook de paus bekritiseerd. (dat is immers bon ton binnen de kaste van de moderne farizeeërs) Ze zijn gekant tegen wezenlijke elementen van het Rooms-katholieke geloof: de leer over het priesterschap, over de menselijke seksualiteit, de absolute onschendbaarheid van het menselijk leven vanaf de moederschoot… Maar denkt u dat ze met enige consequentie dan zelf een kerkje oprichten? Neen, met genoegen laten ze zich immers ex-woordvoerder noemen en prijzen zichzelf en hun schrijfsels daarmee de markt in. Maar ja, verdiende Judas ook niet een aardige penning met het verraden van zijn Meester? Naar verluidt – is het niet godgeklaagd – durven zij zelfs in de liturgie functies op zich te nemen?! Een liturgie nota bene waarin men bidt "in vereniging met paus Benedictus en onze aartsbisschop André-Joseph". Nu ja, ook Judas doopte zijn brood in de kelk van zijn Heer. Naar verluidt, durven zij zelfs nog les te geven over het Rooms-katholieke geloof aan een zichzelf verklaarde 'katholieke' universiteit. Nu ja, al lang geldt tegenwoordig - wat theologie en kerkelijk recht betreft - het volgende gezegde: "Doctor Lovaniensis, asinus Romanum est" Deze ezel mag het zeggen. Ik studeerde zelf theologie en godsdienstwetenschappen te Leuven.

Zij hekelen de trouw van een aartsbisschop aan de paus (mag het even?), van priesters aan Rome. Niet geheel verwonderlijk: ze hebben immers zelf nooit enige trouw betoond in hun leven. Hun ontrouw werd door de Kerk met barmhartigheid onthaald. Hun (g)beloften kwijtgescholden. Nieuwe kansen gegeven. Een woord van dank aan de Rooms-katholieke Kerk om al die kansen, om alles wat zij hen gegeven heeft? No way. Wat wil je: ondank is 's werelds loon. Meer nog: de trouw van anderen steekt hen de ogen uit. Het gedrag van een rechtvaardige is een aanklacht ten aanzien van hun eigen leven. Heel wat jonge priesters zijn terug in het zwart met een witte boord 'Rome loopt er vol van', het steekt hen de ogen uit. 3000 jongeren ontvangen de aartsbisschop op de "Mars voor het leven", het maakt hen jaloers. In het aartsbisdom ontkiemt stilaan terug de fierheid van het katholiek zijn, het maakt hen razend. Is het verwonderlijk dat de duisternis het licht niet verdraagt, de liefdeloosheid de trouw van anderen laakt?

Tegenover dit geweld dat zich via de media aan ons opdringt, schittert de schoonheid van het Rooms-katholieke geloof dat door de opvolger van Petrus, de plaatsvervanger van Christus, wordt verkondigd. Licht van de wereld. Waarheid én liefde. Lankmoedigheid, geduld én trouw. Offerbereidheid, overgave én vrede. Tegenover de duistere hoogmoed van Judas staat de lichtende nederigheid van Petrus.

Laten we in deze tijd waarin we het verraad van Judas gedenken en de levenstrouw, het levensoffer van Christus om ons te redden; zowel bidden voor de plaatsvervanger van Christus als voor de judassen van onze tijd. Niet haat en wrok laten ons dit immers schrijven doch pijn en verdriet; én liefde, hoop en geloof dat niemand ooit verloren is in dit leven of hij kan tot inkeer komen.

Laten we terug fier Rooms-katholiek zijn. Haal het hoofd uit het zand en bied moedig weerstand aan de media-stormen. Weerleg en berisp. De 40 jaren van stille ballingschap zijn voorbij. Spreek vrank en vrij, steeds met liefde en lankmoedigheid. Zegen die u vervolgen. Bid voor degenen die u kwaad toewensen. Steun elkaar. Beseft: de poorten van de hel zullen de Kerk niet overweldigen. Het licht van Christus' genade breekt door de donkerste wolken heen. Van over de bergen komt het ons tegemoet. Dit licht is het schitterende licht van de waarheid. Die waarheid maakt ons vrij. Wees niet bevreesd om trouw te zijn!

pater Benny Berrens O.Praem.

Norbertijn van Postel

Judas met de Penningen

2011-04-07T14:18:00.005+02:00

Tweede kerk voor traditionalisten in Brussel

2011-02-05T11:54:00.003+01:00

Nog maar enkele maanden nadat het Petrusbroederschap (FSSP) een Personele Parochie toegewezen kreeg heeft aartsbisschop Leonard nu ook een Brusselse kerk toegewezen aan het Instituut Christus Koning Souvereine Priesters (ICRSP). Het betreft de Sint-Anna kerk te Watermaal-Bosvoorde. Rector wordt canon W.Hudson.
Het ICRSP draagt net als het FSSP uitsluitend de H.Mis op in de Buitengewone Vorm van de Romeinse ritus (Tridentijnse ritus)

Vaticanum II juist interpreteren

2011-02-01T13:06:00.003+01:00

Bisschop Athanasius Schneider, ORC

Gegeven op een conferentie van kardinalen en bisschoppen te Rome op 17 december 2010. De auteur is hulpbisschop van Karaganda, Kazachstan

[. . .] Voor een correcte interpretatie van het Tweede Vaticaans Concilie, is het noodzakelijk om rekening te houden met de ware voornemens , die tot uiting komen in de conciliaire documenten zelf, en in de specifieke woorden van de pausen Johannes XXIII en Paulus VI die het concilie bijeengeroepen en voorgezeten hebben.
Bovendien is het noodzakelijk om de rode draad van het concilie te ontdekken nl de pastorale bekommernis om de "Salus animarum," het heil van de zielen. Dit, op zijn beurt is afhankelijk van en ondergeschikt aan de bevordering van de Goddelijke eredienst en van de verheerlijking van God, het primaatschap van God
Dit primaatschap van God komt in het leven en in alle activiteiten van de Kerk ondubbelzinnig tot uiting in de constitutie over de H.Liturgie die de voornaamste plaats inneemt in het immense werk van het concilie

Het kenmerk van de breuk in de interpretatie van de conciliaire teksten komt tot uiting in een verschuiving naar een meer antropocentrische, seculiere, of naturalistische manier van denken met betrekking tot de vorige kerkelijke traditie.
Een van de bekendste uitingen van een dergelijke verkeerde interpretatie is, bijvoorbeeld, de zogenaamde bevrijdingstheologie en de daarop volgende verwoestende pastorale praktijk. Het contrast tussen deze bevrijdingstheologie en de praktijk enerzijds en het concilie anderzijds blijkt duidelijk uit de volgende conciliaire leer: "Christus gaf Zijn Kerk geen opdracht om de politieke, economische of sociale orde te veranderen. Zijn boodschap is religieus van aard "(cf." Gaudium et Spes ", 42). [. . .]

Een ander voorbeeld van de breukinterpretatie komt tot uiting in het pastoraal-liturgisch veld. Men zou in dit verband de vermindering van het heilige en verheven karakter van de liturgie, en de invoering van meer antropocentrische elementen kunnen noemen.
Dit verschijnsel vinden we in bijna alle katholieke parochies ter wereld terug in drie liturgische praktijken die algemeen bekend zijn: Het bijna volledig verdwijnen van de Latijnse taal, het staand ontvangen in de hand van het Eucharistisch Lichaam van Onze Heer, en de viering van het eucharistisch offer in de modaliteit van een gesloten cirkel waarin priester en gelovigen steeds op zoek zijn naar elkaar.
Deze manier van bidden – de priester die celebreert richting het volk – is in tegenspraak met de praktijk die Jezus zelf en zijn apostelen in het openbaar gebed, zowel in de tempel en in de synagoge beoefenden. Het is bovendien in strijd met de unanieme getuigenis van de Vaders en van alle latere tradities van de oosterse en westerse kerk.

Deze drie pastorale en liturgische praktijken staan op zwaar gespannen voet met de wet van het gebed dewelke generaties van katholieke gelovigen gedurende minstens een millennium gepraktiseerd hebben. Ook is er geen steun voor in de conciliaire teksten en zijn ze zelfs in tegenspraak met zowel een specifieke tekst van het concilie (over de Latijnse taal: CF. "Sacrosanctum Concilium," 36 en 54) als met de ware bedoelingen van de "Vaders".

*

In een tijd van contrasterende interpretaties en verwarring veroorzaakt door pastorale en liturgische toepassingen, kan er enkel verwezen worden naar de enige authentieke vertolkers van de conciliaire teksten en dat zijn de concilievaders zelf, samen met de paus.
Men zou een vergelijking kunnen maken met het verwarde hermeneutische klimaat van de eerste eeuwen van de Kerk, veroorzaakt door willekeurige Bijbelse en leerstellige interpretaties van de kant van heterodoxe groeperingen. In zijn beroemde werk "De Praescriptione Haereticorum" was Tertullianus in staat om de ketters, met hun verkeerde interpretaties, tegen te gaan met het feit dat alleen de kerk het "praescriptio” bezit. Dit betekent dat alleen de Kerk de rechtmatige draagster van het geloof, van het woord van God en van de traditie is. De Kerk kan dit gebruiken om ketters af te weren in geschillen over de juiste interpretatie. Alleen de kerk kan zeggen op basis van Tertullianus, "Ego som Heres Apostolorum," Ik ben de erfgenaam van de apostelen. Bij wijze van analogie, zal alleen het hoogste leergezag van de paus of van een toekomstig oecumenisch concilie kunnen zeggen: ". Ego som heres concilii Vaticani II"

In de afgelopen decennia bestonden en bestaan er nog steeds groeperingen binnen de kerk die een enorm misbruik plegen op het pastorale karakter van het concilie en z’n teksten. Temeer omdat het concilie zelf geen definitieve en onveranderlijke leerstellingen wilde geven. Uit dezelfde pastorale aard van de concilieteksten kan worden afgeleid dat de teksten in principe open staan voor aanvullingen en verdere leerstellige verduidelijkingen. Met in het achterhoofd de nu decennia-lange ervaring van foutieve interpretaties op doctrinair en pastoraal niveau, dewelke in tegenspraak zijn met de 2000-jarige continuïteit van de leer en het gebed van het geloof, is nu de dringende noodzaak ontstaan van een specifieke en gezaghebbende tussenkomst van het pauselijke leergezag voor een authentieke interpretatie van de conciliaire teksten, een soort van pauselijke "Syllabus" met de fouten in de interpretatie van Vaticanum II

Er is behoefte aan een nieuwe syllabus, dit keer niet zozeer gericht tegen de fouten komende van buiten de Kerk, maar tegen de fouten verspreid binnen de kerk door aanhangers van de breuktheorie. De syllabus zal moeten wijzen op fouten, en een verduidelijking moeten geven waar nodig.

Twee groepen onderscheiden zich door hun ondersteuning van de breuktheorie. Een van deze groepen probeert de Kerk te “protestantiseren" zowel leerstellig, liturgisch en pastoraal. Aan de overkant zijn er de traditionele groepen die, in naam van de traditie, het concilie verwerpen en zichzelf vrijstellen van onderwerping aan het hoogste levende leergezag van de Kerk, van het zichtbare hoofd van de Kerk, de plaatsvervanger van Christus op aarde. Ze onderwerpen zich enkel aan het onzichtbare hoofd van de kerk, wachtend op betere tijden. [. . .]

In essentie zijn er twee belemmeringen waarom het concilie tot nu toe geen overvloedige en blijvende vruchten heeft gedragen.
Een van hen bevond zich buiten de kerk: Het gewelddadige proces van culturele en sociale revolutie in de jaren 60 van de vorige eeuw wist ook de Kerk binnen te dringen via instellingen en personen en haar te infecteren met de geest van breuk en afbraak
De andere belemmering was het ontbreken van wijze herders die op datzelfde ogenblik de zuiverheid en de integriteit van het geloof en het liturgische en pastorale leven konden verdedigen. Herders die niet beïnvloed waren door vleierij of angst.

Het Concilie van Trente had vroeger reeds bevestigd in een van haar laatste decreten betreffende de algemene hervorming van de Kerk: "De Heilige Synode, geschokt door de vele zeer ernstige kwalen die de Kerk teisteren, kan niet anders doen dan roepen op datgene wat het meest nodig is voor de Kerk van God en dat zijn uitstekende en geschikte priesters; Onze Heer Jezus Christus zelf zal een rekening maken met het bloed van die schapen, die verloren zijn gegaan vanwege het slechte bestuur van nalatige herders die achteloos waren ten aanzien van hun plicht "
De Raad vervolgt: "Voor al degenen die om welke reden dan ook zijn goedgekeurd door de Heilige Stoel om in te grijpen in de bevordering van toekomstige prelaten of degenen die deelnemen aan dit op een andere manier, geldt dat het heilig concilie hen maant zich te herinneren dat niets zo belangrijk is dan het kiezen van geschikte priesters die kunnen instaan voor het zielenheil van de gelovigen " .

Dus er is echt behoefte aan een syllabus over Vaticanum II met doctrinaire waarde en bovendien is er behoefte aan een toename van het aantal heilige, moedige priesters, diep geworteld in de traditie van de Kerk, vrij van enige breukmentaliteit , zowel op leerstellige als op liturgische vlak.
Deze twee elementen vormen de onmisbare voorwaarde, opdat doctrinaire, liturgische en pastorale verwarring aanzienlijk kan worden verminderd. Enkel dan kan het pastorale werk van het Tweede Vaticaans Concilie veel blijvende vrucht dragen in de geest van de traditie, die ons verbindt met de Geest die regeert in elke tijd, over alle kinderen van de katholieke kerk, die de enige en de ware Kerk van God op aarde is.

Waren er maar meer volwassenen die met een zelfde vuur en een zelfde liefde voor de kerk ijverde

2011-01-19T16:04:00.002+01:00

Misdienaartje (13) wil geen feestzaal in dorp

Auteur: Willy De Buck
Bron: http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=GRG356Q7T

DIEPENBEEK - 'De ingestorte kerk van Lutselus moet worden vervangen door een nieuwe kerk. Niet door een feestzaal.' Dat zegt Joey Wolfs, een dertienjarige misdienaar die intussen al duizend handtekeningen verzamelde. De gemeenteraad van Diepenbeek is gewaarschuwd.

In Diepenbeek weten ze nog niet goed wat er in de plaats moet komen van de kerk die in de kerstnacht van 2010 naar beneden donderde. Maar als het aan Joey Wolfs ligt, hebben ze geen keuze. 'Lutselus moet een nieuwe kerk krijgen. Een echte. Niet zo'n multifunctioneel ding waar ze 's morgens een mis, 's middags een seniorenvergadering en 's avonds een jeugdfuif houden', zegt hij.

'Je kan toch niet staan dansen tussen de preekstoel, de doopvont en het altaar? Op een plaats waar even voordien Onze-Lieve-Heer nog te gast was?' Pastoor Vanherle zou het vanop zijn preekstoel niet beter kunnen zeggen.

Kieshokje

Joey Wolfs weet wat hij wil en kan het voor een jongen van dertien bovendien bijzonder goed uitleggen. Het gemeentebestuur van Diepenbeek kan dan ook maar beter rekening houden met zijn petitie, want de jongen kent zijn wereld. Niet alleen de kerkelijke, maar ook die van de gemeentepolitiek.

'Volgend jaar zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Ik heb nu al meer dan duizend handtekeningen. Gaan ze die mensen allemaal teleurstellen?', zegt hij fel. 'Overal waar ik kom, zeggen ze: die jongen heeft groot gelijk. De Diepenbekenaars komen zelf vragen of ze mogen tekenen. Als die nieuwe kerk er niet komt, zullen de mensen dat niet vergeten zijn in het kieshokje.'

Duizend heiligenbeelden

Voor de kerk in de kerstnacht van vorig jaar naar beneden donderde, was ze een tweede thuis voor Joey. 'Papa bracht mij elke morgen voor schooltijd al naar de kerk, en ook alle andere diensten miste ik nooit. Behalve eind vorig jaar. Toen de wegen in december te glad lagen door de hevige sneeuwval, zat ik met een probleem. Ik heb dan maar zelf de mis opgedragen op mijn kamer', zegt Joey.

Aan rekwisieten geen gebrek: Joey heeft verschillende kazuifels en een volledig uitgerust altaar. Inclusief kaarsen en wierookvat.

'Hij heeft zo'n duizend heiligenbeelden', zegt vader Marco. 'Toen we enkele jaren geleden van Lutselus naar Diepenbeek-centrum verhuisden, schrokken we er zelf van dat het er zoveel waren. Mijn eigen schuld, moet ik eerlijkheidshalve toegeven, want ik durf hem al eens te sponsoren als hij naar een rommelmarkt gaat.'

Tranen in de ogen

Maar na de instorting in Lutselus zat Joey alweer in de problemen. Al werkt hij aan een oplossing. 'Ik dien nu de mis in Diepenbeek, in Kortessem en bij de zusters Ursulinen. Ik probeer een schema op te maken om mijn dagen weer te vullen. En binnen een paar jaar wil ik weer naar Lutselus. Naar de nieuwe kerk. Ik ben daar gedoopt, heb er mijn eerste communie gedaan en mijn vormsel gekregen. Dat blijft mijn kerk. Ik wil daar opnieuw misdienaar worden.'

Dat de gemeente nu een combinatie van een kerk met een ontmoetingscentrum overweegt, gaat Joey zijn verstand te boven. 'Was onze kerk niet ingestort, dan stond ze er nog altijd. Daags na de instorting ben ik gaan kijken. Veel mensen van Lutselus waren daar kapot van. Iedereen liep met tranen in de ogen. Ik ook. En daarom moet er een nieuwe kerk komen. Desnoods een kleinere. Of een kapel voor 200 tot 300 man. Het geld van de oude kerk mag dan ook alleen gebruikt worden voor een nieuwe kerk.'

Priester worden

Zo'n rotsvast geloof, het laat zich raden waar dat moet eindigen. 'Ja, ik wil priester worden', zegt Joey zonder aarzelen. 'Iedereen steunt mij daarin. Veel mensen zeggen mij: Jongen, ge moet dat doen. We hebben al zo weinig pastoors en gij zijt daarvoor geboren.'

Dat sommige schoolvrienden al eens smalend lachen met zijn ambities, raakt zijn koude kleren niet. 'Laat ze maar lachen, ik beschouw dat als een offer', zegt hij. 'Ik loop trouwens niet echt te koop met mijn geloof. Ik beleef het vooral in de kerk.'

Paus Benedictus XVI niet te spreken over verplichte seksuele opvoedingsprogramma's

2011-01-11T17:33:00.003+01:00

VATICAANSTAD 10/01 In zijn jaarlijkse toespraak tot de bij de Heilige Stoel geaccrediteerde diplomaten heeft paus Benedictus XVI maandag kritiek geleverd op "in sommige Europese landen" aan kinderen opgelegde deelname aan seksuele opvoedingsprogramma's.

"Verplichte" deelname aan opvoedingsprogramma's inzake seksualiteit of burgerzin die "neutrale" concepten omtrent de persoon en het leven ventileren, maar die in feite een antropologie tegengesteld aan geloofd en de rechtvaardige zaak weerspiegelen, zijn een "aanval op de religieuze vrijheid" van gezinnen, zo zei de kerkleider die opnieuw en nadrukkelijk aandrong op eerbied voor godsdienstvrijheid.

Hij was - zonder namen te noemen - niet te spreken over landen in het Westen die groot belang hechten aan pluralisme en tolerantie maar "waar godsdienst een toenemende marginalisering kent". "Er is een tendens om godsdienst (...) als iets onbetekenends te beschouwen, iets vreemds of iets dat de moderne samenleving destabiliseert, en om op verschillende manieren te proberen te verhinderen dat zij (de

godsdienst) enige invloed zou hebben op het leven in de samenleving.

Christenen moeten soms bij het uitoefenen van hun beroep niet refereren naar hun religieuze en morele overtuigingen, en moeten zelfs soms daaraan tegengesteld handelen. Bijvoorbeeld daar waar wetten van kracht zijn om mensen in de gezondheids- en juridische sector het recht op afwijzing op grond van hun geweten te beperken".

Volgens Benedictus XVI wordt het marginaliseren van de godsdienst ook weerspiegeld "door het bannen uit het openbare leven van religieuze feesten en symbolen onder het mom van eerbied voor de leden van andere godsdiensten of hen die niet geloven".

Bron: belga

Intolerantie en discriminatie tegen christenen in Europa

2011-01-02T15:31:00.001+01:00

Voor het eerst gedocumenteerd: feiten en cijfers over het recente en groeiende fenomeen van intolerantie en discriminatie tegen christenen in Europa

Vijfjaarlijks Rapport gepubliceerd op vrijdag 10 december 2010, Dag van de Mensenrechten

Ter gelegenheid van de OVSE/ODIHR Human Dimension Implementation Meeting over de vrijheid van godsdienst (Wenen 9-10 december) bracht het Observatory on Intolerance and Discrimination against Christians in Europe voor het eerst een vijfjaarlijks Rapport uit.

Het rapport bevat een gedetailleerde beschrijving van dit relatief recente Europese fenomeen en biedt verrassende citaten van intellectuelen en uit internationale documenten rond het thema mensenrechten. Het geeft verder een overzicht van exemplarische gevallen van verschillende vormen van intolerantie en discriminatie.

De directeur van het Observatorium, Dr Gudrun Kugler, stelt: "Intolerantie en discriminatie tegen christenen omvat de ontkenning van de rechten van christenen, zoals op vlak van vrije meningsuiting en gewetensvrijheid. De vrijheid van godsdienst wordt in het bijzonder bedreigd wat haar publieke en institutionele dimensie betreft. We krijgen ook veel meldingen over het verwijderen van christelijke symbolen, of dat men christenen in de media onjuist voorstelt of negatief stereotypeert, verder over de maatschappelijke benadeling van christenen, zoals bv. pesterijen of het belemmeren van promotie op het werk." "We werken eraan dat men zich ten minste meer bewust wordt van dit toenemende probleem in Europa, als een eerste stap naar verbetering. Ons doel is: gelijke rechten voor iedereen, ook voor christenen."

Mario Mauro, volksvertegenwoordiger in het Europees Parlement en OVSE-vertegenwoordiger voor het thema vrijheid van godsdienst schrijft in een persbericht: "De aangehaalde voorbeelden bewijzen… dat discriminatie van christenen niet alleen in landen waar christenen een minderheid vormen plaatsvindt, maar dat gevallen van intolerantie en discriminatie zowel ten oosten als ten westen van Wenen voorkomen, zonder daarbij de gewelddadige vervolgingen mee te tellen waaraan christelijke gemeenschappen buiten het OVSE-gebied blootgesteld staan (…). Er zijn verschillende soorten van discriminatie (...): opzettelijke, wanneer discriminatie wordt gemotiveerd door een effectieve afkeer van christenen, en onbedoelde, wanneer een ogenschijnlijk neutrale overheid regels opstelt die leiden tot een ongelijke behandeling van christenen." Mauro sloot af met een oproep om de betekenis van godsdienstvrijheid blijvend voor ogen te houden en het recht op gewetensbezwaren en ook de hieruit volgende weigering omwille van gewetensbezwaren te garanderen. Men moet christenen bovendien de volle deelname aan het publieke leven mogelijk maken, door bepaalde wetten die intolerantie tegenover christenen in de hand werken, aan te passen.

Het Observatorium beschikt over een website die systematisch voorbeelden oplijst waar christenen of christelijke gemeenschappen in Europa uitgesloten of benadeeld worden. Het documenteert voorvallen die door de media of de betroffen personen gemeld worden. Internationale gouvernementele organisaties zoals het EU Bureau voor de grondrechten en de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) worden hiervan op de hoogte gebracht, alsook politici en NGO’s. Ook voor journalisten en geïnteresseerde particulieren is de website een interessant archief. Een uitgebreide zoekfunctie op onze website biedt hiertoe de mogelijkheid.

Het vijfjaarlijks Rapport (bijgevoegd) is beschikbaar in het Engels en kan ook op papier besteld worden.

Voor meer informatie: Bezoek www.IntoleranceAgainstChristians.eu (observatory@IntoleranceAgainstChristians.eu

De gewone pedofielen zijn geen boosdoeners!!!

2010-12-24T12:10:00.002+01:00

Geschokt bij het lezen van deze titel? Dat was ik ook. De uitspraak komt echter niet van mij, maar van de geprezen Kerkcriticus en professor ethiek aan de UGent, Etienne Vermeersch. Jawel, de Etienne Vermeersch die altijd zeer kritisch is tegenover de Kerk en pedofiele priesters, vindt pedofilie blijkbaar niet zo'n groot probleem. Integendeel: de justitie moet "meer begrip tonen" (zie onder). Hij vond het wel nodig om mgr. Danneels te beschuldigen van een gebrek aan moreel besef (link), maar zelf schreef hij wel weinig morele artikels.

De uitspraken over pedofilie van Vermeersch waar ik naar verwijs, dateren van 1979. Net de periode waarin de meeste pedofiliegevallen binnen de Kerk (en wellicht ook buiten de Kerk) plaatsvonden. Zijn opiniestuk verscheen op 8/12/1979 in De Morgen en was een reactie tegen de commotie die ontstaan was naar aanleiding van een vertoning van een pedofilieverheerlijkend toneelstuk (Snoepjes). Over dat toneelstuk werd in De Standaard van 30/11/1979 het volgende bericht:

Protest tegen pedofiele vertoning

In verband met het eventuele opvoeren van de musical

Snoepjes, waarin gepleit wordt voor de pedoseksualiteit en waaraan volgens de organisatoren, De Rooie Vlinders, een groep van linkse homofielen, ook kinderen zouden deelnemen, deelt de groep Voorpost mede, dat de Gentse schepen van Onderwijs, Piet Van Eeckhaut (BSP), die aanvankelijk de "zwarte zaal" van de Gentse academie geweigerd had, samen met prof. Hein Picard, voorzitter van Proka, naar een andere zaal voor de vertoning hebben gezocht.

Volgens Voorpost zou de vertoning nu zaterdag doorgaan in een zaal van de rijksuniversiteit op de Blandijnberg. Voorpost is van zins de rector van de RUG te verzoeken de vertoning te verbieden. Gebeurt dat niet, dan zal er op de Blandijnberg worden betoogd.

De vertoning zou worden gesubsidieerd door overheidsgeld, via het kultureel en werkgroepen-konvent van de RUG.

(De Standaard, 30/11/1979, p. 9)

Etienne Vermeersch reageerde op deze commotie met het opiniestuk 'Zijn pedofielen boosdoeners' in De Morgen.

Zijn pedofielen boosdoeners? - prof. Etienne Vermeersch (RUG)

De deining die de laatste weken te Gent is ontstaan, naar aanleiding van de musical 'Snoepjes', bracht iemand van de redactie van 'De Morgen' ertoe mij te vragen hierover een stuk te schrijven. Ik heb geaarzeld maar juist deze aarzeling was uiteindelijk het argument om het te aanvaarden: ik zal wel niet de enige zijn die deze materie met een zeker omzichtigheid wenst te benaderen en die dus de nood aanvoelt aan verdere discussie en verdieping van de inzichten. Daarom deze bijdrage.

Principes

Ethische discussies kunnen niet behoorlijk gevoerd worden zonder een duidelijke precisering van de uitgangspunten, de basiswaarden, die men wenst te verdedigen.

Wellicht zullen degenen die zich als progressief of 'links' ervaren, zich enigszins terugvinden in de beginselen die ik hier voorleg. Ik vind ze essentieel maar in de grondige uiteenzetting zouden verdere nuanceringen noodzakelijk zijn. Overigens heeft iedereen het recht zijn morele uitspraken op andere uitgangspunten te baseren, maar om een discussie mogelijk te maken zou men die wel expliciet moeten formuleren.

a) Ik keur alle handelingen goed die tot gevolg hebben dat ellende en pijn van mezelf en van mijn medemensen worden verminderd, of de vreugde en de genieting bevorderd; ik vind die daden immoreel die het geluk verminderen of het lijden groter maken.

b) Het kan gebeuren dat een handeling voor de ene vreugde bijbrengt en een ander nadeel berokkent; in dit geval geniet het de voorkeur aan de eigen genieting te verzaken, eerder dan de pijn van de ander te verhogen.

c) Het feit dat men daden afkeurt, moet niet noodzakelijk leiden tot afschuw voor de dader; wraakzucht en haat kunnen in enkele gevallen hoogstens als begrijpelijke reacties op immorele daden worden beschouwd; ze zijn niet iets waarop men fier moet zijn.

Nu volgen twee typische linkse stellingen:

d) Bovenvermelde houdingen hebben betrekking op alle mensen, zonder onderscheid van ras of klasse, zelfs op misdadigers.

e) De beslissing of daden gunstig of ongunstig zijn voor het menselijk geluk, mag niet op basis van traditie of intuïtie gebeuren, maar moet het resultaat zijn van rigoureuze wetenschappelijke bewijsvoering; vooral indien men mensen wenst te veroordelen of te straffen. Dit wat de moraal betreft.

Voor het strafrecht moet men het volgende in acht nemen:

f) Niet alles wat immoreel is moet door de maatschappij bestraft worden: straffen hebben slechts zin indien bewezen is dat ze werkelijk efficiënt zijn in het verhogen van het welzijn van de maatschappij en de bescherming van de individuen.

g) Strafrecht zal altijd iets kunstmatige hebben: voor de rechtszekerheid is het nodig duidelijke lijnen te trekken (bv. exact 16 jaar voor de al dan niet strafbaarheid van sexuele betrekkingen); in de feiten zelf bestaan echter slechts vloeiende overgangen. Alleen een doordachte wetgeving en een genuanceerde rechtspraak kunnen dit tekort enigszins goedmaken.

Moraal en seksualiteit

Vanuit deze of gelijkaardige principes zijn velen stilaan tot de overtuiging gekomen dat het beleven van seksualiteit, wanneer dit gebeurt op vrijwillige basis, door personen die zelfstandig kunnen beslissen, geen morele afkeuring verdient wanneer daardoor niemand wordt geschaad. Dit betekent dat er geen enkele grond voor morele veroordeling en zeker voor bv. masturbatie, orale, genitale of anale betrekkingen van homosexuele of heterosexuele aard, inclusief partnerruil, groepsseks en sexuele orgieën, traverstisme, fetisjisme en bestialiteit (dit laatste indien er geen dierenmishandeling bij te pas komt). De recente uitlatingen van een procureur in een Brussels proces over 'uitspattingen' in een zgn. 'ontuchthuis', zouden dan ook gewoon potsierlijk zijn indien ze niet zo'n triestige gevolgen hadden.

Wie een morele (of strafrechtelijke) veroordeling wil uitspreken, zou eerst moeten bewijzen dat het lijden van iemand erdoor intenser wordt. Men kan opwerpen dat in sommige van die gevallen sprake kan zijn van echtbreuk die pijn veroorzaakt. Inderdaad, maar zelfs dan ligt het immorele niet in de seksuele daad, maar in de ontrouw of het onverdiend verbreken van een intieme relatie.

Zelfs incest tussen broer en zuster kan volgens deze principes alleen verworpen worden als het tot een bevalling komt (genetisch risico); incest tussen ouders en kinderen is veelal af te wijzen omdat het een zelfstandige beslissing bij het kind meestal niet mogelijk is.

Sado-masochisme is slechts toelaatbaar wanneer vaststaan dat men steeds autonoom en zonder moeite uit de relatie kan stappen. Prostitutie die niet uit materiële of psychische nood ontstaat en in volle onafhankelijkheid gebeurt (zonder pooier) lijkt mij niet immoreel; steeds op grond van dezelfde criteria.

Ik herhaal dat wie meent toch morele of juridische bezwaren tegen dit alles te hebben, de principes zou moeten vermelden waarop hij zijn veroordeling baseert.

Ik heb het hier over dit aspect van moraal dat betrekking heeft op het beoordelen van het gedrag van anderen. Wij hebben het volste recht voor eigen handelen sommige van deze daden wansmakelijk en onaanvaardbaar te vinden. Maar wat ons afstotelijk lijkt, kan voor een ander prettig zijn en zolang die ander ons daarmee niet last valt. Dit gaat ons geen zier aan en evenmin moet de Staat een bepaald model van esthetica opdringen.

Pedofilie

Onder alle types van seksueel gedrag ligt het probleem van de pedofilie het moeilijkst. Ik definieer hier gemakkelijkheidshalve (het is een moeilijke geschiedenis) pedofilie als een seksuele relatie met jongens of meisjes voor de puberteit, of, in bredere (ook juridische hanteerbare) zin, voor 16 jaar. Enerzijds is men geneigd tegenover deze verlangens en dit gedrag van een medemens respect op te brengen, omdat ook hij het recht heeft zijn vorm van geluk na te streven.

Anderzijds zegt het criterium dat het eigen geluk niet opweegt tegen de schade die men mogelijk aan een ander kan toebrengen. Het vermoeden van deze schade ontstaat uit twee overwegingen. Men kan de vraag stellen of er in de relatie tussen een kind en een volwassene wel ooit sprake kan zijn van een werkelijk zelfstandige beslissing vanwege het kind; is er niet, ook bij uiterlijke instemming, een onbewust vorm van dwang? Daarnaast blijft de mogelijkheid dat ook bij autentieke keuze vanwege het kind, toch een storende faktor in het groeiproces kan optreden en dus de toekomst van het kind in het gedrang komt.

Het stellen van deze vragen volstaat niet om nu maar over te gaan tot het slaken van kreten, maar eerder om tot grondig onderzoek aan te zetten.

Spijtig genoeg moeten we vaststellen dat we terzake tot nu toe heel weinig weten. We weten echter voldoende om te betogen dat er bij het publiek talloze misvattingen bestaan en het is de verdienste (het was ook de doelstelling) van 'snoepjes' enkele van deze misvattingen uit de weg te ruimen. Zo zijn de brutale aanrandingen en desgevallend moord op kinderen niet het werk van de eigenlijke pedofiel. Omdat er mannen zijn die vrouwen verkrachten en vermoorden, moet men hierom de doorsnee heterofiele man niet van dezelfde neigingen verdenken. Het verschil tussen kinderaanrander en pedofiel is van analoge aard. De gewone pedofiel, zoals hij uit de schaarse onderzoekingen naar voor komt, voelt enerzijds een intense genegenheid voor één of meer kinderen en heeft anderzijds de behoefte ze te strelen, zich te laten strelen, dijen, achterwerkje, en geslachtsdelen aan te raken en, als ultieme betrachting, zich hierbij te masturberen of te laten masturberen; penetraties zijn bij de 'normale' pedofiel uiterst zeldzaam of zelfs onbestaande.

Seksueel contact gaat hier dus samen met tederheid zoals dit bij gewone geliefden het geval is. Dit is uiteraard de reden waarom veel pedofielen zich in hun zelfbegrip "van geen kwaad bewust zijn" en dus verwonderd zijn dat de buitenwereld zo afwijzend tegen hen optreedt. Zij ervaren zich niet als "aanranders" of "kinderverlokkers". Anderzijds hebben pedofielen wel eens de neiging om dit type van pedofiel (dat wellicht het meest voorkomt) te idealiseren, terwijl het toch ook voorvalt dat een pedofiel neiging zich bij sommige mensen uit in een plotse opwelling om seksuele aanrakingen te hebben, ook bij vreemde kinderen die daar natuurlijk nogal van schrikken.

Wat er ook van zij, de kernvraag blijft gesteld: In welke zin kan een kind tot vrije keuze in staat zijn. Het antwoord kan niet zonder nuancering worden gegeven. Er is een duidelijk verschil in autonomie tussen een jongen van acht jaar en een meisje van veertien en het is best denkbaar dat kinderen van ca. 11 à 12 jaar werkelijk vrijwillig een vriendschap en een erotische relatie aangaan en daar ook vreugde aan beleven. De grote moeilijkheid lijkt me echter dat ik geen criterium vind dat de maatschappij in staat zou stellen het authentiek karakter van deze vrije keuze bij het kind te achterhalen.

Het tweede probleem heeft te maken met de mogelijke schade die het kind van deze erotische relatie zou ondervinden. Hiervoor bestaan geen decisieve bewijzen en wie de (al te geringe) gegevens doorneemt, komt eerder tot de conclusie dat vrijwillig aangegane erotische kontakten geen noemenswaardige invloed hebben op de latere ontwikkeling van het kind.

Daarentegen is het vrijwel zeker dat de sterk afwijzende reacties van ouders en omgeving en vooral de beangstigende kruisverhoren door onbegrijpende politiemensen, ernstige trauma's kunnen nalaten. Toch zouden ook hierover meer wetenschappelijke gegevens moeten beschikbaar zijn vooraleer men tot definitieve stellingname kan komen. Terloops het volgende: velen van degenen die zo bezorgd zijn om de mogelijke schade voor de latere ontwikkeling, moeten toch weten dat de banbliksems over masturbatie, die gedurende vele decennia over kollegestudenten werden uitgesproken, nogal wat meer ravages hebben aangericht op het gebied van schuldcomplexen en storing van harmonische seksuele ontwikkeling dan die enkele pedofielen; toch herinner ik mij niet dat ooit één predikant hiervoor verantwoording heeft moeten afleggen.

Tot besluit het volgende.

1) We beschikken over onvoldoende gegevens om nu reeds normen op te stellen binnen dewelke bepaalde types van pedofilie moreel als strafrechtelijk vrijuit zouden kunnen gaan; ik sluit de mogelijkheid echter niet uit.

2) Vergeleken met het eerder beperkt belang van het "vergrijp" is de publieke afkeuring en ook de strafrechtelijke beteugeling - zelfs als ze gewenst kan zijn -in elk geval mateloos overtrokken.

Pleiten voor een wetswijziging of minstens voor een begrijpende rechtspraak is dus dringend nodig.

3) De gewone pedofielen zijn geen boosdoeners: ze hebben een seksuele gerichtheid waar ze niet om gevraagd hebben en al kan men (voorlopig wellicht) een aantal van hun daden onaanvaardbaar achten, zij zijn medemensen die veel meer nood hebben aan ons begrip, dan aan een brute ongenuanceerd afwijzing.

(De Morgen, 8/12/1979, p. 2)

Het moge duidelijk zijn dat Etienne Vermeersch in 1979 pedofilie niet onomwonden als verwerpelijk aanziet. Er moet 'begrip' zijn voor pedofielen en het kan zelfs dat kinderen die seksuele betrekkingen willen met volwassenen daar goed bij varen. De mogelijke negatieve invloed van pedoseksuele contacten mogen we zeker niet overdrijven. Wat volgens Vermeersch wel vreselijk is, is de behandeling door justitie en vertrouwenspersonen: die - en niet de pedofielen - zorgen voor trauma's bij het kind! Over een zwijgcultuur gesproken!

Het is ongelooflijk dat zo iemand vandaag zo'n zware kritiek durft uiten op de Kerk. Hij heeft (samen met de hele samenleving) in die periode meegewerkt aan een gedoogbeleid voor pedofilie. De ongelooflijke zware collectieve schuld moge duidelijk zijn. Het is echter typisch voor een samenleving om een zondebok te zoeken. In de Kerk heeft men die blijkbaar gevonden.

Dit doet hoegenaamd niets af van de vreselijke gedragingen van pedofiele priesters en dit spreekt die zeker niet goed. De schuld van die priesters en geestelijken is en blijft enorm en waar mogelijk (verjaring) moet die nog gestraft worden. Alleen moge duidelijk zijn dat het niet alleen de Kerk en de geestelijken zijn die boter op het hoofd hebben.

Bron: http://pascalcalu.posterous.com/de-gewone-pedofielen-zijn-geen-boosdoeners

Wat is de oorsprong van de pedofiliecrisis in de Kerk?

2010-12-22T13:22:00.001+01:00

Emmanuel Cabello

Er zijn verschillende stellingen over de oorzaken van de pedofiliecrisis in de Kerk. Wij geven er hier een bondige samenvatting van.

De jongste jaren heeft de crisis van het seksueel misbruik op minderjarigen in de katholieke Kerk in de Verenigde Staten en in verschillende West-Europese landen voor heel wat opschudding gezorgd. Zij staat vandaag — en nog voor hoelang weten wij niet — in het centrum van de belangstelling zowel in de maatschappij als in de katholieke hiërarchie.

De oorsprong van deze crisis kennen is essentieel als er doeltreffende oplossingen willen voor gevonden worden. Eigenlijk zijn er twee tegengestelde hypotheses.

Eerste hypothese

De eerste stelt dat de voornaamste oorzaak van het seksueel misbruik door geestelijken moet gezocht worden in de repressieve moraal van de katholieke Kerk, meer in het bijzonder in het verplichte celibaat van de priesters. Sommigen stellen dat de aan de priesters opgedrongen seksuele onthouding afwijkende seksuele handelingen met minderjarigen bevordert, door een soort compensatiemechanisme.

Professor Hans-Ludwig Kröber, directeur van het Instituut voor psychiatrische gerechtelijke geneeskunde van de Vrije Universiteit van Berlijn is het daar niet mee eens. Hij is een van de grote deskundigen inzake pedofilie. Zijn Instituut publiceert regelmatig studies over de daders en de slachtoffers van misdrijven inzake seksueel misbruik. Hij stelt dat pedofielen personen zijn die een vroege seksuele activiteit ontwikkeld hebben en geenszins volwassenen die “een verhoogde hormonale productie” vertonen door gebrek aan een partner. Voor hem is de stelling dat het celibaat aan de oorsprong ligt van seksuele delicten “vanuit wetenschappelijk oogpunt een dwaasheid” (cf. Celibaat en pedofilie ).

Philip Jenkins, socioloog en professor aan de Pennsylvania State University, is de auteur van de meest grondige studie die verschenen is over de pedofiele priesters in de Verenigde Staten. Zoals Kröber is ook hij geen katholiek. Over het verband tussen celibaat en pedofilie is hij eveneens zeer duidelijk: “Mijn onderzoek rond deze gevallen tijdens de jongste twintig jaar toont duidelijk aan dat er absoluut geen bewijs is dat katholieke priesters of andere ongehuwde geestelijken meer geneigd zouden zijn tot een slecht gedrag of tot misbruik dan andere leden van de clerus van om het even welke kerk of dan leken.” ( cf. Priestercelibaat en seksueel misbruik ). Het lijkt dus duidelijk dat de zogenaamde “repressieve” katholieke moraal geenszins verantwoordelijk is voor het seksueel misbruik [1].

Tenslotte moet er ook aan herinnerd worden dat de meeste seksuele misbruiken van minderjarigen (zo 'n 85%) gepleegd worden binnen gezinnen, door gehuwde personen.

Tweede hypothese

Vermits het niet ligt aan het celibaat of aan de katholieke moraal, waar moeten wij dan de oorzaak van deze verdorvenheden zoeken? George Weigel duidt op een andere mogelijke verklaring. Hij heeft een belangrijke studie over het seksueel misbruik door priesters in de Verenigde Staten uitgebracht en heeft de conclusies ervan in zijn werk “The Courage to be Catholic” gepubliceerd [2]. Dit boek, dat geschreven werd tijdens het jaar 2002, juist na de crisis van het seksueel misbruik in de Verenigde Staten, is een boeiende studie van de oorzaken, de omstandigheden en de actoren van deze droevige gebeurtenissen. Hoewel sommige van zijn bevindingen slechts voor de Verenigde Staten gelden, geeft hij een diagnose van de oorsprong van de pedofiliecrisis die heel universeel is.

Hij denkt dat deze crisis binnen de Kerk voortkomt uit twee stromingen die elkaar op een gegeven moment gevonden hebben. De eerste werd op dat moment (de jaren zestig) in kerkelijke kringen “de opening van de Kerk naar de moderne wereld” genoemd. Deze opening, die gerechtvaardigd was, werd spijtig genoeg zonder enige nuance gerealiseerd. De wereld is immers nooit het paradijs geweest, en zeker niet op dat precieze moment van de geschiedenis.

De jaren zestig waren de jaren waarin een absolute vrijheid werd opgeëist, vooral op seksueel vlak. Het hoogtepunt van deze beweging was de revolte van mei 68. In die tijd moest alles worden toegelaten. “Verboden te verbieden” was toen een van de meest verspreide slogans. Een van de te doorbreken taboes was de seksualiteit met minderjarigen. Verschillende bekende figuren (waarvan sommigen vandaag nog steeds verantwoordelijke posities in de maatschappij bekleden), hebben zich in meer of mindere mate ten gunste van de pedofilie uitgesproken.

Een eerste indicator van het belang van de door Weigel genoemde piste komt van de statistieken over het seksueel misbruik van minderjarigen aan beide zijden van de Oceaan. Zij bereiken een hoogtepunt tussen de jaren zestig en de jaren tachtig.

De versmelting van deze twee tendensen — in de Kerk, de opening naar de wereld en in de wereld het opeisen van de “seksuele vrijheid” — bracht met zich mee dat brede lagen binnen het katholicisme het morele onderricht van de Kerk gingen verwerpen. Symbolisch is in dit verband het vijandige onthaal van de encycliek “Humanae Vitae” over de geboorteregeling. Deze ongehoorzaamheid werd slechts zwakjes veroordeeld. Men mag zelfs stellen dat zij oogluikend toegelaten werd. Op dat precieze ogenblik is de polarisatie binnen de Kerk ontstaan, een fenomeen dat vandaag nog steeds blijft voortbestaan.

Dat alles heeft het fenomeen van dissent , zoals dat toen heette, versterkt. Het ging om een meningsverschil dat geleidelijk aan over de hele morele leer van de Kerk i.v.m. seksualiteit ging. Dissent was een houding van theologen, seminarieprofessoren en -opleiders alsook een deel van de clerus. Het breidde zich alsmaar meer uit en tastte andere punten van de leer aan, zoals de kern van het priesterschap (dat meer beschouwd werd als een sociaal dienstbetoon dan als een echte ambt waarin de priesters in naam van Christus en in persona Christi handelen). Vermits de wereld waartoe men zich moest openen democratisch en “progressist” was, weigerde men voortaan “conservatieve” waarden te erkennen, zoals de Traditie en het bestaan van de hiërarchie. Zo werd het oude Latijnse adagio “corruptio optimi pessima” bewaarheid, de afvalligheid van een deel van de geestelijkheid leidde tot verschrikkelijke dwalingen, waar men zich vandaag duidelijk rekenschap van geeft.

Tot hier in grote lijnen een beschrijving van de ontwikkelingen die een hele reeks theoretische en praktische ontsporingen in de hand gewerkt hebben. Om volledig te zijn, zouden wij nog dieper moeten ingaan op eigenheden van de afzonderlijke landen. In verschillende van die landen leidde de Kerk scholen en internaten en vele priesters en religieuzen waren bijgevolg in dagelijks contact met kinderen en adolescenten. Tezelfdertijd hadden zij ook een machtspositie, wat de straffeloosheid nog bevorderde. Vergeten wij ook niet het prestige en de autoriteit die de Kerk en haar instellingen in die tijd nog omringde. Alle ingrediënten die de catastrofe zouden veroorzaken waren bijgevolg aanwezig.

Slechts zeer laat gingen de ogen open, want voorheen was men blind of wou men blind zijn, en niet alleen in de Kerk. Professor Adriaenssens stelde dat in de jaren dat de feiten talrijker waren, het fenomeen van de pedofilie nieuw was, zelfs voor psychiaters. En Stéphane Durviaux, adviseur van de Afgevaardigde voor de Rechten van het Kind in België heeft verklaard dat tot het uitbreken van de zaak Dutroux, Justitie in België het zeker niet beter deed dan de Kerk ( Le Soir , 15-9-10).

Conclusie

Als de diagnose van Weigel klopt, zal naast de zorg voor de slachtoffers en de bestraffing van de daders, in brede sectoren van de Kerk een taak van doctrinale en morele herbronning verdergezet moeten worden. Deze taak is begonnen bij de uitverkiezing van Johannes-Paulus II als opvolger van Petrus. Zij wordt verdergezet door Benedictus XVI, die hardnekkig verder werkt aan wat hij de zuivering van de Kerk noemt. Deze taak veronderstelt een proces van verduidelijking tegenover de wereld en het overheersende denkpatroon dat voortkomt uit de jaren zestig. Het is een taak die duidelijk weerstand, zoniet vervolging zal opwekken.

Emmanuel Cabello is priester, Doctor in Opvoedkunde en in Theologie . Deze tekst werd uit het Frans vertaald door Ludwig Van den Dries.

[1]Om de verhouding tussen pedofilie en celibaat te verklaren, moeten er twee bijkomende bemerkingen gemaakt worden: de eerste komt van Mgr. Charles J. Scicluna, rechtspromotor bij de Romeinse Congregatie die de gevallen van pedofilie behandelt. Hij heeft aan het dagblad Avvenire (13-3-10) verklaard dat 60% van de als pedofilie bestempelde gevallen eerder als “efebofilie” beschouwd moeten worden, vermits de slachtoffers geen kinderen waren, maar adolescenten van hetzelfde geslacht (cf. Seksuele misbruiken bij priesters ). De tweede is eigenlijk vanzelfsprekend: er bestaat soms een omgekeerd verband tussen celibaat en pedofilie, in de mate dat bepaalde personen met een affectieve onrijpheid toevlucht zoeken tot het priesterschap. In dit verband heeft de Congregatie voor het Katholiek Onderwijs op 4-11-2005 een richtlijn gepubliceerd, teneinde de selectiecriteria voor de kandidaten tot het priesterschap nauwer te omschrijven.

[2] Basic Books, New York 2003.

Bron: http://www.nl.didoc.be/

HALVE WAARHEDEN…

2010-11-30T16:57:00.001+01:00

Toen ik deze week in de wachtzaal van de tandarts zat, lag daar een plaatselijk tijdschrift waarin men schreef over het jaarlijkse Sint-Maartensfeest. Er stond in dat artikeltje ook een mooie beschrijving van Sint-Maarten. “Martinus was de zoon van een rijke koopman en een soldaat in het Romeinse leger. Hij reed in het koude herfstweer naar de stad, samen met zijn soldaten. Om zich warm te houden, had hij een dikke mantel omgeslagen. Voordat hij de stad inreed, werd hij staande gehouden door een arme man. De arme man had geen schoenen, geen sokken en geen jas aan. Hij had het koud en geen geld om eten te kopen. Martinus dacht kort na, want zonder mantel mocht hij in die tijd de stad niet in; de mantel is namelijk een onderdeel van het soldatenuniform. Maar hij wilde de arme man ook niet in de kou laten staan. Toen nam hij zijn zwaard en sneed zijn mantel door tweeën. Daarna nam hij zijn geldbuidel, gaf de arme man een paar centen, zodat deze wat te eten en drinken kon kopen en reed verder, de stad in. Nu nog wordt elk jaar op 11 november Sint Maarten gevierd”. Tot zover het citaat uit het blaadje. Wat er staat, zal wel ongeveer kloppen maar er ontbreekt toch wel een groot stuk van de waarheid. Dat Jezus Christus in een droom aan Martinus is verschenen en dat Martinus toen een doopleerling was die probeerde te leven zoals Jezus Christus het vraagt, is weggelaten en precies dat is de reden van Martinus’ handelen.

Hetzelfde maken we ook mee met het hele Sinterklaasverhaal. Vraag maar eens aan een kind wie de heilige Nicolaas is. Je komt niet verder dan: een goede man die mensen blij maakt door pakjes te brengen. Dat zal hij wel geweest zijn maar het weinige wat we echt van de heilige Nicolaas weten wordt eigenlijk helemaal verzwegen: een bisschop, een man die opgekomen is voor het geloof dat Jezus Christus de zoon van God was en ook werkelijk God was, een man die vanuit een sterke band met Jezus Christus goed is geweest voor de mensen op zijn levenspad.

Mensen die men ook in deze tijd als voorbeeld wil stellen zijn onder andere Pater Damiaan en Moeder Theresa. Men bewondert Pater Damiaan dat hij naar het melaatseneiland Molokai ging om er voor de verlaten melaatsen te zorgen en uiteindelijk ook zelf melaatse werd. Zelden staat in de verf dat hij er niet als sociale werker naartoe ging maar als priester om die melaatsen met zijn priesterlijke zorg Christus te brengen en met de sacramenten nabij te zijn. Moeder Theresa wordt bewonderd omdat ze zoveel sukkelaars in India en zovele andere plaatsen liefdevol nabij is geweest. Zelden wordt de bron van haar inzet belicht: een levende band met Jezus Christus en Zijn Woord “Wat gij voor de minsten van de Mijnen hebt gedaan, hebt gij voor Mij gedaan”.

Ik noem hier nu vier figuren uit de mensengeschiedenis op die we allemaal wel kennen en waar elk bewondering voor heeft, voor wat ze hebben gedaan maar van wie meestal maar de halve waarheid wordt verteld. Hun bron van hun inzet was dezelfde: Jezus Christus, in Wie ze sterk geloofden, met Wie ze in het gebed en in het dagelijkse leven een sterke band hadden. Die figuren kunnen we niet zien zonder Jezus Christus. Een levende band met die Jezus Christus kan ook ons grote dingen laten doen.

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.

Mgr. Léonard ‘Een ernstige dwaling die moet bijgestuurd worden’

2010-11-30T16:51:00.000+01:00

Bron: RKnieuws.net

“‘Een ernstige dwaling die moet bijgestuurd worden”. Zo bestempelt mgr. Léonard, aartsbisschop van Mechelen-Brussel, het “zeer ernstig misbruik” in een aantal parochies om tijdens de eucharistieviering het eucharistisch dankgebed alternerend te bidden door de priester en de hele gemeenschap of een deel ervan met inbegrip van de consecratie.
“Dit is een zeer zware fout met gewichtige gevolgen, vermits ze erop neerkomt dat ze de eigen rol van de priester als voorganger in de eucharistie totaal vervaagt. Dit doet afbreuk aan een essentiële structuur binnen de katholieke Kerk die inhoudt dat – precies zoals in de orthodoxe Kerk – de gewijde bedienaar noodzakelijk is om Christus die in eigen persoon de eucharistie viert te ‘vertegenwoordigen’ en ‘tegenwoordig te brengen’ tot eer van God en voor het heil van de wereld’, aldus mgr. Léonard in het beleids- en infoblad van het aartsbisdom.

“Het is dus een totale misvatting te menen dat de specifieke rol van de priester, die de enige gemandateerde is om het eucharistisch gebed uit te spreken, een vorm van machtsmisbruik is’, stelt de aartsbisschop. “Het bezwaart mij deze elementaire zaken in herinnering te moeten brengen, maar het behoort tot mijn taak zowel de gelovigen als de priesters te wijzen op het belang van deze kwesties. Inderdaad, deze ontoelaatbare praktijken hebben vaak ideologische connotaties. Op min of meer uitgesproken wijze willen ze, doorheen de liturgie, de idee ingang doen vinden van een Kerk die best kan leven zonder apostolische bediening of priesterschap. En dat betekent een totale breuk met het Tweede Vaticaans Concilie dat het onderscheid tussen het priesterschap van alle gedoopten en het gewijde priesterschap met klem benadrukt”, besluit mgr. Léonard.

Hoe De Standaard het gezicht niet wil verliezen

2010-11-23T22:36:00.001+01:00

22 november 2010 Door pierrefrancois

Paus buigt voor realiteit, staat er in grote letters in De Standaard van 22 november, in verband met het gebruik van condoom om AIDS te bestrijden. Eindelijk, zo zegt de redactie, komt de paus eens positief in de media, en precies door te zeggen wat De Standaard altijd heeft gezegd inzake bestrijding van AIDS. Het schijnt dus een morele overwinning van De Standaard.

Maar wie het artikel leest, komt tot een andere conclusie: wat de paus hiermee bedoelt, is altijd een onderdeel van de morele leer van de Kerk geweest. Geen sprake meer van koerswijziging van het Vaticaan. Ondertussen zijn er weinig kritische mensen die het door hebben: de krantenkop is misleidend.

Het probleem is recurrent: de geschreven pers moet razend snel werken, en weinig journalisten zijn theologisch geschoold genoeg om de morele leer van de katholieke Kerk te kennen. Ze kunnen dus moeilijk anders doen dan zinnen rukken uit hun context, en de indruk geven dat het Vaticaan ineens van koers verandert en met nieuwe standpunten afkomt, terwijl het “niets nieuws onder de zon” is. Mgr. Léonard verging het niet anders.

Als later blijkt, door nieuwe verklaringen, dat het standpunt van het Vaticaan of van de Aartsbisschop niet zo dom is, dan klinkt de reactie: Zie je wel? Nu zegt het Vaticaan wat wij altijd hebben gezegd! En in plaats van toe te geven dat de paus zich niet vergist heeft, kunnen ze nu met verheven hoofd stellen: Wij hebben groot gelijk. En ondertussen wordt een ommetje genomen met de objectiviteit van de berichtgeving. Of dit gewild of ongewild is, laat ik in het midden.

Gelukkig beschikken wij over de nieuwe media om daaraan te ontsnappen.

Bron: http://eerwaardeheerfrancois.wordpress.com/2010/11/22/hoe-de-standaard-het-gezicht-niet-wil-verliezen/

Stenigen mag een beetje

2010-11-23T05:56:00.001+01:00

Benno Barnard: 'Onderstaande tekst schreef ik samen met Wim van Rooy voor De Standaard. Die krant weigerde publicatie niet rechtstreeks, maar onrechtstreeks: door ons stuk niet te plaatsen namelijk.'

Er spelen zich in België vreemde taferelen af. Terwijl de kerk van het multiculturele geloof leegloopt, krijgt de burger binnen één week de surrealistische resultaten voorgeschoteld van Joëlle Milquets Rondetafel van de Interculturaliteit en moet hij het meemaken dat aan de Antwerpse Universiteit een sympathiek driedaags congres over de plaats van de islam in het nieuwe Europa plaatsvindt – een congres dat niet alleen volslagen chaotisch was, maar ook nog eens gekaapt werd door moslimfundamentalisten, dat alles onder de ogen van de welwillende universitaire gemeenschap, aangevoerd door rector Alain Verschoren, een brave postmoderne ziel die het kwaad nog niet zou herkennen in een vernietigingskamp van de nazi’s.

Op een schaakbord ter grootte van Europa is het eindspel begonnen tussen realisten en utopisten – die laatsten zijn de volgelingen van allerlei denominaties en obediënties van het communisme, antizionisme en zonnepanelendom, het zijn de kruidenvrouwtjes en wichelaars van allerlei slag, de diepchristelijke kinderen van Egidius, vele leden van de culturele en academische elite, en voorts de nodige journalisten, al dan niet werkzaam bij de nieuwsdienst van de VRT.

Het zou hier te ver voeren om de vele punten uit de Rondetafel van Milquet te becommentariëren: men kan alleen maar hopen dat veel van de desiderata zoals voorheen dode letter blijven. De meeste aanbevelingen zijn immers niet alleen hopeloos naïef, ze getuigen van een vastgeroest denken dat inzet op een utopische maatschappij die als staatsideologie door de strot wordt geduwd, een tikkeltje in de stijl van wijlen Stalin, met een eigen inquisitie, het CGKR, dat de vrijheid van meningsuiting ondertussen tot een lachertje heeft gemaakt en politieke processen tot zijn waarmerk. Voor een dergelijke Rondetafel is het motto immers: wie niet multicultureel is – of ‘intercultureel’, le dernier cri, die een soort politiek-correcte apartheid aanduidt – ontmaskert zichzelf als racist en fascist. Maar het ware fascisme dient zich verwarrend genoeg – zoals lang geleden al voorspeld – als antifascisme aan.

De moegetergde leerkracht, de toegewijde verpleegster en de gefrustreerde politieagent krijgen van Milquet impliciet opnieuw de boodschap mee dat ze nog niet genoeg gedaan hebben voor degenen die in het verslag culturele minderheden wordt genoemd – en dan denkt de man in de straat beslist niet aan Nepalese boeddhisten of uit het Midden-Oosten gevluchte christenen, maar aan datgene waarover men moet zwijgen. Want het is zoals de aanklagers op het historische proces Wilders het formuleerden: de vraag is niet of Wilders de waarheid spreekt, de vraag is of hij die mag spreken.

Het meest navrante van dit hele circus is dat de islam niet wordt genoemd. En toch is deze totalitaire orthopraxis, zoals de Iraanse ervaringsdeskundige professor Afshin Ellian onlangs in Elsevier schreef, ‘een ramp, een verwoestende tsunami voor andersdenkenden en andere culturen’. De islam heeft een antiwetenschappelijke cultuur gegenereerd die al 1400 jaar op elke beschaving parasiteert en overal waar hij komt stilstand en ellende veroorzaakt. Of zoals Ataturk al verklaarde: de islam is een rottend kadaver dat het leven van de moslims vergiftigt. En langzamerhand dus ook ons leven.

U zegt dat de islam niet bestaat? U dwaalt. Niet alleen aanvaarden nagenoeg alle moslims de vijf zuilen van de islam, maar als er in Europa een spotprent over Mohammed verschijnt, verenigt de oemma zich en spreekt hij met één stem, waarbij de fundamentalisten altijd de beste papieren hebben. U wilt onderscheid maken tussen islam en islamisme? Lees de Duits-Turkse sociologe Necla Kelek: zij stelt dat de afwijzing van secularisme en de westerse cultuur de kern vormt van de politiek van haast alle islamitische instituties. John Esposito, vriend van de islam, hield een mondiale en longitudinale enquête over dit agressieve systeem en kwam uit op 6 procent fundamentalisten. Wie wat doorrekent komt uit op zowat 90 miljoen moslims… Waarom is iedereen zo bang om dit soort feiten te erkennen? Als zo’n Rondetafel bijvoorbeeld bedrijven vraagt moslims de gelegenheid te geven vijf keer per dag te bidden, dan zit de gotspe erin dat een en ander zelfs in Libië niet wordt geëist! Zo werkt men de fundamentalisering van Europa in de hand en de moslimwereld kijkt afwisselend verlekkerd en met geoefende pruillip toe.

En dan organiseert men aan de Antwerpse universiteit een colloquium over de plaats van de islam in Europa. De desinformatie in de verschillende exposés was groot. Dat is ook niet zo verbazingwekkend, want tot de deelnemers behoorden ongure types als de Marokkanen Yacob Mahi en Mohammed Bensalah, van wie de eerste het liberalisme als ‘de moordenaar van de menselijke vrijheid’ omschreef, en de tweede zich beriep op teksten van Sigrid Hunke, die werkzaam was op de wetenschappelijke afdeling van de SS. Maar de grootste intellectuele geweldenaar onder de buitenlandse gasten was toch wel de Zwitserse imam Yussef Ibram, die in 2004 verklaarde dat steniging, hoewel in Zwitserland niet nodig, absoluut niet in opspraak mocht worden gebracht. Merkwaardig! Je zou toch denken dat er stenen voldoende zijn in dat land.

Bron: http://knack.rnews.be/nl/actualiteit/nieuws/boeken/blogs/benno-barnard/stenigen-mag-een-beetje/opinie-1194874455243.htm

Benedictus XVI: oecumene is geen politiek engagement

2010-11-20T15:33:00.001+01:00

Rome, 18 november 2010 (ZENIT.org)

De eenheid van de christenen is geen “politiek engagement” dat het mogelijk maakt binnen een gegeven tijdsbestek “akkoorden” te bereiken “die voor iedereen aanvaardbaar zijn”. Het is en blijft een gebed dat in Gods handen ligt.

“Alhoewel zich nieuwe problematische situaties voordoen of moeilijke punten voor de dialoog, blijft het doel van de oecumenische weg onveranderd, evenals het vaste engagement op die weg voort te gaan”, aldus de paus. “Het is echter geen politiek engagement waarbij het aankomt op handigheid bij het onderhandelen” of de “bekwaamheid compromissen te vinden” die het binnen een gegeven tijdsbestek mogelijk maken tot “akkoorden” te komen “die voor iedereen aanvaardbaar zijn”.

Voor de paus “heeft oecumene een tweevoudige beweging”. “Enerzijds de overtuigde, vurige en bestendige zoektocht om volledige eenheid te vinden in de waarheid, om modellen van eenheid te bedenken, om tegenstellingen en schaduwzijden op te helderen. En dit met de noodzakelijke theologische dialoog, doch vooral met gebed en boete, met deze spirituele oecumene die de kern is van iedere weg: de eenheid van de christenen is en blijft een gebed, het gebed is haar woning.”

Benedictus XVI benadrukte ook dat wij “het ogenblik” niet kennen “waarop de eenheid tussen alle volgelingen van Christus verwezenlijkt wordt” en dat wij het niet kunnen kennen “omdat niet wij, maar God de eenheid maakt”.

Benedictus XVI haalde de “zeer nauwe banden” voor de geest met de orthodoxe en oosterse Kerken. Met de orthodoxen “zijn we erin geslaagd tot een cruciaal punt van confrontatie en reflectie te komen: de rol van de bisschop van Rome binnen de Kerkgemeenschap”.

“De Kerkelijke kwestie was ook de kern van de dialoog met de oosterse Kerken: ondanks vele eeuwen van onbegrip en verwijdering, hebben we met vreugde vastgesteld dat wij een kostbaar gemeenschappelijk patrimonium bezitten.”

Kerk heeft recht op eigen rechtssysteem

2010-11-19T20:39:00.001+01:00

Prof. Kurt Martens:

(Bron: Tertio)
Nu de bijzondere commissie voor seksueel misbruik in de Kamer met haar werkzaamheden is begonnen, is het belangrijk goed zicht te krijgen op de verhouding tussen kerk en staat, meent kerkjurist Kurt Martens. Zo kan de kerk – vanuit de godsdienstvrijheid – gerust een eigen rechtssysteem hanteren.
In de marge van de eerste vergadering van de ‘Bijzondere commissie betreffende de behandeling van seksueel misbruik en feiten van pedofilie binnen een gezagsrelatie, inzonderheid binnen de kerk’ legden politici en anderen verklaringen af die doen nadenken. Er lijkt bij de commissie of minstens bij enkelen van haar leden een zekere interesse te bestaan voor het kerkelijk recht en de wijze waarop dat rechtssysteem functioneert. Tot daar is er niets aan de hand, wel integendeel: dat er belangstelling is voor kerkelijk recht kan alleen maar worden toegejuicht. Maar het wordt problematisch als die belangstelling gepaard gaat met het uitspreken van waardeoordelen.

Een enkele politicus had het over een ‘staat in de staat’. Elders was dan weer te lezen dat seksueel misbruik binnen de kerk een wereldwijd probleem is en dat de kerk een eigen rechtssysteem heeft, waarbij alle gelovige slachtoffers een clausule van geheimhouding moeten ondertekenen en waarbij de dossiers persoonlijk aan de paus worden gemeld. Conclusie van die redenering: de duistere afhandeling van de pedoklachten zit dus ingebakken in de kerkelijke structuren. Bij zoveel ongenuanceerdheid en onbegrip past zeker enige verduidelijking.

Eigen rechtssysteem

De kerk heeft inderdaad een eigen rechtssysteem, waarvan de meeste regels terug te vinden zijn in het wetboek van kerkelijk recht uit 1983. Zoals ook het geval is in andere rechtssystemen, is er voor bepaalde domeinen aparte, specifieke wetgeving. En ja, in het kerkelijk wetboek kun je onder meer lezen dat de kerk het recht claimt om christengelovigen die een misdrijf begaan strafsancties op te leggen (can. 1311). Het gebruik van de term ius nativum et proprium toont aan dat dit recht haar van meet af aan eigen is. Dat recht is dus niet het gevolg van een historische ontwikkeling of van een in de geschiedenis opgekomen aanspraak. Dat recht is haar ook niet verleend of gedelegeerd door een andere menselijke macht. Het is eigen aan de kerk. Bij uitbreiding kan hetzelfde worden gezegd over kerkelijk recht als dusdanig: de kerk heeft het recht een eigen rechtssysteem te hebben op basis van diezelfde redenering.

Godsdienstvrijheid

Maar er is meer. In internationale verdragen en in de Belgische grondwet wordt het recht op godsdienstvrijheid erkend. Dat zal niemand betwisten. Maar wat betekent dat dan precies? Laat ons beginnen met de Belgische grondwet. In een democratische samenleving worden fundamentele rechten en vrijheden grondwettelijk beschermd. Een van die vrijheden is traditioneel het recht op godsdienstvrijheid. Die godsdienstvrijheid is gericht op het beschermen van religies en geloofsovertuigingen tegen staatsinmenging, niet omgekeerd. Daarom omvat die bescherming noodzakelijkerwijze het recht om de interne structuren in alle vrijheid te organiseren, zonder daarvoor de goedkeuring nodig te hebben van wie dan ook. De grondwettelijke organisatievrijheid heeft vele aspecten, en houdt onder meer in dat elke geloofsgemeenschap een eigen rechtssysteem kan en mag uitwerken. Let wel: het recht op godsdienstvrijheid mag en kan niet worden gebruikt om ongestraft misdrijven te plegen. Dat is een duidelijke grens. Overigens, die misdrijven – zoals bijvoorbeeld seksueel misbruik van minderjarigen – kunnen in beide rechtsordes strafbaar zijn, waardoor een dader dus mogelijk twee keer kan worden gestraft.

Internationale verdragen

Ook internationale verdragen, zoals artikel 9 van het Europees verdrag voor de rechten van de mens (EVRM), beschermen heel duidelijk die godsdienstvrijheid. De rechtspraak van het Europees hof voor de rechten van de mens (EHRM) in Straatsburg, dat waakt over de toepassing van het EVRM, ontwikkelde daarover duidelijk jurisprudentie. Het EHRM erkent heel duidelijk de organisatievrijheid van elke religieuze groepering. Wat houdt die vrijheid dan in? Volgens de rechtspraak van het EHRM betekent dit niet alleen dat elke religieuze groep vrij kan praktiseren, maar ook dat elke groep vrij de eigen bedienaren kan benoemen zonder staatsbemoeienis, en dat de eigen bedienaren hun spirituele functies vrij kunnen uitoefenen.

Uit artikel 9 van het EVRM volgt ook nog dat deze vrijheid betekent dat een groep een doctrinaire en rituele uniformiteit kan opleggen, en dat elke groep ook kan eisen dat een discipline in acht wordt genomen en dat de eigen regels worden nageleefd. We mogen hierbij wel niet vergeten dat elk individueel lid altijd de vrijheid heeft om de groep te verlaten. Een religieuze groepering heeft op basis van datzelfde artikel en de daaruit voortvloeiende rechtspraak ook het recht om de eigen bedienaren sancties op te leggen of zelfs te ontslaan. De rechtspraak van het EHRM sluit uit dat staatsoverheden zich hiermee zouden bemoeien, want dat zou gelijk staan met een inbreuk op artikel 9 van het EVRM. Kortom: los van de eigen claims van de kerk zelf, wordt het bestaansrecht van het eigen rechtssysteem van de katholieke kerk – het kerkelijk recht – via de nationale grondwetten en internationale verdragen erkend. In die zin is het ook meer dan disciplinair recht en onderscheidt het zich van het rechtssysteem in organisaties en verenigingen, zoals daar zijn sportclubs of beroepsverenigingen, want die interne rechtssystemen zijn niet op die manier erkend.

Schendingen

Dat er nu toch een commissie is, is op zich geen slechte zaak. Het doel van de commissie is zeker heel nobel. Maar het gevaar is niet denkbeeldig dat ze, zoals de vele commissies voorheen, zal vervallen in clichés en partijpolitieke spelletjes en vooral een mediatieke gebeurtenis zal worden. De commissieleden wacht voorwaar een heikele taak. Het US Department of State publiceert elk jaar een rapport over godsdienstvrijheid in de wereld, waarbij per land niet alleen een overzicht van de staat van de godsdienstvrijheid wordt gegeven, maar ook de schendingen ervan worden opgelijst. Het zou een meer dan spijtige zaak zijn indien België een prominente plaats op die lijst zou gaan innemen.

Discussies uit het verleden

De commissie dient dus heel duidelijk te weten dat de godsdienstvrijheid, zoals gegarandeerd door de grondwet en door internationale verdragen, onder meer inhoudt dat elke religie een eigen rechtssysteem kan en mag hebben, en dat het bestaan ervan niets te maken heeft met de organisatie van een staat binnen een staat of met het opzetten van doofpotoperaties, maar een intrinsiek element is van diezelfde godsdienstvrijheid. Als dat niet van bij het begin duidelijk is, dreigt de commissie te verzanden in discussies waarvan we allang dachten dat ze definitief tot het verleden horen.

Kurt Martens is Associate Professor aan de School of Canon Law van The Catholic University of America in Washington D.C.

Een verhaal

2010-11-18T15:12:00.000+01:00

Er was eens een land waar sinds mensenheugenis alle inwoners, jong en oud, één bijzondere passie gemeen hadden: het voetbal.

Er werd gespeeld en gesjot dat het een lieve lust was. En won de ene ploeg, tja: dan was het hun beurt om vrolijk te zijn. De week erop kon het anders zijn en dan was het treurnis troef. Wat had je gedacht? Maar zelden werd de uitslag betwist, al waren er wel heethoofden die soms wel eens hun boekje te buiten gingen. Maar ook dan wisten ze goed dat de aan de einduitslag niet meer getornd werd…

Ook op het veld gebeurde het soms dat een speler zich onbehoorlijk gedroeg. Maar dan was er de scheidsrechter die hem terecht wees. Want scheidsrechters waren geen gewone voetballers: zij stonden als het ware boven, maar ook in het spel. En zij waren de bewaarders van het Gulden Boek der Spelregels.

En dat was niet zo maar een boek. Een oud verhaal ging immers dat zonder het Gulden Boek der Spelregels het ooit anders was geweest: elke streek had immers zo een beetje een afwijkende manier van spelen, zodat bij elke wedstrijd het telkens weer tot harde woorden kwam. Niet alleen tussen de spelers, maar ook tussen de supporters. En het was op verschillende tijdstippen echt slecht afgelopen. Zo slecht dat enkele scheidrechters zich voor een tijdje terugtrokken en de koppen bij elkaar staken. Toen zij na enige tijd opnieuw verschenen, droeg één van hen een boek in zijn hand. Het Gulden Boek. Voortaan zouden alle ploegen van het land zich aan deze spelregels in het boek houden. En wie scheidsrechter wilde worden, die moest een lange tijd op cursus gaan. Om alles goed onder de knie te krijgen. En kijk: iedereen was het ermee eens.

En sindsdien verliepen de wedstrijden zoals wedstrijden moeten verlopen. Tot eenieders tevredenheid. Want er ging weer gevoetbald worden.

Maar vele, vele jaren later stond in een dorp van het Rijk een man op. Hij had een grote droom gehad. En deze droom moest hij aan iedere inwoner van het land kenbaar maken. Want zo gaat dat met grote dromen.

Hij riep een aantal mensen rondom zich en vertelde hen zijn droom: “Voetbal”, zo begon hij “ is slechts een vlucht uit de werkelijkheid.” De aanwezigen keken verbaasd op: was hetgeen ze ervoeren op het veld als voetballer, of ernaast als supporter, dan niet echt? “Neen,” sprak de man van de Grote Droom. “Het lijkt allemaal wel echt, maar tenslotte gaat het om een neuronenspel in de hersenen…” Nu keken velen verbaasd op. “Bovendien” vervolgde hij, “stamt dat boek uit een lang vervlogen tijd. Toen de menselijke geest nog volop aan het groeien was. “ Er klonk wat gemor in de zaal toen hij dit zo stelde, want tenslotte sprak de man ietwat oneerbiedig over hun voorouders…

“Ik geef een voorbeeld!”, zo stelde hij iedereen gerust. “ Neem nu de breedte van het doel. Waarom moet die zo breed zijn zoals beschreven in het Boek? “

Dat was goed gezien, zeiden sommigen. Dààr hadden ze nog nooit over nagedacht. Toch was er één die het aandurfde zijn vinger op te steken, en toen hij het woord kreeg merkte hij op dat de breedte van het doel niet zo belangrijk was. Als ze allebei maar even breed waren.

Een brede glimlach verscheen op het gezicht van de Dromer. “Ha!”, sprak hij. “Als ze maar allebei even breed zijn. Maar net daar wringt het schoentje. Alle doelmannen zijn verschillend. Waarom hun doel dan niet? Waarom zou een doelman met langere armen geen breder doel krijgen? Bovendien: wie erin slaagt in een smaller doel te scoren, is toch wel een beter voetballer, niet?”

Even werd het stil in de zaal. De mensen keken elkaar aan en knikten instemmend. Daar zat wel iets in…

En zo haalde de Dromer tal van voorbeelden aan. En stilaan kreeg hij de groep mee.

Maar vele uren later was er onder de aanwezigen één die toch nog ergens een probleem zag: tenslotte was het Gulden Boek der Scheidsrechters datgene waar naar gekeken werd. En hadden de scheidrechters er wel een heel lange training op zitten.

De Dromer barstte in lachen uit. “Training?”, sprak hij, “Voor u staat iemand die deze training ook met goed gevolg heeft gevolgd. En ik kan u verzekeren: buiten wat ernstigdoenerij naar de buitenwereld toe, stelt dat allemaal niet veel voor. Het is net omdat jullie die scheidsrechters erkennen, dat zij zo vasthouden aan hun Boek. Het is uw erkenning die hen macht geeft. Ieder van u heeft genoeg gezond verstand om zelf scheidsrechter te kunnen zijn. En waarom niet? Waarom moet de ene denken dat-ie meer is dan de andere? Zijn niet alle mensen gelijk?”

“Is dat niet in tegenspraak met wat u in het begin van de avond over doelmannen zei?” merkte iemand op.

“Mijnheer,” zo sprak de Dromer, “het spijt mij. Maar u heeft het, in tegenstelling tot de andere aanwezigen hier, niet echt begrepen.” Een instemmend gemompel kwam uit de zaal, zodat de betrokkene het beter vond met stille trom de aftocht te blazen.

De komende maanden trokken de aanwezigen naar andere dorpen en vertelden daar over hun wedervaren. En een klein jaar later had de Grote Droom vrijwel iedereen in zijn greep: het voetbal zou voortaan moderner worden, aangepast aan de noden van vandaag. Geleid vanuit de supporters, want tenslotte: wat zouden wedstrijden nog voorstellen als er geen volk kwam naar kijken…?

En stilaan baanden zij zich een weg doorheen het voetbal. Was er al eens een lijnrechter ziek, dan was er geen probleem. Er werd altijd wel een supporter gevonden die bereid was om zijn plaats in te nemen.

Maar stilaan werden deze toevallige lijrechters talrijker. En het gebeurde nu ook vaak dat zij een beslissing van de scheidrechter aanvochten. Deze laatste moest immers leren loskomen van zijn Boek. Want, kijk eens aan: de bezieling waarmee de vrijwilligers hun taak volbrachten, mocht toch ook voor iets tellen?

En nog later waren er zelf scheidrechters die aan de kant van de Dromers ging staan. Om van daaruit mee een nieuw elan te kunnen creëren voor het ondertussen aan populariteit inboetende voetbal. Want het moet gezegd: de velden liepen stilaan leeg. Velen werden het beu naar een spel te kijken waar geen enkele zekerheid meer bestond over welke regel al dan niet door de scheidrechters zou worden toegepast.

En tenslotte werd het zo erg dat ergens vanuit een ver dorp een scheidsrechter stelde dat het nu genoeg was geweest. Hij bracht het Boek in herinnering, de reden dat het ooit geschreven was en al het waardevolle dat het bezat.

Maar de Dromers lachten hem uit. Meer nog: zijn woorden werden verdraaid.

Toen hij zei: “Wij moeten terug naar het Gulden Boek der Spelregels” werd dat vervormd tot “Hij wil opnieuw het aanzien van vroeger en kijkt neer op ons.”

Toen hij sprak dat de doelen weer even breed moesten zijn, werd dat uitgelegd als een straffe uitspraak die voorbijging aan de individuele verschillen tussen de doelmannen.

Toen hij verklaarde dat voetbal pas tot zijn perfectie kwam door een ronde bal ipv een eivormige omdat de natuur van het spel immers daarop was afgestemd, heette het dat hij eens dringend zijn blikveld moest verruimen. Vele ploegen speelden immers nu met een eivormige bal.

En ondertussen liepen de voetbalvelden leeg. Slechts daar waar enkel ploegen nog speelden volgens het Boek, verliep alles zoals het ooit gelopen was. En vreemd: deze wedstrijden trokken stilaan opnieuw meer volk…

ANTIRELIGIEUZE VOORINGENOMENHEID

2010-11-18T14:39:00.001+01:00

Bert Claerhout Bron: Kerknet

BRUSSEL (KerkNet) – Te gek voor woorden. Dat is de conclusie van Bert Claerhout in zijn column in Kerk & Leven van 24 november over het voorstel van de ‘Rondetafels van de Interculturaliteit’ om van de huidige feestdagen maar vijf over te houden: Kerstmis, nieuwjaar, 1 mei, de nationale feestdag en wapenstilstand. Twee andere dagen mogen vrij worden gekozen en er komen drie nieuwe feestdagen bij: de internationale vrouwendag (8 maart), de dag tegen het racisme (21 maart) en de werelddag van de culturele diversiteit (21 mei).

„Feestdagen hebben te maken met de immateriële cultuur van een volk, met collectieve symbolen en rituelen”, schrijft Claerhout. „Niemand betwist het belang van vrouwenrechten, maar moeten we daarom Pasen of Hemelvaart afschaffen? Bovendien creëren we geen nieuwe gemeenschap tussen autochtonen en allochtonen als we verlangen dat de meerderheid zich zonder meer aanpast aan de verzuchtingen van nieuwe minderheden.”

Tot wat gebrek aan historische kennis leidt, werd volgens Claerhout ook duidelijk tijdens het recente bezoek van paus Benedictus XVI aan Spanje. Na de inwijding door de paus van de Sagrada Familia, het imposante bouwwerk van de Catalaanse architect Antoni Gaudí (1852-1926), schreef de hoofdredacteur van De Standaard, Bart Sturtewagen: „Tot gisteren was de Sagrada Familia van iedereen, nu is ze van Joseph Ratzinger.” Die uitspraak getuigt volgens Claerhout niet alleen van een antireligieuze vooringenomenheid, ze leert ook dat Sturtewagen Gaudí niet kent. Uitgerekend Gaudí had namelijk een heel precieze bedoeling met zijn werk. Hij beschouwde zich noch min noch meer als een „doorgeefluik van God”.

Wat was voor u, die naast de Heilige Vader stond, het sterkste moment van deze reis?

2010-11-16T22:35:00.001+01:00

Benedictus XVI in Spanje

Kard. Julian Herranz (uittreksel)

Als u mij vraagt een concreet ogenblik aan te halen, zou ik zijn bezoek aan het Instituut van het Goddelijk Kind vermelden, waar ik hem bijzonder ontroerd zag, diep vertederd door de woorden van een kind met Downsyndroom, die heel de wereld getroffen hebben. Het meisje zei: “Zelfs al zijn we anders, ons hart bemint zoals ieder hart en wij willen bemind worden”. Dit ontketende een enorm applaus, waarbij de Paus zich aansloot, want het kind ontroerde iedereen.

Vert. Sorores Christi

Het biocentrisme of waarom wij hier zijn

2010-11-16T14:55:00.000+01:00

De Amerikaanse vorser Robert Lanza komt de laatste jaren met een nieuwe theorie over onze aanwezigheid op Aarde op de proppen: het Biocentrisme. Waarom is de mens de enige van zijn soort die het doorheen de evolutie gehaald heeft? "Als we aannemen dat de Big Bang niet het begin van de fysieke ketting van causaliteit is, maar het einde ervan, kunnen we een en ander verklaren", zegt Lanza op de site van de Huffington Post. Het komt erop neer dat ons bewustzijn een heel belangrijke rol heeft gespeeld in het ontstaan van het universum. Het universum is het product van leven en bewustzijn.

Waarom leven wij op onze planeet Aarde, net op het goede moment in de evolutie van het universum, bij de juiste temperaturen: niet te warm, niet te koud? Dat vraagt ook professor Robert Lanza zich af. Lanza zoekt een verklaring voor dat ongelooflijke toeval in een nieuwe filosofische wetenschapstheorie, die hij het Biocentrisme noemt. Want de klassieke Big Bang-theorie doet ons wel, volgens Lanza, het verleden begrijpen maar kan de drijvende kracht niet vatten.

Bewustzijn
Voor kosmologen was het universum recent nog een levenloze verzameling van elementaire deeltjes die tegen elkaar botsten, beweert Lanza. Iets als een uurwerk dat zichzelf opwindt en zich ook weer afwindt op een half voorspelbare manier. "Maar zij houden geen rekening met een bepalende component van de kosmos, omdat ze niet weten wat er mee aan te vangen. Deze component is het bewustzijn, en dat is geen kleintje. Het is een mysterie, waarvan we gemakshalve denken dat het uit molecules is ontstaan.

Extreem veel chance
Volgens de traditionele ontstaanstheorieën heeft de mens sinds de Big Bang enorm veel geluk gehad. Was de Big Bang 1 miljoenste krachtiger geweest, dan waren we er niet geweest. Als de zwaartekracht een haartje lager was geweest, dan zouden er geen sterren zijn, en dus ook geen zon. En zo zijn er meer dan 200 fysieke parameters, waarvan de kleinste wijziging zou betekenen dat wij nooit zouden bestaan. Bovendien stierven al onze voorgangers uit, zelfs de Neanderthaler. Alleen de mens is overeind gebleven, argumenteert Lanza.

En het geluk blijft aan onze zijde staan: een asteroïde zou bijvoorbeeld kunnen inslaan op Aarde en de mens uiteindelijk doen uitsterven. "Al 13,7 miljard jaar hebben wij chronische chance. Zowat alles zit ons mee", stelt Lanza. Toeval? Of niet? "Als we de Big Bang als het einde van de ketting beschouwen en niet als het begin, valt alles in zijn plooi", aldus Lanza. Het Biocentrisme: niet het universum creëert het leven, maar het leven creëert het universum. Tijd en rumte zijn niet objectief maar subjectief.

"Theorie over alles"
Het biocentrisme wil een "theorie over alles" zijn en stelt dat wij, de waarnemers, zelf ruimte en tijd creëren. En dat is de reden waarom wij hier zijn, aldus Lanza in zijn boek 'Biocentrism', dat hij samen met de astronoom Bob Berman schreef. "Bekijk alles rondom je op dit eigenste ogenblik. Taal en gewoonte beweren dat dat allemaal buiten onszelf ligt in de uitwendige wereld. Toch zie je niets dat je brein omhult. Je ogen zijn niet zomaar een toegang tot de wereld. Al wat je ervaart, inclusief je lichaam, maakt deel uit van een actief proces dat zich afspeelt in je geest. Ruimte en tijd zijn gewoon de instrumenten van de geest om alles te laten kloppen."

Stephen Hawking
Lanza haalt ook Stephen Hawking en Leonard Mlodinow aan, die recent nog opmerkten: "Je kan de waarnemer - wij - niet loskoppelen van onze waarnemingen van de wereld... In de klassieke fysica wordt aangenomen dat het verleden uit een duidelijk afgebakende reeks gebeurtenissen bestaat, maar de quantummechanica beschouwt het verleden, net als de toekomst, als niet-welomlijnd en ziet die enkel als een spectrum van mogelijkheden."

Evolutieleer herbekeken
Als wij als waarnemer die mogelijkheden (het verleden en de toekomst) doen instorten, wat blijft er dan over van de evolutietheorie, zoals we die op school geleerd hebben? Hoe kan er een verleden bestaan, zolang we het heden niet hebben bepaald? Het verleden begint bij de waarnemer - wij - en niet omgekeerd, zoals ons onderwezen werd, beweert Lanza. Voor hem maakt de bewuste boom die omvalt in een bos waar geen waarnemer aanwezig is om het geluid van de vallende boom te horen, géén geluid.

De waarnemer is de eerste oorzaak, de vitale kracht die niet alleen het heden doet instorten maar ook de cascade van spatiotemporele gebeurtenissen uit het verleden, die we de evolutie noemen, besluit Lanza. (jv)

HET MISVERSTAND DAT ZICH IN EIGEN GROOT GELIJK VASTBIJT

2010-11-14T21:40:00.002+01:00

Enkele weken geleden ontplofte de bom. Het uit het Frans vertaalde boek ‘Entretiens – Gesprekken’ van Mgr. A. J. Léonard, verschenen net voor de Antwerpse grote boekenbeurs, deed heel de would be intelligentia steigeren voor de “dwaasheid” van de auteur, de doctor en geaggregeerd magister in de wijsbegeerte, nieuwe aartsbisschop en primaat van België. De term ‘Immanente gerechtigheid’ (justice immanente) was plots voor heel de weldenkende goegemeente de grootste ethische nonsens ooit.

Op Telenet konden we lezen: “Léonard zegt dat aids rechtvaardig is”. Wouter Beke (voorzitter a.i. CD&V): “Dit staat ver af van de christelijke waarden die zo vele beleven en inspireren”. Met hem eveneens Yves Leterme. Mia De Schampelaere (eresenator CD&V): “Ziek zijn is nooit rechtvaardig”. Reimond Bieringer en Didier Pollefeyt (hoogleraren theologie KUL): “Immanent onrecht”. Parochiefederatie Roeselare-Centrum: “Wij nemen afstand van die betweterige uitspraak”. Peter De Graeve (filosoof in De Standaard): “Ontluisterende uitspraak”. Zuster Monica Van Kerrebroeck (gewezen Vlaams parlementslid CD&V): “Ik kan hier echt niet mee om”. De grote ethische tenoren als Mark Van de Voorde (inspiratiebron van CD&V hoofdbestuur), Bert Claerhout (hoofdredacteur van “Kerk en Leven”),.. één hoestbui tegen Mgr Léonard. Onvoorstelbaar.

En daarop volgde hun verwijt dat de aartsbisschop, zelfs na zijn uitvoerige toelichting en verduidelijking, zich niet excuseerde ! Waarom moest de aartsbisschop zich excuseren ? Om hun gemis van onderlegdheid en het dom napraten wat anderen in hun onkunde voorzeggen ? Mogen we het hier hebben over een “ignorantia crassa” et “culpabilis” ? Zeker voor iemand als Rik Torfs !

Hoe is het mogelijk dat zij de oude term “Immanente gerechtigheid” (justice immanente) niet hebben begrepen ? Op de hem gestelde vraag antwoordde de aartsbisschop dat hij hiermee alvast geen straf van God bedoelt. Die term die hij hoogst voorzichtig en genuanceerd als mogelijkheid en precies in tegenstelling met een straf van God gebruikte (“ hoogstens een soort immanente gerechtigheid”) is helemaal niet nieuw. Het gaat om een wetmatigheid binnen de natuur zelf, die als het ware blind zelf haar rechten (gerechtigheid) opeist. Het gaat dus niet om gerechtigheid in de vermeende morele betekenis.

Mgr. A. J. Léonard verwijst naar het uitgangspunt van de aidspandemie, zoals men de mogelijke oorzaken van kanker kan aanwijzen als waarschuwing. Het is algemeen aanvaard dat het aidsvirus zich aanvankelijk bij de mens verspreidde, en ook nu nog meestal, doch niet altijd, doorgegeven wordt binnen een promiscue levensmilieu. Hij stigmatiseert niet de patiënt en zeker niet de zieken die onschuldig werden besmet. Als pastor wijst hij terecht op de gevaren van een zekere ongeordende levensstijl.

Waar ligt de oorzaak van dit onbegrip ? Het begrip “gerechtigheid” heeft in het Nederlands een ethische connotatie. Mogelijks is die vertaling niet gelukkig geweest. Maar zoek een ander woord. Misschien moet het woordenboek de betekenis van “gerechtigheid” bijschaven. Dat zal van Dale en consoorten wellicht ook moeten doen voor de term ‘huwelijk’. Of moet ik tegen mijn zin kardinaal Mercier zaliger gelijk geven, die ooit beweerde dat het Nederlands (Vlaams) niet een geschikte taal was om het filosofisch denken te verwoorden ?

Maar zoek nu ook naar de Leuvense profs. In “Knack” van 20 oktober 2010 schreef de Leuvense theoloog Lieven Boeve: “Léonard spreekt zichzelf tegen”. Léonard sprak zichzelf helemaal niet tegen. Boeve vergiste zich in de interpretatie van de aartsbisschop, alsof die hier zou redeneren vanuit de klassieke natuurwet die Boeve graag afwijst en verdringt voor het personalisme. Deze verwarring is tot in de media doorgeklonken. In die zelfweerwraak van de natuur legde Boeve zelf de link met God die de natuur geschapen heeft en dus langs die weg toch weer volgens Mgr. Léonard impliciet aan het straffen gaat. Mgr Léonard legde juist niet die link. Jürgen Mettepenningen, oud- student en vriend van Lieven Boeve, kon zich waarschijnlijk evenmin van dit vooroordeel ontdoen. Beiden zaten op eenzelfde golflengte.

Juist al deze luide tenoren zouden zich moeten excuseren en belijden: “We hebben ons vergist”. Doch blijkbaar bijten ze zichzelf liever vast, betweterig in hun eigen “groot gelijk”.

Wel hebben figuren als Herman De Dijn, René Stockman en Gerard Bodifée, zelfs iemand als Walter Pauli en iemand als Koen Meulenaere op hun lange tenen kunnen trappen. Maar zullen de gelijkhebbers die stemmen gehoord hebben ?

Si amicus Plato, magis amica veritas.

Jozef Decoene

NIEUW APOSTULAAT PRIESTERBROEDERSCHAP SINT-PETRUS BRUSSEL

2010-11-14T12:42:00.004+01:00

De traditionalistische Priesterbroederschap van Sint-Petrus (FSSP) heeft een apostulaat gekregen in Brussel. Op 1 november 2010 heeft aartsbisschop Leonard Pater Herve Hygonnet benoemd tot parochie-vicaris van de Sint-Jan-en Stefaan-der-Minimen-Kerk.

De Priesterbroederschap van Sint Petrus, ook Petrusbroederschap genaamd (Fraternitas Sacerdotalis Sancti Petri, FSSP) is een klerikaal, apostolisch genootschap, van pauselijk recht dat in Zwitserland gesticht werd op 18 juli 1988. Het is de belangrijkste congregatie binnen het katholiek traditionalisme.

LINK naar de mededeling van het FSSP

Hoofdredacteur Katholiek Nieuwsblad nu ook met dood bedreigd

2010-11-13T17:24:00.001+01:00

DEN BOSCH (RKnieuws.net) - De Bossche hoofdredacteur Mariska Orbán-De Haas van het Katholiek Nieuwsblad heeft honderden doodsbedreigingen ontvangen. Aanleiding is een open brief die de hoofdredacteur schreef aan Tweede Kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert (VVD).
Na de brief werden er 350.000 berichten over op Twitter geplaatst en kwam op haar redactie een grote hoeveelheid email binnen. Orbán is niet bang dat de dreigementen worden uitgevoerd.

De verwensingen bestonden onder andere uit het plegen van euthanasie en abortus bij Orbán. De hoofdredacteur doet geen aangifte omdat het onmogelijk is om van zoveel berichten aangifte te doen en ze anoniem gestuurd zijn.

De gewraakte open brief was bedoeld om een standpunt in te nemen over abortus. Orbán legde een link met de miskramen die Hennis-Plasschaert heeft gehad. De hoofdredacteur kreeg na de brief een storm van kritiek te verduren. Ondanks haar excuses ontving ze nu dus ook doodsbedreigingen.

(Bron: Omroep Brabant)

Vaticaanse instemming met Nederlandse Eerste Communieteksten

2010-11-13T17:20:00.003+01:00

Speciaal voor Nederland heeft het Vaticaan recent eigen misformulieren en een lezingenboek goedgekeurd voor de viering van de eerste communie van kinderen. Dit is een vrij uniek gegeven, want een dergelijk formulier en lectionarium ontbreekt in de verschillende edities het Romeins Missaal, ook al worden jaarlijks in de hele wereld talloze kinderen toegelaten tot de eerste communie. In Europa kent men wel in enkele gebieden een korte invoeging in het eucharistisch gebed bij gelegenheid van de eerste communie van kinderen; verdere specifieke liturgische teksten hiervoor ontbraken tot nu toe (buiten de Ambrosiaanse ritus van Milaan).

Op verzoek van de Nederlandse Bisschoppenconferentie heeft het Vaticaan nu twee misformulieren b.g.v. de eerste communie voor kinderen goedgekeurd: nl. een formulier voor de paastijd - de in Nederland gebruikelijke periode voor het ontvangen van dit sacrament - en een ander formulier dat buiten de paastijd gebruikt kan worden. Naast de teksten voor het openingsgebed, het gebed over de gaven en het gebed na de communie is voor de Eerste Communie ook een eigen prefatie goedgekeurd. Bovendien heeft elk van de vier eucharistische gebeden uit het missaal een eigen invoeging gekregen die bij die gelegenheid gebeden kan worden. Ook de vraag om twee misformulieren voor het vormsel van kinderen is door Rome ingewilligd.

Daarnaast heeft het Vaticaan aan Nederland ook een evangelieboek voor de zondagsviering met kinderen goedgekeurd. Verschillende teksten kunnen in rolverdeling voorgelezen worden.

Met deze nieuwe liturgische projecten bieden de Nederlandse bisschoppenconferentie en het Vaticaan een praktische handreiking die speciaal op Nederland is afgestemd om kinderen te betrekken bij eredienst van de kerk.

Het Evangelieboek voor vieringen met kinderen met het Lectionarium voor de Eerste H. Communie (368 blz. ingebonden, op groot formaat van 21,x 29 cm) kost € 49,95, tijdens de inschrijftermijn die verlengd is tot 1 dec. 2010, kost het € 39,95. Bij dit boek worden de misformulieren voor eerste communie en vormsel gratis bijgeleverd.
Deze uitgaven verschijnen eind januari in druk en zijn verkrijgbaar bij de Nationale Raad voor Liturgie, Postbus 13049 - 3507 LA Utrecht (tel. 030-23.26.909).

Bron: Rorate Rk-nieuwsnet

Wat heeft Monseigneur Léonard misdaan?

2010-11-12T23:15:00.002+01:00

Bron: http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1181724/2010/11/12/Wat-heeft-Monseigneur-Leonard-misdaan.dhtml

12/11/10, 07u06

De katholieke kerk van aartsbisschop Léonard kreeg de laatste tijd harde kritiek uit eigen rangen. René Stockman reageert. Stockman is Generale Overste van de Broeders van Liefde.

Het klinkt vandaag niet goed te zeggen dat je uit België komt. Onmiddellijk krijg je vragen over de politieke situatie en of België nog wel bestaat, en hoe het gesteld is met de kerk. Dat laatste klinkt geregeld hier in Rome.

Maar is het inderdaad zo, zoals sommigen beweren, dat Mgr. Léonard de Belgische kerk aan het polariseren is met zijn zogenaamde controversiële uitspraken? Of is men gewoon verleerd dat er in de kerk nu eenmaal ook geloofswaarheden zijn, dat er een christelijke moraal is die nu en dan om verduidelijking vraagt en dat er tegelijk ook en vooral veel pastorale bekommernis moet zijn, en dat die zaken niet in tegenspraak moeten zijn, maar wel onderling in spanning kunnen staan. De kerk als mater en de kerk als magister: de moeder die zorg draagt voor haar kinderen en de meester die zijn kinderen moet leren.

De kunst bestaat erin om magister te zijn zonder het mater-zijn te verwaarlozen; eigenlijk zou het mater-zijn steeds op de achtergrond aanwezig moeten zijn en als een resonans blijven klinken.

Toen enige maanden geleden Mgr. Léonard aantrad als aartsbisschop, waren er reeds van bij aanvang vele a priori's. Hij kreeg bij sommigen zelfs geen enkele slaagkans, hij werd reeds op voorhand gebuisd. Hij was de man van Rome, his master's voice, niet de kandidaat van... Toch moest men weldra vaststellen dat hij het niet zo slecht deed, in het bijzonder in de zaak van Mgr. Vangheluwe en de nasleep ervan. Hij trad kordaat op, met een duidelijke communicatie en niemand benijdde op dat ogenblik zijn functie. Men verlangde van hem krachtige uitspraken die hij ook gaf. Het was de tijd van de tsunami in de kerk, en niemand wist wanneer het zou ophouden.

Maar dan kwam als het ware een tegenbeweging waarbij de kerk het zwijgen werd opgelegd. Men had geen recht meer om te spreken over morele zaken, wanneer de moraliteit in eigen midden soms ver te zoeken was. Men kwam zelfs zo ver om het ontslag van de Paus te suggereren, meer als symbolische daad, maar toch wel pretentieus gesteld. Alsof daarmee iets zou worden opgelost.

Mgr. Léonard nam zijn herderstaf weer op, en toonde zich als voorheen de magister en de mater, en soms nogal uitdrukkelijk magister. Uitspraken en zelfs woorden uit vroegere interviews werden uit hun context gehaald, uitvergroot, geïnterpreteerd en vooral becommentarieerd. De wijze van communiceren was misschien niet altijd even gelukkig, en dat is inderdaad iets dat men ook in Rome moet leren: hoe communiceren in een tijdperk waar slogans het doen en langere teksten gewoon niet gelezen worden. De woordvoerder moest soms bijsturen, toelichten, hetgeen toch zijn taak is. Maar als men niet meer overeenkomt over wat de bestemming moet zijn, dan wordt het problematisch. En dat gebeurde blijkbaar de laatste dagen waarbij het even leek dat er moest afgerekend worden. Zielig wanneer men op afstand staat toe te kijken.

Ondertussen zijn de profeten aan het roepen gegaan: zwijgen tot kerstmis, misschien maar best aftreden, want we geraken in een polarisatie.

Als ik nu terugkijk naar de zogenaamde gewraakte uitspraken, dan zijn er een aantal die gewoon de visie vertolken van de kerk, weliswaar vanuit het ideale standpunt, en daarbij is het normaal dat weerstanden worden opgeroepen bij hen die zich verwijderd hebben van dit ideaal - en daarmee wil ik niemand veroordelen Andere uitspraken waren misschien wat moeilijk, te filosofisch en gaven daarom aanleiding tot misverstand en vooral misinterpretatie. Mgr. Léonard heeft dit zelf proberen recht te zetten. En een aantal hebben te maken met de wijze waarop ze gebracht worden, en dan gaat het over de communicatie.

Maar wordt het heftig reageren niet mede veroorzaakt door de opiniemakers die dit maar al te graag aangrijpen om hun eigen kerkbeeld te promoten? Is het geen bon ton geworden om sowieso tegen Rome te zijn? Moet alles zomaar met de mantel van de liefde worden toegedekt en de ogen worden gesloten voor situaties die misgelopen zijn - zoals op sommige plaatsen de liturgie - uitgehold zijn of toch wel heel ver van het ideaal verwijderd zijn - zoals op sommige plaatsen het godsdienstonderricht? Dan gaat het dus vooral over binnenkerkelijke zaken. Mogen de kerkmensen niet in eigen boezem kijken en de zwakke plekken met name noemen?

Iemand schreef dat Mgr. Léonard Jezus niet is, dat is waar. En het gaat er mij ook niet om om Mgr. Léonard te verdedigen. Maar het is hem niet verboden zich aan Jezus te spiegelen, wel integendeel: Jezus zei de waarheid en moedigde daardoor mensen aan maar stootte ze ook af. Tegelijk bleef hij vergevingsgezind en bleef hij kansen geven opdat niemand verloren zou gaan. Dat dat een moeilijke maar noodzakelijke combinatie was heeft Jezus zelf ondervonden. Daartoe is ook Mgr. Léonard geroepen, vanuit zijn eigen bekwaamheden en de beperkingen die hij ook wel zal hebben. Zij die deze boodschap niet kunnen aanhoren hebben het recht hun oren af te sluiten, maar hebben niet het recht anderen te verhinderen de boodschap te beluisteren en er proberen naar te leven. Of geldt vrije meningsuiting alleen nog in één richting?

Wat is nu het besluit van deze onvolmaakte analyse? Dat de kerk haar boodschap, ook in Vlaanderen, in alle duidelijkheid mag en moet laten klinken. Dat zij die het daar moeilijk mee hebben de boodschapper niet moeten afschieten omdat ze het moeilijk hebben met de boodschap. Er zijn er die zich katholiek zullen blijven noemen, anderen christelijk geïnspireerd en nog anderen uitdrukkelijk niet meer kerkelijk. Misschien moet dat vandaag ook beter tot uitdrukking worden gebracht in de instituten die vanuit de kerk zijn gegroeid om zo tot een klaarder onderscheid te komen, want duidelijkheid schept welbehagen. Maar dat houdt niet tegen dat ze zich blijven inspireren aan het evangelie, want de liefdesboodschap die erin verkondigd wordt geldt voor allen.

En dat de kerk de ruimte mag blijven waar allen terecht kunnen met hun pastorale noden in de meest ruime betekenis van het woord. Zowel geloven als niet- of andersgelovigen, want de kerk blijft de plaats waar voor mensen gezorgd wordt. Ook dat is de evangelische boodschap.

Wie de liturgie hervormt, is er geen eigenaar van

2010-11-11T15:44:00.002+01:00

Benedictus XVI: Wie de liturgie hervormt, is er geen eigenaar van

Rome, 9 november 2010 (ZENIT.org)

In een brief aan de Italiaanse bisschoppen citeert Benedictus XVI het voorbeeld van de Poverello: “het Evangelische leven” van de heilige Franciscus en “zijn roeping om de Gekruisigde te volgen” vloeien voort uit zijn deelname aan de Mis en zijn Eucharistisch leven.

De Paus benadrukt, dat het sacrale karakter van de Eucharistie “vereist dat dit mysterie gevierd wordt in het besef van zijn grootheid, zijn belang en doeltreffendheid voor het leven van wie een levende getuige van het ene liefdesoffer van Christus wil worden”.

“Iedere ware hervormer handelt in gehoorzaamheid aan het geloof. Het is geen willekeur en hij eigent zich geen enkele vrijheid toe aangaande de ritus. Hij is geen eigenaar maar een behoeder van de schat die de Heer heeft ingesteld, die Hij ons heeft toevertrouwd. Heel de Kerk is in de liturgie aanwezig, haar vorm aanvaarden is een voorwaarde voor de authenticiteit van wat gevierd wordt”.

De Paus moedigt de Italiaanse Bisschoppenconferentie aan de liturgie tot haar recht te laten komen als “permanente bron voor een opvoeding tot Evangelisch leven”, omdat zij leidt naar “de ontmoeting met Christus die de Kerk voortdurend opbouwt en omdat de liturgie de Kerk vormt in het beluisteren van het Woord, in broederlijkheid en in zending”.

Vert. Sorores Christi

Waarom ben ik nog in de Kerk?

2010-11-11T15:08:00.003+01:00

Jozef Ratzinger

Wij geven hier brede uittreksels weer van een beroemde conferentie van professor Jozef Ratzinger. Ze werd gehouden te München op 4 juni 1970, maar blijft verrassend actueel. De huidige paus was toen titularis van de leerstoel van dogmatiek aan de Universiteit van Regensburg.

hoe kan men, bij het beschouwen van de huidige toestand, het nog rechtvaardigen in de Kerk te blijven? (...) Ik zou u graag (...) een eerste antwoord geven onder de vorm van een analogie. (...) Wij hadden gezegd dat bij het nader onderzoeken van de Kerk wij uiteindelijk het geheel uit het zicht verloren hadden. Men kan op deze gedachte dieper ingaan door ze bij een beeld te brengen dat de Kerkvaders hebben verduidelijkt in hun symbolische interpretatie van de wereld en de Kerk. Ze legden uit dat de maan in de organisatie van de kosmos uitbeeldde wat de Kerk was in de heilseconomie, binnen de intellectuele en spirituele kosmos. (…)

De Kerk geeft het licht van Christus weer

Voor de Kerkvaders kwam de toepasselijkheid van de symboliek van de maan op de Kerk voort uit twee hoofdgedachten: enerzijds uit de overeenstemming tussen de maan en de vrouw (de moeder), anderzijds uit de idee dat de maan geen lichtbron is, vermits ze het licht van Helios ontvangt. Zonder deze laatste zou ze slechts duisternis zijn; ze schittert, maar haar licht is niet haar eigen licht, het is het licht van een ander. Ze is tevens licht en duisternis. Zelf is ze slechts duisternis, maar ze straalt een helderheid uit, die haar bereikt van een ander, wiens licht zich door haar tussenkomst verspreidt. Het is precies zo dat zij de Kerk uitbeeldt, die wel klaarheid brengt hoewel ze zelf slechts duisternis is: zij haalt het licht niet uit zichzelf, maar zij ontvangt het van de echte helios, Christus, zodat zij, hoewel ze zelf maar een hoop steen is (...), de duisternis kan verlichten waarin wij leven door onze verwijdering van God — “de maan verhaalt ons het mysterie van Christus “ (H. Ambrosius). (...)

De astronaut of de maansonde ontdekken op de maan enkel woestijn, stenen, zand en bergen, maar geen enkele lichtbron: de maan is uiteindelijk enkel dat, ze is slechts een woestijn van zand en stenen. En toch is zij, niet op zich, maar omdat ze het licht ontvangt en weergeeft, bron van licht en ze blijft het in de tijd van de reizen in de ruimte. (...) Ik stel dus de vraag: hebben wij hier geen waarachtig beeld van de Kerk? Hij die het ruimteveer gebruikt om stalen te nemen van de Kerk en ze te bestuderen, zal slechts woestijn, zand en stenen ontdekken, het mens-zijn van de mens en zijn geschiedenis met zijn woestijnen, zijn stof en zijn bergen. Dat is wat haar eigen is. Maar dat is het niet wat haar kenmerkt. Het essentiële is dat zij licht is, hoewel ze zelf maar zand en stenen is, licht dat van de Heer komt, van de Andere: wat haar niet eigen is, is in feite echt wat haar eigen is, haar bijzonder kenmerk, ja, zij vindt haar eigenheid in het feit dat zij op zich geen enkele waarde heeft, in het feit dat wat bij haar telt, juist is wat zij niet is, en dat zij slechts bestaat om haar bezit ontnomen te worden — dat zij bron van licht is, terwijl ze zelf geen licht is, en dat zij door dit feit, toch licht is. (...)

Wat dit beeld dekt, lijkt mij essentieel te zijn. Toch (...) zou ik het willen uitleggen aan de hand van een andere waarneming. (...) Onze Kerk en al de talrijke kerken hebben zich in de plaats gesteld van Zijn Kerk; iedereen heeft voortaan de zijne. De kerken zijn onze ondernemingen geworden, waarop we fier zijn of waarover we beschaamd zijn; vele kleine privé-eigendommen staan naast elkaar, het gaat slechts om onze kerken “van ons” die we zelf bouwen, die ons werk en onze eigendom zijn, en die we bijgevolg willen veranderen of bestendigen. Achter “onze kerk” of achter “uw kerk” is “Zijn Kerk” verdwenen. Maar de enige die telt, is de Zijne en als die niet meer bestaat, moet ook onze Kerk ontslag nemen. Een Kerk die maar de onze zou zijn, zou een ijdele en kinderachtige onderneming zijn.

Ik heb dus zoeven een fundamenteel antwoord gegeven op de vraag die ons bezighoudt: ik ben in de Kerk omdat ik geloof dat “Zijn Kerk” bestaat achter onze kerken, nu zowel als vroeger, ondanks alles wat we zouden kunnen doen om ze af te schaffen. Ik zie niet hoe ik bij Hem zou kunnen zijn anders dan in zijn Kerk te zijn, binnenin Zijn Kerk zelf. Ik ben in de Kerk omdat ik niettegenstaande alles geloof dat zij in de grond niet de onze is, maar juist “Zijn Kerk”.

Om mij nog meer concreet uit te drukken: het is de Kerk die, ondanks haar eigen menselijk kenmerk, ons Christus schenkt. Het is slechts door haar dat wij Hem kunnen ontvangen als een levende en almachtige werkelijkheid, die hier en nu, mij vervult en mij aanspoort mezelf te overstijgen. Henri de Lubac heeft deze gedachte aldus geformuleerd: “Weten zij die Jezus nog aanvaarden terwijl zij de Kerk verwerpen, dat het uiteindelijk dankzij haar is dat zij Hem kennen? [...] Jezus is levend voor ons. Onder welk drijfzand zou niet zijn naam en zijn gedachtenis bedolven liggen, maar zijn levende invloed, de werking van het Evangelie en het geloof in zijn goddelijke persoon zonder de zichtbare continuïteit van zijn Kerk? [...], zonder de Kerk zou Christus uiteindelijk verflauwen, uiteenvallen, verdwijnen. En wat zou het worden met de mensheid, als men ze Christus zou ontnemen?” Deze elementaire evidentie moet als eerste vooropgesteld worden: wat ook de ontrouw die wordt of kan worden bedreven binnen de Kerk moge zijn, het kan niet ontkend worden dat zij het voortdurend nodig heeft zich te richten naar Jezus Christus. En het is daarom dat er tenslotte geen tegenstrijdigheid is tussen Christus en de Kerk. (...) En in de mate dat de Kerk, en alleen zij, ons Jezus Christus geeft, hem tegenwoordig en levend maakt in de wereld, hem altijd in het geloof en in het gebed van de mensen doet herleven, verspreidt zij Zijn licht naar de mensheid, levert haar een houvast en een verwijzingscriterium zonder dewelke zij niet meer denkbaar zou zijn. Wie de tegenwoordigheid van Jezus Christus in de mensheid wenst, zal die niet vinden door tegenstand te bieden aan de Kerk, hij zal ze vinden in haar binnenste.

Daaruit volgt de volgende redenering: ik ben in de Kerk want ik ben christen. Want alleen kan men niet geloven. Men kan slechts geloven met geloofsgenoten. Het geloof is uit zijn natuur zelf een verzamelende kracht. Dit wordt voor het eerst uitgebeeld in het Pinksterverhaal, in het mirakel van het begrijpen dat zich voordoet tussen mensen met een uiteenlopende afkomst en geschiedenis. Het geloof is kerkelijk of het is er niet. Daaraan voegt zich nog een ander feit toe: zowel als men niet alleen kan geloven, maar enkel met geloofsgenoten, kan men niet uit eigen beweging beslissen te geloven en zijn geloof uitvinden. Wij kunnen pas geloven wanneer en omdat het vermogen om te geloven ons is gegeven, een vermogen dat wij niet persoonlijk bezitten, dat niet tot ons gebied behoort, maar dat vóór ons bestaat. Een uitgedacht geloof is een tegenstrijdigheid. Want een geloof dat ik zelf zou hebben uitgedacht zou slechts kunnen zeggen en aantonen wat ikzelf ben en wat ik hoe dan ook ken, het zou de drempel van mijn eigen ik niet kunnen overschrijden. Dus, een Kerk die ikzelf heb opgebouwd, een gemeenschap die zich autonoom samenstelt en slechts afhangt van mijn eigen goede wil, is een contradictie op zich. Als het geloof gemeenschap vereist, dan gaat het om een gemeenschap die almachtig is en die er vóór mij is, en niet om een van mijn scheppingen, om een instrument ten dienste van mijn eigen verlangens. (...)

Keren we terug: men kan niet christen zijn tenzij in de Kerk. En niet ernaast. En laat ons niet bevreesd zijn nog eens heel koel een pathetische vraag te stellen: wat zou de wereld zijn zonder Christus? Zonder een God die spreekt en de mens kent, en die de mens zo ook kan kennen? Wij kennen thans zeer precies het antwoord. Daar waar men hardnekkig en onophoudelijk getracht heeft een wereld zonder God in te stellen is deze onderneming uitgelopen op een absurde ervaring, op een ervaring zonder model. Wat ook de tekortkomingen mogen zijn die de christenheid concreet in de loop van de geschiedenis mag vertoond hebben (en zij is altijd verbazend tekort gekomen), de wetten van de rechtvaardigheid en de liefde zijn, zelfs als zij dit niet zou gewild hebben, toch voortgekomen uit de boodschap die zij bewaart, soms tegen haar wil in maar nooit zonder de stille kracht die zij haalt uit de boodschap waarvan zij de bewaarster is. (...)

Om de Kerk te begrijpen, moet men ze liefhebben. We komen aan ons laatste punt. Een mens ziet slechts wanneer hij liefheeft. Er is ook wel de scherpzinnigheid van het weigeren en het haten. Maar de weigering en de haat onderscheiden maar wat hun gelijkt: het negatieve. Ze kunnen de liefde die haar eigen grenzen niet aanvoelt en de bedreigingen die haar beloeren, behoeden voor verblinding. Maar zij zijn niet constructief. Zonder een bepaalde dosis liefde vindt men niets. Wie zich niet ten minste een beetje in de ervaring van het geloof inzet, in de ervaring van de Kerk, wie zich niet positief inzet, die niet het risico neemt met de ogen van de liefde te kijken, loopt de problemen tegemoet. Het avontuur van de liefde is de voorwaarde die voorafgaat aan het geloof. Zodra men zich een beetje engageert, vindt men het dan niet meer nodig de kleinste van de duistere trekjes van de Kerk te verbergen. Men ontdekt dat het niet alleen dát is in de Kerk. Men ontdekt naast de schandalen een andere geschiedenis van de Kerk, deze van die bevrijdende en vruchtbare kracht van het geloof die in de loop der eeuwen menselijke vorm heeft aangenomen in grote persoonlijkheden zoals de H. Augustinus, de H. Franciscus van Assisi, de dominicaan Las Casas die met vuur heeft gevochten voor de Indianen, Vincentius a Paulo, Johannes XXIII. Zonder dan nog te spreken van de prachtwerken die haar boodschap heeft bezield, die wij nu nog bewonderen in onvergelijkbare werken die van haar waarheid getuigen: wat zich zo heeft kunnen uitdrukken, kan niet uit de duisternis voortkomen. Het schone van de grote kathedralen, het mooie van de muziek die rond het geloof werd gecomponeerd, het edele van de kerkelijke liturgie en vooral de concrete werkelijkheid van de viering die men niet zomaar kan uitdenken maar enkel in zich opnemen, de omvorming van de kalender tot een liturgisch kalender, waarin het verleden en het heden, het moment en de eeuwigheid samenkomen, dat alles is naar mijn mening niet voortgekomen uit een of ander toeval. Het mooie weerspiegelt het ware, zegde Thomas van Aquino, en het ontaarden van het mooie is de spot van de verloren waarheid, zou men eraan kunnen toevoegen. De uitdrukking die het geloof in de loop der geschiedenis heeft kunnen aannemen getuigt in zijn voordeel, en in het voordeel van de onderliggende waarheid. (...)

Als thans alles mislukt, komt dat in wezen omdat wij nog slechts ons eigen willen bevestigen. In een Kerk blijven die wij zouden bouwen opdat ze waardig zou zijn te blijven bestaan, heeft geen zin; het is een tegenspraak in se . Maar in de Kerk blijven omdat zij het verdient te blijven bestaan, omdat zij het verdient geliefd te worden en omdat zij dankzij de liefde voortdurend een nieuwe vorm kan aannemen om zichzelf te worden — dat is de weg die de verantwoordelijkheid voor het geloof vandaag aanwijst.

De integrale tekst werd gepubliceerd in JOSEPH RATZINGER, Discours fondateurs. 1960-2004 , Fayard, Paris 2008, blz. 145-166. De vertaling uit het Frans werd verzorgd door Walter Van Goethem.

[1] In het vliegtuig op weg naar Groot-Brittannië, op 16 september ll., kwam Benedictus XVI terug op dit idee. In een tijd van secularisatie, is het inderdaad een bekoring de Kerk en het geloof trachten “aantrekkelijk” te maken, merkte de paus op. Benedictus XVI benadrukte dat een kerk die “aantrekkelijk” tracht te zijn een “vergissing” zou begaan, want ze werkt niet voor zichzelf, wel om “de verkondiging van Christus toegankelijk te maken”, de verkondiging van de “liefde” en van de “verzoening”. Ze moet dus niet zorgen dat ze “aantrekkelijk” is door zichzelf, wel “doorzichtig” voor Christus. De Kerk, zei de paus nog, bestaat niet “voor zichzelf”, maar voor “een ander”, om “de grote figuur van Christus” en “de kracht van zijn liefde” te laten doorschemeren : “ze zou zichzelf niet moeten beschouwen, maar spreken over de andere, voor de andere” (cf. http://www.zenit.org/article-25403?l=french ). (Nota van de redactie)

Bon: www.didoc.be

Monseigneur Leonard

2010-11-11T12:50:00.002+01:00

In dit land is het zo dat iedereen recht van spreken heeft behalve monseigneur Leonard.

Wat die brave mens ook verkondigt, steevast duikt de hele meute van de zelfverklaarde kwaliteitspers op hem af als een bende uitgehongerde hyena's op een gewond lam. Dit onder aanvoering van de stoottroepen van de openbare nieuwsdienst.

Elke zin van de aartsbisschop wordt zonder enige nuance uit zijn context gerukt, en wordt een eigen leven in gejaagd van waaruit geen terugkeer meer mogelijk is. Als Leonard zich nog maar durft af te vragen of het zin heeft oude priesters nog te straffen voor pedofiele misdrijven van lang geleden, en hij dus precies hetzelfde zegt als de wetten van het Belgische volk die een nog veel kortere verjaringstermijn bepalen, is het land te klein. Om het even wie die dan iets tegen de monseigneur wil komen zeggen, krijgt de ether en de voorpagina voor zich alleen.

Woordvoerder Jurgen Mettepenningen, die vijf maanden lang heeft staan liegen dat hij zwart zag, neemt ontslag? Twaalf minuten in Het Journaal. Met uitgebreid verslag van de persconferentie waarop hij de heer die hij tot net voordien slaafs diende nog een paar dolken in de rug steekt. Een uur later was hij persoonlijk aanwezig in TerZake. Weer die persconferentie, met de tune van Twin Peaks eronder, om de onbevooroordeeldheid van de openbare nieuwsdienst ook muzikaal in de verf te zetten. Nog eens twee uur later mochten in Lieven, de opvolger van Dirk dat zelf de opvolger was van Phara, zowel Wim De Vilder als de inmiddels echt onuitstaanbaar geworden Rik Torfs hun gal komen spuwen. Tegen die Torfs is het gebruik van geweld stilaan legitiem.

In datzelfde Lieven was Mettepenningen pas een paar dagen voordien zelf te gast geweest. Hij vertelde toen dat het van weinig moed zou getuigen om ontslag te nemen, wat hij drie dagen later dus deed. Gelukkig werd hij op dat moment al feestelijk uitgelachen door Herwig Van Hove, die naast een zesde zintuig ook een allergie heeft voor japneuzen. Herwig barstte in lachen uit toen de woordvoerder begon te klagen dat hij zo veel werk had met de controversiële uitspraken van zijn baas, dat hij zijn gezin nauwelijks nog zag en niet bij zijn zieke kindjes kon zijn. 'Ga dan niet in Lieven zitten, paljas', zouden u en ik hem toeroepen, een advies dat ook geldt voor mensen van wie de kindjes niet ziek zijn.

Herwig Van Hove, hij weze geprezen, maakte korte metten met die flauwekul. Om het even welke politicus die in de hoek geduwd is, grijpt als laatste redmiddel naar zijn zieke kindjes. Dat levert hem dan meestal sympathie op. Terwijl het enige gepaste gevolg zou moeten zijn om zo'n onwaardige ouder uit zijn ouderlijke macht te ontzetten en de zieke kindjes onder te brengen bij een pleeggezin. Desnoods bij Willy Kuijpers. Daar zullen ze zeker niet alleen zijn en hebben ze de gelegenheid in contact te komen met vreemde culturen, om te beginnen die van Willy en Lieve zelf. U moet er eens op letten: ongelooflijk hoeveel kindjes van politici ziek vallen. Een echte risicogroep. In de plaats van Wauthier Robyns, de opperwoekeraar van de verzekeringen, hadden wij ook die premies al fors verhoogd.

Men kan veel zeggen over monseigneur Leonard, dat hij ondanks al zijn geleerdheid een grote dommerik is bijvoorbeeld, maar hij is op zijn minst rechtlijnig en consequent, kenmerken waarop Mettepenningen zich allerminst kan beroepen. Heeft maandenlang krom gepraat wat recht was, en nu komt hij afzweren wat hij al die tijd heeft verkondigd? Weg met dat soort Judassen.

Eén ding staat vast: als wij moeten kiezen tussen monseigneur Leonard en iets vreselijks als Rik Torfs, geef ons dan maar monseigneur Leonard. En dat zegt, noodgedwongen, uw dienaar, de grootste atheïst en de grootste tegenstander van wat voor godsdienst ook. Met dank aan onze politiek correcte media, die een redelijk mens tot zo een standpunt brengen.

Koen Meulenaere

Wanted: beroepscommunicator

2010-11-10T22:34:00.002+01:00

Jan-Willem Wits - 10-11-2010 15:01

“Maar wat vind je er nu eigenlijk zelf van?”, is in het verkeer tussen journalisten en voorlichters een ongepaste vraag. Een woordvoerder wordt niet geacht zijn persoonlijke opvattingen naar voren te brengen zoals een journalist daar niet naar hoort te vragen. Die persoonlijke opvattingen zijn ook helemaal niet relevant. Een woordvoerder verwoordt per definitie his masters voice. Woordvoerder Jürgen Mettepenningen van de Belgische bisschoppenconferentie nam dan ook terecht ontslag nadat hij voor zichzelf had vastgesteld dat hij fundamentele kritiek had op mgr Leonard én daarover niet langer zijn mond kon houden. Het echte probleem zit alleen niet in het einde van zijn korte loopbaan als woordvoerder van de Belgische bisschoppen, maar in het begin ervan.

Mettepenningen was bepaald geen onbeschreven blad toen hij zich in het aartsbisschoppelijk paleis meldde. De Vlaamse kerkhistoricus en theoloog heeft voor zijn aantreden in Mechelen regelmatig publiekelijk partij gekozen in kerkelijke kwesties. Als jonge theoloog trok hij op tegen gemakzuchtige progressieve kerkkritiek. Later sprak hij zich onder meer uit voor een kerkelijk homohuwelijk en het openstellen van de wijdingen voor vrouwen. Met een zo uitgesproken publiek profiel ligt het niet voor de hand om zonder verlies van geloofwaardigheid standpunten uit te gaan dragen die haaks staan op hetgeen je eerder zelf hebt verkondigt. Mark Rutte zal ook niet snel aan Femke Halsema denken als hij een nieuwe woordvoerder zoekt.

Een bisschoppelijk woordvoerder hoeft echt niet op ieder bisschoppelijk woord ‘ja en amen' te zeggen. Een goede woordvoerder stelt intern kritische vragen , houdt een maatschappelijke spiegel voor en adviseert op welke manier een boodschap het beste gebracht kan worden. Maar uiteindelijk bepalen de bisschoppen het beleid en wordt de woordvoerder geacht dit loyaal en vol overtuiging naar buiten te brengen. Wanneer je als woordvoerder bij ieder standpunt moet beraden of je het er zelf wel mee eens bent, dan maak je het jezelf wel erg lastig.

Te veel gevraagd?
Het lijkt dat dit voor Mettepenningen te veel gevraagd was. Dat verklaart ook zijn keuze om op een persconferentie zijn kritiek op mgr. Léonard publiek te maken, ongekend in woordvoerdersland. Met als boodschap dat de aartsbisschop niet wilde luisteren. Mettepenningen gaf alleen de verkeerde reden waarom zijn vertrek onvermijdelijk was. Niet de opvattingen van mgr. Léonard zorgden ervoor dat woordvoerder Mettepenningen onmogelijk aan kon blijven, maar de opvattingen van de theoloog Mettepenningen en zijn kennelijke rolopvatting als zelfverklaarde hulpbisschop maakten van zijn aanstelling al op voorhand een tikkende tijdbom. Het is jammer dat de bisschoppen en Mettepenningen er drie maanden voor nodig hadden om dat te ontdekken.

Ongepast en onprofessioneel
Iedere professionele woordvoerder zal met verbazing kennis hebben genomen van de wel bijzonder ‘transparante' persconferentie van Mettepenningen, waarin hij uitgebreid zijn kritiek op mgr. Léonard etaleerde. De woordvoerder transformeerde zichzelf staande de persconferentie tot kritisch commentator. Natuurlijk. Ook als je niet langer in dienst bent bij de Kerk, blijf je katholiek en bestaat er ruimte om een publieke opinie over kerkelijke zaken naar voren te brengen. Maar het is ongepast en onprofessioneel om op de dag van je vertrek de deur naar de keuken van het kerkelijk bedrijf zo ver open te zetten als Mettepenningen deed. Die deur verdient discreet te worden dicht getrokken.

Danneels als ballerina
Het is evident dat Mettepenningen extra munitie geeft aan critici van de Belgische bisschoppen. Helaas slagen de bisschoppen ook zelf niet om de indruk weg te nemen dat steeds op de verkeerde knoppen wordt gedrukt. Jarenlang bestond het beeld, zeker in Nederland, dat kardinaal Danneels als een begenadigd ballerina in de media om alle heikele huisjes heen wist te walsen. Waar het Nederlandse medialandschap meer leek op een mijnenveld waarin bisschoppelijke uitingen steevast voor ontploffing zorgden, wist Danneels met in fraai Vlaams gedichte zinnen zelfrelativering en zachtmoedigheid uit te stralen. Dat beeld kantelde tijdens de Romeinse persconferentie na de keuze voor kardinaal Ratzinger als nieuwe paus, waarbij Danneels zich aan de verzamelde wereldpers als een zuur en slecht verliezer toonde. De kardinaal vond achteraf dat hij door journalisten in de val was gelokt, dat zijn woorden uit het lood werden getrokken en dat er onvoldoende clementie klonk voor de vermoeienissen van het conclaaf. Maar de beelden spraken hun eigen taal.

De sleutel kwijt
Sindsdien lijkt de Kerk in België de sleutel voor de moeiteloze omgang met de media van weleer wat kwijt geraakt, met de seksueel misbruik-affaire als ongekende katalysator. Het gedwongen vertrek van mgr. Vangheluwe, de curieuze rol van kardinaal Danneels daarin en zijn weifelende openheid daarover, bisschoppen die over elkaar heen buitelen met boodschappen waarvoor je je vroeger meteen in Rome mocht melden om je benoeming tot prelaat van een verdwenen bisdom in Oost-Mesopotamië te ontvangen, de aanstelling van een woordvoerder met een eigen theologische agenda, een gebrekkig inschattingsvermogen hoe op zich valide standpunten en woordkeuzes in de huidige context volstrekt verkeerd kunnen vallen en een mediabeleid dat iedere dag opnieuw lijkt te worden uitgevonden. De trein dendert door op weg naar steeds meer mediale malaise terwijl de bisschoppen wanhopig de noodrem lijken te zoeken. De regie moet terug. Het is de Belgische Kerkprovincie van harte gegund dat de nieuwe woordvoerder een echte beroepscommunicator is die daarbij kan helpen, niet met geprononceerde theologen die voortdurend over hun persoonlijke opvattingen struikelen.

Jan-Willem Wits is communicatieprofessional en voormalig hoofd communicatie van de Nederlandse Bisschoppenconferentie.

Bron: http://www.katholieknieuwsblad.nl/archief/Artikelen/2010/11/10/Wanted:_beroepscommunicator

Geboren door een abortus

2010-11-10T10:27:00.004+01:00

Zeer ontroerende getuigenis.

Gianna Jessen from LMF CAM on Vimeo.

“Er was geen enkele gillende feministe die opkwam voor mijn rechten”

OM TE GROEIEN IN DE ‘KUNST VAN HET VIEREN’

2010-11-09T21:14:00.008+01:00

Nadat ik het belang van deze reflexie heb onderstreept in het vorige nummer van PASTORALIA en de opbouwende geest waarin ik ze met u wil delen, zou ik concreet willen aanvangen met enige aandachtspunten omtrent de opening van de misviering en de liturgie van het Woord.

DE OPENING VAN DE MISVIERING
Het eerste wat de gelovigen bij het begin van de misviering opmerken, is de kledij van de celebrant en de aanwezigheid van acolieten (of hun afwezigheid). Tezelfdertijd worden ze getroffen door de muziek die hen opneemt - de intredezang - en de liturgische opstelling van de gemeenschap.

De kledij van de voorganger(s)
Op sommige plaatsen is men afgestapt van het gebruik dat de priester de kazuifel draagt boven de albe en de stola. Het zou een goede zaak zijn deze traditie te herontdekken (c£ § 123) vermits het dragen van de kazuifel er op een heldere manier op wijst dat de priester niet in eigen naam voorgaat, maar wel als drager van het priesterschap van Jezus Christus, onze enige Hogepriester. Als er meerdere priesters concelebreren, is het bijgevolg aangewezen dat de hoofdcelebrant de kazuifel draagt, terwijl de concelebranten, bij eventueel gebrek aan beschikbare kazuifels, het houden bij het dragen van albe en stola (cf. § 124).

De acolieten
Wat de acolieten betreft, zijn zowel meisjes als jongens welkom, al dient er wel over gewaakt dat de jongens niet worden uitgesloten, vermits menige priesterroeping haar oorsprong vindt in het directe contact met de misviering (cf. § 47). Het gebeurt ook dat de meisjes zo talrijk zijn dat de jongens enige terughoudendheid tonen om zich aan te bieden. Een juist evenwicht is dus geboden. Niettemin is de aanwezigheid van acolieten essentieel. Ik ben dan ook de liturgische ploegen dankbaar en feliciteer samen met hen de bewegingen die de rekrutering van acolieten, jongens en meisjes, aanmoedigen, en waken over hun begeleiding. Zij bewijzen op die manier de Kerk een grote dienst.

De liturgische samenzang
Het hoofdstuk met betrekking tot de muziek en de liturgische samenzang (cf. § 57) zou op zich een meer uitgebreide behandeling verdienen dan waar binnen dit bestek ruimte voor is. Ik wil er enkel de aandacht op vestigen dat de tendens groeit om de traditionele misteksten (inzonderheid het Gloria, het Credo en het Sanctus) te vervangen door dichterlijke alternatieven die soms slechts een verre verwantschap hebben met de liturgische teksten (cf. § 59). Het zou de verantwoordelijken van de samenzang ter harte moeten gaan zich te houden aan de talrijk voorhanden muzikale composities die de tekst, eigen aan de gehele Kerk, respecteren.

Het probleem stelt zich op uitermate ernstige wijze met betrekking tot het Credo waarin het gemeenschappelijke geloof van alle christelijke belijdenissen tot uitdrukking komt. Het is bijgevolg ook van groot oecumenisch belang zich in de liturgie te houden aan het Credo van Nicea-Constantinopel of het Symbolum van de Apostelen, of bij gelegenheid aan de Geloofsbelijdenis in vraag en antwoord, zoals gebruikt tijdens de paaswake (cf. § 69). We zouden er groot voordeel mee doen af te stappen van andere composities die overigens soms getuigen van weinig goede smaak. Sommige niet echt aan te bevelen composities bevatten evenwel een waardevol refreinvers dat kan opgenomen worden bij het begin of op het einde van het `Credo' van de Kerk, eventueel ook als tussenvers. Maar - sta mij toe erop aan te dringen - het gebruik van hetzelfde `Gloria', hetzelfde `Sanctus' en hetzelfde `Credo' in alle landen, welke ook hun taal weze, is een opmerkelijk teken van de universele communio. Dit mag niet verloren gaan.

En zo men de mening is toegedaan dat het `Credo' van Nicea-Constantinopel een vrij moeilijke tekst is, volstaat het er enkele homilieën aan te wijden om de enorme rijkdom die erin vervat ligt, toe te lichten. Ik was er ook al meermaals getuige van, dat tijdens vieringen met ruime aanwezigheid van jongeren dit `Credo' in een gebarenspel werd uitgebeeld. Dat geeft een verrassend resultaat. Zelfs de aanwezige volwassenen ontdekken aldus eindelijk de ware toedracht van uitdrukkingen als `geboren, niet geschapen, een in wezen met de Vader', of `en aan zijn Rijk komt geen einde', of nog `de Heilige Geest, die met de Vader en de Zoon tezamen wordt aanbeden en verheerlijkt'. Om te komen tot deze geloofsbelijdenis die alle christelijke gemeenschappen delen, heeft de Kerk gedurende vier eeuwen gebeden en gemediteerd en heeft ze het opgenomen tegen dwaalleren allerhande. Men' mag deze schat met vergooien ten voordele van composities die geen toekomst hebben.

De liturgische opstelling
Wat de liturgische opstelling betreft, waaruit voor een groot deel de `actieve deelname' van de gelovigen aan de liturgie spreekt (cf. § 40), volstaat het in herinnering te brengen dat, behoudens persoonlijke gezondheidsproblemen, de gelovigen rechtstaan vanaf het begin van de viering tot de eerste lezing (en dus niet gaan zitten tijdens de schuldbelijdenis en het Gloria!). Ze blijven zitten tijdens de lezingen, maar eens het Alleluia (of de acclamatie tijdens de veertigdagentijd) wordt aan-geheven, gaan allen rechtstaan voor het Evangelie. Ze gaan opnieuw zitten tijdens de homilie. Vervolgens staat men recht tijdens het `Credo' en de voorbeden en kan men gaan zitten tijdens de offerande. De gelovigen gaan staan bij de uitnodiging `Bid, broeders en zusters...' tot na de communie (men gaat dus niet zitten tijdens de prefatie, noch tussen de consecratie en het Onze Vader, noch voorafgaand aan de communie!). De gelovigen kunnen indien mogelijk, desgewenst knielen tijdens de consecratie, uit eerbied voor het grote mysterie dat zich voltrek Tijdens de bezinning na de communie blijft men zitten. Ten slotte gaan allen weer staan voor het slotgebed tot en met de wegzending, behalve wanneer eventuele mededelingen te veel tijd in beslag nemen. Deze afwisseling van zitten en staan (en zelfs knielen) is geen kunstmatige gymnastische oefening die ons het leven moeilijk wil maken, maar een concrete manier om bidden met het gehele lichaam en niet louter in de geest.

DE DIENST VAN HET WOORD
Na de opening van de viering komen de lezingen van de dienst van het Woord. Vervolgens de homilie, de geloofsbelijdenis en de voorbeden.

De lezingen van de dienst van bet Woord.
Men dient er op toe te zien tijdens het beluisteren van het Woord Gods nooit buiten bijbelse teksten in te lassen, en dit onder geen beding. Als men oordeelt dat een of andere veelzeggende niet-Bijbelse tekst toch past, kan dit enkel bij wijze van bezinning, op een gepast moment, en in geen geval als gelijkwaardig met een Bijbelse lezing. Het is inderdaad de Openbaring vertolkt in het Woord Gods die ons in de liturgie samenbrengt, en niet een of andere tekst die ons vanuit een bepaalde religieuze traditie of dichterlijke smaak aanspreekt.

Ik nodig ook iedereen vriendelijk uit afstand te nemen van de kwalijke gewoonte die zich her en der voordoet om zonder ernstige reden een van de drie zondagslezingen weg te laten. Het is juist een van de mooiste verworvenheden van de liturgische hervorming de lezing van de Heilige Schrift tijdens de misviering te hebben uitgebreid. Het is niet het ogenblik dit nu terug te schroeven! In het bijzonder is het uiterst gevaarlijk de lezingen van het Oude Testament systematisch over te slaan, alsof deze joodse Schriften van het Eerste Verbond geen deel zouden uitmaken van de christelijke Openbaring! De verantwoordelijken van de samenzang dienen er ook voor te zorgen dat het lied dat volgt op de eerste lezing bij voorkeur de meditatiepsalm is zoals voorzien in de liturgie, en niet een of ander zangstuk dat eigenlijk geen betrekking heeft op de lezing (cf. § 62).

Tijdens de misviering gebeurt de lezing of de voorzang van het Evangelie steeds door een gewijde bedienaar: bisschop, priester of diaken. Men kan een uitzondering maken voor misvieringen voor kinderen, waarbij een lezing op basis van de tekst door henzelf of hun catechist kan worden uitgebeeld.

DE HOMILIE

Evenzo wordt de homilie steeds uitgesproken door een gewijde bedienaar (cf. § 63-64). Indien een leek wenst tussen te komen voor een mededeling of een getuigenis, plaatst men die bijdrage bij voorkeur tussen het slotgebed en de zegen, het moment waarop gewoonlijk de mededelingen worden gedaan (cf. § 74), of nog, wanneer dit nodig lijkt, als vervolg op een korte homilie van de celebrant.

De geloofsbelijdenis en de voorbeden
De geloofsbelijdenis is als het antwoord van de geloofsgemeenschap op het beluisterde Woord Gods. Ik heb er het al eerder over gehad. Ten slotte eindigt de dienst van het Woord met de voorbeden. Hier voltrekt zich alles gewoonlijk normaal goed. Toch dient men er over te waken dat deze voorbeden tijdens huwelijks- of begrafenisvieringen inderdaad gebeden tot God blijven, en niet verworden tot een afscheidsgroet aan de overledene of een wensbericht naar het jonge paar toe. Het volstaat, om een goed resultaat te bekomen, de betrokkenen te vragen er voor te zorgen dat hun voorbede logischerwijs kan besloten worden met de formule: "Laat ons bidden".

Hierbij heb ik uw aandacht gevestigd op enkele punten betreffende de opening van de misviering en de dienst van het Woord. In een volgende bijdrage is de Eucharistische dienst aan de orde.

+ ANDRE JOZEF LEONARD,

Aartsbisschop van Mechelen-Brussel

Reacties op misbruik in kerk gewikt en gewogen

2010-11-09T02:22:00.000+01:00

Herman De Dijn (K.U. Leuven):

Bron: RK-nieuwsnet.

Na zes maanden van steeds nieuwe schokkende onthullingen en verwikkelingen in verband met het kindermisbruik in de kerk, is blijkbaar de tijd aangebroken van bezinning. De vraag rijst hoe er toch weer bemoediging en hoop kunnen zijn, hoe het nu positief verder moet met de kerk. Herman De Dijn, emeritus hoogleraar wijsbegeerte aan de K.U.Leuven, probeert die vragen te beantwoorden in het jongste nummer van het christelijk weekblad Tertio.

Om op die vragen naar bemoediging, hoop en de toekomst van de kerk goed te antwoorden, is het nodig wat afstand te nemen, te evalueren wat er precies aan de hand is. Daarbij is het verstandig ook na te denken over de manier waarop binnen de kerkgemeenschap zelf werd omgegaan met de gevoelens van verbijstering, schaamte en woede die zo breed naar boven kwamen. Zulke gevoelens zijn normaal en onvermijdelijk, maar de vraag is of gekwetste gevoelens wel goede raadgevers zijn. Dit soort bedenkingen kwetsen wellicht op hun beurt weer bepaalde mensen. Maar wie redelijk wil zijn, kan ze toch niet ontwijken?

Emotivisme

Onze tijd is een tijd waarin de emotie zo centraal staat dat cultuurfilosofen van een cultuur van emotivisme spreken. Dat wordt heel duidelijk in de manier waarop de media en de reclame werken. Daarom is het des te belangrijker zich vandaag af te vragen: zijn onze gevoelens goed geïnformeerd, zijn ze niet onredelijk? Was het bijvoorbeeld geen vertekening van de realiteit zonder meer te spreken van massaal misbruik (“in elk internaat”), en alsof bijna geen enkele priester zonder schuld was?

Vooraleer we mogen spreken van kerkelijke structuren en functies als helse misbruikmachines, kunnen we die vragen naar objectieve, ook vergelijkende, gegevens niet uit de weg gaan. De media zijn in dat opzicht schromelijk tekortgeschoten. Ze hadden blijkbaar een andere, “missionaire” agenda. Als diezelfde kerkelijke structuren sinds de jaren negentig niet meer in dezelfde mate tot miserie leidden, terwijl het toch om dezelfde gezagsstructuren ging, dan is niet de structuur zonder meer, maar de structuur in een bepaalde context het probleem. Structuren zijn daarbij altijd enigszins problematisch. Dat geldt bijvoorbeeld voor het gezin, waar seksueel misbruik blijkbaar het grootst is. Moeten we daarom het gezin afschaffen?

Aanvallen buiten en binnen

Een ander fenomeen verdient onze aandacht, ook voor de toekomst. Het lijkt me onmiskenbaar dat deze affaire door bepaalde groepen werd aangegrepen om de kerk zo zwaar mogelijk te treffen. De kerk lag allang onder vuur, we hoeven ons alleen maar te herinneren wat er gebeurde bij de euthanasie van Hugo Claus. Nu zien ze de kans schoon om de genadeslag toe te dienen. Voortdurend liggen ze op de loer om iets politiek incorrects te ontdekken en alle registers van verontwaardiging open te trekken, zoals onlangs weer toen het boek van aartsbisschop André-Joseph Léonard verscheen.

Voortdurende ergernis

Wat treft, is de enorme haat en afkeer van groepen buitenstaanders. Dat kan wellicht worden verklaard vanuit een soort negatieve binding. Ook al is er allang geen reële band meer, men blijft negatief gefocust op de andere partij. Die is de bron van voortdurende ergernis, men vindt er genoegen in als zij moeilijkheden ondervindt, men wil haar ook op alle mogelijke manieren treffen. Is dat de reden waarom wildvreemden die nooit iets met de kerk te maken hebben gehad, die helemaal niet weten waarover het daar gaat, ook over binnenkerkelijke zaken zo opgewonden kunnen geraken?

Anderen die allang de kerk hebben verlaten, werpen zich op als pleitbezorgers van het ‘echte’ christendom en roepen op tot revolutie binnen de kerk. Ook al is de kerk, zeker in het Westen, allang haar maatschappelijke macht kwijt, men blijft haar zien als een haast satanische machine en de paus als een soort Hitler. Alle middelen tot stigmatisering zijn goed, zoals we hebben kunnen constateren bij het bezoek van de paus aan Groot-Brittannië. We moeten beseffen dat de haat en afkeer niet verdwijnen zolang de kerk niet totaal uit de publieke sfeer is verdreven. Voor sommige groepen is de aanval op de kerk en de godsdienst dé manier om zichzelf en de eigen boodschap te propageren en te legitimeren.

Wat evenwel nog opmerkelijker is, is hoe sommige met de kerk verbonden individuen of groepen reageren. Priesters al dan niet op rust of ‘for rent’, gieten voortdurend olie op het vuur. Ze provoceren zo nodig voor de camera’s om het hun kerkleiders nog lastiger te maken. Ook zij hebben hun agenda die ze trouwens niet wegstoppen. Zo publiceert er een openlijk dat hij de eigen wijding of het sacrament dat hij elke zondag viert, de eucharistie, maar poespas vindt. Waar ze op uit zijn, is de implosie van de institutionele kerk. Dat ze zelf hun ambt niet allang eerlijk neerlegden, is moeilijk te begrijpen, tenzij vanuit de wil tot systematische subversie van binnenuit. Beseffen zij niet dat het alleen maar hun relatie met die institutionele kerk is, die maakt dat ze überhaupt de aandacht trekken? Neem die kerk weg en ook hun dissidentie wordt compleet oninteressant. De grootste zorg van bepaalde tenoren van ‘christelijke’ organisaties lijkt erin te bestaan zich zo flink mogelijk te distantiëren van de kerk als er weer iets in de media komt.

Lering en leiding

Het is bijna tragisch hoe weinig wordt gereageerd op halfgare ideeën en voorstellen die evenwel de toekomst van de kerk in Vlaanderen dreigen te hypothekeren. Sommige priesters, theologen en godsdienstleraars propageerden ze zelf. Waar bleven en blijven de stemmen die reageren op dwaasheden zoals te lezen in een ‘kwaliteitskrant’ – “Onfeilbare paus erkent fouten”, “Vrouwen kunnen zelfs niet kandideren voor een baan als priester” – of op stellingen zoals dat een religieus gezag alleen recht van spreken heeft als het aan het hoofd staat van een moreel volmaakte organisatie.

Wat we nodig hebben, zijn moraaltheologen die de moed hebben kerkelijke standpunten uit te leggen als zijnde meer dan alleen maar baarlijke nonsens, pastoraaltheologen die in herinnering brengen wat een wijding betekent en menswetenschappers die de moed hebben uit te leggen dat symbolische verschillen, zoals tussen gewijden en niet-gewijden, geen principiële discriminatie betekenen tenzij vanuit een extremistisch begrip van gelijkheid. Er is werk aan de winkel. We zouden, zo zeggen velen, moeten evolueren naar een kerk van basisgemeenschappen die radicaal opteert voor vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid. Heeft men al eens nagedacht over wat zo’n kerkelijke basisdemocratie werkelijk zou betekenen? Wat te verwachten valt, is de creatie van allerlei groepen met hun kleine pausen, of erger nog: door commercie geïnfiltreerde ‘kerken’.

Juist nu hebben we de band nodig met de wereldkerk en een kerkelijk gezag dat zich niet laat doen door de waan van de dag. Een gezag dat erover waakt dat de spirituele en materiële erfenis van de traditie niet zonder meer wordt verkwanseld. Godsdienst is niet louter een ethiek, het is ook een manier om zich via symbool en ritueel tot het transcendente te richten. Zonder blijvende band met Rome lijken we alleen maar onverbiddelijker de weg op te gaan van de ontwijding. Dat zou ook maatschappelijk een grote verarming betekenen, aldus Herman De Dijn.

Natuurwet en naastenliefde

2010-11-08T23:31:00.001+01:00

door: Vic Mortelmans 8 november 2010

“Zorg dat u niet meer zondigt, anders zou u nog iets ergers kunnen overkomen!” (Joh 5,14)

Er zijn de laatste week tientallen bijdrages verschenen in kranten en blogs over de citaten uit mgr. Léonards boek. Meestal waren die zo emotioneel dat ze elke overtuigingskracht ontbraken en mij rillingen bezorgden, vaststellend hoe beperkt het denkvermogen in het publieke debat nog is. Er is maar één artikel dat mij heeft kunnen doen twijfelen mijn steun voor de aartbisschop te doen opgeven, en wel dat van Mark van de Voorde. Hij raakt de kern van de tweespalt die er bestaat tussen een bepaald mondig binnen-kerkelijk publiek enerzijds en anderzijds het deel van het kerkelijk gezag dat de kerkelijke leer nog wil vertegenwoordigen.

Natuurwet

Van de Voorde doet moeite om Léonards stelling te begrijpen, maar – naar hij rapporteert – lukte hem dat niet. In het betoog van de aartsbisschop meent hij een tegenstelling te ontmaskeren. Léonard valt impliciet terug op het concept van de natuurwet. Maar de natuurwet is een zedelijke wet, en niet te verwarren met onze biologische natuur, die ook zijn wetmatigheden heeft, waarvan bijvoorbeeld ziektes en seksuele driften onderdeel uitmaken. De natuurwet – volgens Van de Voorde een deel van onze cultuur, zoals hij eerder reeds betoogde, maar volgens de kerk een deel van ons bewustzijn dat direct relateert naar de wijsheid van de scheppende God -, is juist een rem op onze biologische reacties.

De fysieke natuur, waartoe een ziekte behoort, is niet rechtvaardig, merkt Van de Voorde terecht op, het is een proces van oorzaken en gevolgen, en die zijn – naar christelijke normen – meestal juist heel onrechtvaardig. Van de Voorde meent dus dat Léonard de gerechtigheid toewijst aan het proces dat zich in de fysieke (biologische) natuur van de mens afspeelt, en toont vanuit die veronderstelling aan dat er van gerechtigheid geen sprake kan zijn. De natuurwet in de werkelijke betekenis, heeft Van de Voorde echter gemakkelijkheidshalve maar onterecht aan de kant gezet en daarmee creëert hijzelf de tegenstrijdigheid die hij Léonard verwijt.

Het fysisch proces van oorzaak en gevolg voltrekt zich deels volgens toeval en buiten onze wil om (dus zonder schuld), deels veroorzaakt door ons collectief handelen (dus met een soort van gedeelde schuld), deels veroorzaakt door ons individueel handelen (dus met een duidelijke persoonlijke schuld). De overdracht van AIDS als gevolg van promiscuïteit valt onder laatste categerie, maar dat betekent -volgens Van de Voorde, die wel de schuld erkent- niet dat de verhouding tussen oorzaak en gevolg ‘rechtvaardig’ is. Of dat het het gevolgd derhalve een ‘straf’ zou zijn.

Een nieuwe verklaring

Het begrip ‘immanente rechtvaardigheid’ is ondertussen al op tal van manieren verklaard en geinterpreteerd, maar persoonlijk hou ik eraan mgr. Léonard recht te doen in zijn eerlijke mening, en een nieuwe verklaring te lanceren die mijns inziens nauw aansluit bij wat het begrip werkelijk inhoudt, en hoe het ook inpasbaar is een (christelijk) ethisch discours, zelfs voor wie het personalisme boven de natuurwet stelt.

Wie de natuurlijke zedenwet overtreedt en als gevolg daarvan ziek wordt, roept op het ogenblik van de overtreding reeds de straf af over zichzelf. Het oordeel wordt niet door mens of God uitgesproken, maar door de zondaar zelf. Het is deze ‘immanentie’ die de ‘rechtvaardigheid’ beperkt tot de persoon en tot de relatie van zijn vrije wil tot het causale proces dat zich afspeelt in zijn fysieke natuur. Zonde en straf, in combinatie ‘rechtvaardigheid’ geheten, worden ‘immanent’ aan mekaar. Die beperking, de ‘immanentie’, impliceert meteen dat God (of de kerk) niet in dit oordeel betrokken wordt, maar Zijn (of haar) rol ten volle mag (en moet) spelen, die bestaat uit genade en naastenliefde.

Ziekte en zonde bij Jezus

Christus heeft indertijd een aantal lammen genezen. Lucas verhaalt (Lc 5,17-26) hoe voor Christus’ voeten een lamme werd neergelaten. Hij vergaf eerst de zieke zijn zonden, en nadien pas liet Hij de zieke opstaan. Het was een retorische truuk om de aanwezige farizeeërs te laten zien dat het mogelijk was dat iemands zonden op aarde vergeven worden. Als hij, de Mensenzoon, immers zieken kon genezen, dan kon hij toch zeker iemands zonden vergeven? Johannes vertelt (Joh 5,1-18) wat Jezus nog aan de zieke te vertellen had, nadat hij hem had genezen: “U bent nu gezond, zorg dat u niet meer zondigt, anders zou u nog iets ergers kunnen overkomen!”. Jezus genas niet zomaar, om te genezen. Jezus genas om de zonde weg te nemen. In Jezus’ optreden zelf, is de ziekte een verzinnebeelding van de zonde. Jezus focust niet op de ziekte, maar op de zonde die de zieke bedreven had. Maar langs de andere kant is het wel de ziekte die tot geloof, het vertrouwen in Jezus, heeft gevoerd, en dus ook tot de genade!

Waarheid

Naar mijn mening zit er daarom een cruciale leemte in het godsbeeld van Van de Voorde (en met hem de goegemeente van de Vlaamse kerk). Rond Christus’ heilsmysterie heerst een drammerige theologische retoriek die volgens het mechanisme van de self-fulfulling prophecy, de zonde onderdompelt in een poel van barmhartigheid (lees: relativisme) en de facto afschaft. Zij vergeten dat men moet barmhartig zijn jegens de zondaar, niet jegens de zonde! Het eerste slachtoffer is de waarheid. Een van de symptomen daarvan is het verschijnsel dat in het publieke debat niet langer met rationele argumenten wordt gestreden en men niet oprecht naar waarheid op zoek is, maar dat alle retoriek zich ontspint rond gevoelens en emoties. Het komt er in de publieke opinie vandaag op aan wie zich ‘beledigd’ voelt, wie ‘geschokt’ is, wie zich ‘veroordeeld’ voelt door andermans uitspraken, etc… Als illustratie mag het debat gelden dat aanleiding geeft aan dit artikel. Of iets al dan niet waar is, wordt daardoor irrelevant.

Personalisme voorbijgestreefd

Van de Voorde en met hem de meesten van Léonards kritikasters, weten geen weg met de natuurwet, die als algemeen geldende waarheid het fundament vormt van het ethische discours van de katholieke kerk. Hetzelfde kon worden waargenomen bij het recente IVF-debat, waarvan de ethische fundamenten ook in de natuurwet liggen. Ze voeren het begrip natuurwet echter af als ‘wetenschappelijk voorbijgestreefd’. Is het concept ‘natuurwet’ dan echt dood en begraven? In de katechismus, naar ik mag hopen toch een wetenschappelijk onderbouwd werk, is er een hoofdstuk “Het heil van God: Wet en genade” dat uitvoerig over de natuurwet handelt. Ook voor onze paus, toch niet de minste onder de theologen, is de natuurwet een levend begrip. In zijn toespraak tot de Pauselijke Academie voor het Leven eerder dit jaar, merkt Benedictus XVI op dat de natuurwet een noodzakelijk beginsel is om ueberhaupt over ethische rechtvaardigheid te kunnen spreken.

Het lijkt me dan ook onjuist te stellen dat nieuwe inzichten in het ethisch discours, zoals het personalisme, een einde gemaakt hebben aan de waarheid van de natuurwet. Het is een bekend, maar intellectueel oneerlijk gebruik, telkenmale de schepen achter zich te verbranden, wanneer nieuwe inzichten zich aandienen. Het is veel waardevoller te trachten het oude met het nieuwe te verzoenen, zoals paus Johannes-Paulus II heeft gepoogd het personalisme met de natuurwet te verzoenen in Veritatis Splendor, mooi geïllustreerd door het antwoord van Jezus op de vraag van de jonge rijke, eerst de geboden te onderhouden, dan alles achter te laten en Hem te volgen (Mt. 19,16-21). Wanneer theologische inzichten evolueren, is het meestal zo dat noch het oude inzicht, noch het nieuwe inzicht, afzonderlijk een volmaakt beeld van Christus’ boodschap bieden, maar dat slechts de verzoening van het oude met het nieuwe inzicht een meer volmaakt beeld kunnen scheppen. De verwerping van het oude ten gunste van het nieuwe is een achteruitgang, geen vooruitgang.

Besluit

Als Jezus keer op keer spreekt over de zonde, wie zijn wij dat we menen erover te mogen zwijgen? De mensen van Jezus’ tijd stonden versteld als een zieke genas. Voor hen was de ziekte normaler dan de genezing. Vandaag is het omgekeerd. Is het daarom dat Jezus’ retoriek vandaag geen vat meer op ons lijkt te hebben? Samen met de ernst van ziek-zijn, is de ernst van zondig-zijn gedevalueerd… Zorgen voor zieken, dat is naastenliefde, dus vanzelfsprekend een taak waarvoor de Heer ons geroepen heeft, maar evenzo roept hij ons de zonde te erkennen. Hij vaardigde immers een nieuwe wet uit, onze naasten lief te hebben zoals Hij ons heeft liefgehad. En hoe heeft Jezus ons lief? Eerst maakt hij ons ervan bewust hoe we door onze zonden afgekeerd zijn van God en Zijn wet. Als we geloven in de kracht van Zijn genade, ontvangen we de vergiffenis, die nodig is om ons leven opnieuw naar God te richten.

Heb geen angst niet geliefd te zijn wanneer u het leven verdedigt

2010-11-08T15:21:00.003+01:00

Benedictus XVI: Heb geen angst niet geliefd te zijn wanneer u het leven verdedigt

Tot de bisschoppen van Noord-Oost-Brazilië Rome, 28 oktober 2010 (ZENIT.org)

Benedictus XVI betreurt een sociaal en politiek systeem dat het leven en de waardigheid van de mens niet verdedigt en gefundeerd is op een “verkeerd en denkbeeldig” recht. Christenen hebben het recht gebruik te maken van hun stem om het algemeen welzijn te verdedigen.

“Wanneer politieke projecten openlijk of versluierd stellen dat abortus of euthanasie straffeloos zijn, wordt het democratisch ideaal – dat die naam waardig is wanneer het de bescherming en de waardigheid van elke mens erkent – in zijn grondslag ontkracht. Daarom, dierbare broeders in het bisschopsambt, wanneer wij het leven verdedigen moeten wij vijandigheid of ongeliefdheid niet vrezen wanneer wij elk compromis en iedere dubbelzinnigheid weigeren die ons met de mentaliteit van deze wereld zou gelijkvormig maken.”Zeker, het geloof van de Brazilianen is een “hoopvol teken”: de echte “ziel” van Brazilië komt tot uiting in het Christusbeeld met wijd gespreide armen, aan de baai van Rio de Janeiro.

Doch de Paus onderscheidt tevens de “schaduwen” die geworpen worden door “krachten” die “moreel onaanvaardbare” waarden verspreiden, die “de sacrale natuur van de mens” kwetsen. En wanneer aan die rechten geraakt wordt, of wanneer “het heil van de zielen” het vereist, hebben de herders “de ernstige plicht” over politieke kwesties “een moreel oordeel uit te spreken”.

Een humaan, politiek, economisch en sociaal recht dat geen “energieke verdediging van het recht op leven vanaf de conceptie tot de natuurlijke dood” zou inhouden, is “denkbeeldig en verkeerd”. Het gaat om “de verdediging van de meest zwakken en weerlozen” en “wie is weerlozer dan een ongeboren kind of een zieke in een vegetatieve of terminale fase?”. Het is ook de reden waarom God “Zijn plaats moet hebben in de publieke sfeer, in het bijzonder op cultureel, sociaal, economisch en vooral op politiek domein”. Om dezelfde redenen, moedigt de Paus de opleiding aan van leken die in de samenleving “ verenigd en coherent” kunnen getuigen van hun christelijk engagement.

En wanneer de noodzaak zich doet gevoelen, zouden de herders alle burgers moeten herinneren aan hun “recht” en zelfs hun “plicht om vrij gebruik te maken van hun stem om het algemeen welzijn te bevorderen”.

De Paus heeft de bisschoppen ook aanbevolen de godsdienstige opleiding te bevorderen, ook in staatsinstellingen.

Hij verdedigde ook de aanwezigheid van godsdienstige symbolen in het openbare leven, omdat zij zowel een “herinnering zijn aan de transcendentie van de mens en een waarborg voor respect ervoor”. Deze tekens zijn in Brazilië dus “van bijzonder belang” omdat “het katholiek geloof integraal deel uitmaakt van zijn geschiedenis”.

Vert. Sorores Christi

Homilie van Mgr. Leonard voor Eurovisie op Allerheiligen

2010-11-08T15:15:00.004+01:00

Welbeminde broeders en zusters,

Ge zult er u bij moeten neerleggen: wij zijn allen geroepen, jullie en ik om heiligen te worden, naar het voorbeeld van hen die wij vandaag vieren. Wat een groot programma, zult ge me zeggen! Hoe kunnen wij heilig worden met ons leven zoals het is, met onze

lichtpunten en onze schaduwen, met onze trouw en zoveel trouweloosheden?...

En toch zal God daarin slagen! Hij heeft de wereld immers geschapen alleen met dit doel. Met het doel dat de vrije wezens die wij zijn alleen maar zouden verlangen naar het geluk van het eeuwig leven met Hem. En Hij zal daarin slagen!... Want God wil het geluk van àlle mensen. En wat God wil, dat wil Hij ten volle, met zijn volmaakte en almachtige Liefde.

Want "de Liefde waarmee de Vader ons bemint is waarlijk groot!"

Er is maar één beletsel dat dat plan van God zou kunnen dwarsbomen, als ik dat zo mag zeggen.

Dat zou onze duidelijke en welbewuste koppige weigering zijn om ons door Hem te laten beminnen. Dat zou de vrije keuze zijn om tot het laatste moment ongelukkig te zijn op eigen krachten, dan gelukkig te worden maar dankzij Gods Liefde.

Maar behalve deze mogelijkheid, deze vrije keuze om het zonder God te doen - wat de hel is -, zal God erin slagen om heiligen van ons te maken, als wij daar vrij mee instemmen.

Ja op een goeie dag zullen wij tot die grote menigte behoren, waarover Johannes ons spreekt in de 1ste lezing van de Apokalyps: een menigte van vele volkeren, rassen talen, die oneindig veel groter zal zijn dan deze eurovisie-uitzending en dan de multiculturaliteit van de Belgische hoofdstad.

Ja de zaligsprekingen die de heiligen die op de kalender staan, op exemplarische wijze beleefd hebben, zullen op een dag het hart zijn van onze eeuwige zaligheid en van hemelse onuitputtelijke vreugde. En nu reeds - op sommige genademomenten - en die zijn er! - kunnen wij al een voorsmaak hebben van die schoonheid en vruchtbaarheid, door de afstraling in het (clair obscur) van dit leven, van de overstelpende vreugde die ons te wachten staat.

Als wij immers nu al kinderen van God zijn - wat wij zullen zijn, is ons nog niet helemaal duidelijk - maar welk een zaligheid zal het zijn als de Zoon van God ons zal verschijnen!...

Om heilig te worden, hebben wij dit leven ter onzer beschikking, dit leven hier op deze aarde, dat zo kort is. En zalig zijn wij, als we, zo goed als we konden, al onze jeugd aan God hebben gegeven. Maar als wij in de lente of in de zomer van ons leven door de roes van onze successen of onze tegenslagen, God de rug hebben toegedraaid en ons hebben vastgeklampt aan onze vluchtige kleine genoegens, dan komt de herfst van ons leven, die ons al onze illusies ontneemt. Al wat dan geen waarachtige zaligheid is, al onze voorbijgaande genoegens, zullen dan wegwaaien, zoals de blaren in de najaarswind... Dan komt het enig noodzakelijke in dit leven heel zachtjesaan terug zijn plaats innemen. En als de dood niet opeens haar intrede doet, dan komt de winter van ons verblijf hier op aarde: als het leven ons langzaamaan verlamt, als problemen met de gezondheid zich opstapelen, dan komt uiteindelijk de laatste fase van de doodstrijd...

Hoeveel mannen en vrouwen - en ook wij zullen daar waarschijnlijk bij zijn - worden geen heiligen in die laatste jaren, die laatste maanden, die laatste dagen of allerlaatste momenten van dit leven? We moeten dan immers uiteindelijk alles loslaten, waaraan we daarvoor zozeer gehecht waren... Met een helderheid waarvan allen Gods barmhartigheid de rauwheid zal kunnen verzachten, zal ik mij dan realiseren dat ik zo dikwijls geleefd heb vanuit mezelf en dat ik veel te vaak de bronnen van de ware vreugde links heb laten liggen. Dan zal ik, zoals de heilige Augustinus, tranen schreien van berouw: "Laat heb ik u bemind, oh Schoonheid, zo oud en toch altijd zo nieuw, laat heb ik u lief gehad!" Onder andere daarom is het zo belangrijk om, met de hulp van palliatieve zorgen, het natuurlijke einde van ons bestaan hier op aarde te respecteren. Dat geeft ons leven de gelegenheid om zijn laatste vruchten te dragen, vruchten van bekering, van verzoening met God en met zijn naasten, vruchten van vrede en vreugde.

Maar als zelfs die laatste benauwende opeenvolging van de doodsstrijd en de dood zelf niet volstaan heeft om ons hart te bevrijden van zijn benauwende beperkingen en om het op de hoogte te brengen van de volheid van Gods vreugde, dan zal, zelfs over de dood heen, de liefde van God ons nog verder uitzuiveren. Daarvoor volstaat het, dat er in ons hart zij het maar een kleine kier openstaat, een klein open deurtje naar Gods liefde. Dat is wat wij het vagevuur noemen, d.w.z. De liefde van God die ons zuivert, ons hart wijder maakt en ons heiligt, zelfs over de dood heen, als wij daar vrij mee instemmen. Want, dat moeten we goed voor ogen houden: wij zullen niet binnengaan in de vreugde van de drie maal heilige God, voor we heiligen geworden zijn, die eindelijk bevrijd zullen zijn van hun egoïsmen, en helemaal klaar zijn om overstelpt te worden van de vreugde van God zelf.

Dat onze broeders en zusters die ons zijn voorgegaan, de heiligen, ons vervullen met hoop op deze weg van heiligheid! En zalig zijn wij als wij ons daarvoor van nu af inzetten, zonder daarvoor de avond van ons leven af te wachten! Amen.

Mgr.André-Joseph Léonard

Aartsbisschop van Mechelen-Brussel

ONGEVRAAGDE TEGENPAUS HENDRICUS I

2010-11-08T00:00:00.007+01:00

Hendricus I, tegenpaus

Prof Kerkrecht Rik Torfs meent dat hij de spreekbuis is van katholiek Vlaanderen maar daarin zou hij zich danig kunnen vergissen. Er zijn natuurlijk katholieken die de mening van Torfs onderschrijven maar een grote groep gelovigen heeft genoeg van de bemoeienissen van de prof. Zij zien Torfs als een ongevraagde tegenpaus, een splijtzwam die de problemen binnen de Vlaamse Kerk enkel op de spits drijft.

Het H. Sacrament in de hand of op de tong?

2010-11-07T13:41:00.005+01:00

Het grootste schandaal m.i. dat de modernisten bewerkstelligd hebben, is de invoering van de staande handcommunie. En ik die dacht dat het een concilie-besluit was, althans tot 1995. Maar het is daar (het concilie) zelfs verworpen met een grote meerderheid van 1233 stemmen tegen 567 en 315 onder voorbehoud.

De voorstanders van de hand-communie die beweren daardoor te gehoorzamen aan de Kerkelijke Overheid vergissen zich, want NOOIT HEEFT EEN ENKELE PAUS OF BISSCHOP BEVEL GEGEVEN DAT DE GELOVIGEN, RECHTSTAANDE EN ZONDER TE KNIELEN HET LICHAAM DES HEREN IN DE HAND MOETEN ONTVANGEN. De Pausen hebben het NOOIT goedgekeurd, wel gedoogd (waarschijnlijk omdat de druk op hen te groot is).
Hoe kan er sprake zijn van gehoorzamen, waar er geen gebod is geweest.

Sommige zeggen dat de innerlijke houding telt, maar dat is maar gedeeltelijk juist. De uiterlijke houding moet samengaan met de innerlijke (moet de innerlijke ondersteunen), anders werkt dat verlammend.
Het gevolg van deze praktijk is, dat velen (de meesten ?) nu geen besef ofwel geen geloof meer hebben wat ze gaan doen en WIE ze ontvangen, alsof het een gewoon broodje is dat ze gaan halen. Indien ze het geloof van de Rooms Katholieke Kerk hadden zouden ze toch alleen maar kunnen knielen.

Er zijn nu heel wat Hemelse Boodschappen in omloop, afkomstig uit alle werelddelen, die de praktijk van de staande handcommunie veroordelen.

ANNA-KATARINA EMMERICK (eerbiedwaardige duitse Augustijnernon 1774 - 1824) EN THERESE NEUMANN (Beierse zieneres en mystica 1898 - 1962) KREGEN VISIOENEN TE ZIEN WAAR DE APOSTELEN DE H. HOSTIE OP DE TONG ONTVANGEN UITGEREIKT DOOR O.L. HEER.

Gaston Van Buynder

Totale erosie van de katholieke identiteit

2010-11-07T01:49:00.002+01:00

PROF. HERMAN DE DIJN. Deze interessante analyse verscheen eerder in De Morgen van 6 november 2010. Herman De Dijn is filosoof en emeritus hoogleraar aan de KU Leuven. Volgens hem wordt de Rooms-katholieke kerk in dit land van binnenuit aangevallen door katholieken die al lang geen katholieken meer zijn. Torfs, Devillé en anderen hadden allang hun conclusies moeten trekken. “De eerste grote leegloop gebeurde na het concilie. De finale leegloop zal niet alleen te maken hebben met het misbruik-schandaal, maar ook met de erosie van de katholieke identiteit”. Prof. De Dijn:

“We zijn nu ongeveer een half jaar na de start van het schandaal van het kindermisbruik in de Katholieke Kerk in Vlaanderen. Het is interessant die periode in haar geheel te overschouwen en te zien wat zich daarin geleidelijk duidelijker demonstreerde. Het lijkt intussen niet langer te gaan om een afrekening met structuren die tot seksueel- en machtsmisbruik leidden, maar met de katholieke kerk als zodanig. Telkens opnieuw worden aanleidingen gevonden om het vuur van de afkeer levend te houden en dat zoals het in het huidige medialandschap past telkens gebonden aan het al dan niet terecht neerhalen van personen die het kwaad personifiëren: Vangheluwe, Danneels, Léonard. We hebben maatschappelijk gezien nog weinig met elkaar gemeen, tenzij het negatieve zich afzetten tegen ‘l’infâme’.

Maar ik zou het vooral over een tweede fenomeen willen hebben, niet zozeer de aanval van buitenaf, maar van binnenuit. Wat we nu meemaken is het openbaar worden onder druk van de omstandigheden van wat wijlen Frans Verleyen al jaren geleden het stille schisma van de kerk in Vlaanderen noemde (zie zijn boek Want buiten is het koud. De katholieken en hun verzwegen schisma, 1995). In zijn ogen waren de meeste Vlaamse katholieken en instellingen al lang niet meer katholiek, maar zoals ze zelf graag zeggen ‘christelijk’.

Afvalligen

Volgens Verleyen, en hij heeft gelijk natuurlijk, kan men niet katholiek zijn zonder een hechte band met de apostolische en Roomse traditie. Het zich ‘outen’ van het schisma wordt op de spits gedreven wanneer de nieuwe aartsbisschop op zijn ondiplomatische manier standpunten herhaalt die altijd al tot de Roomse leer behoorden. Hij krijgt de hele ‘christelijke’ goegemeente over zich heen en er breekt haast een openlijke revolutie uit (zie bijvoorbeeld het opiniestuk van ‘priester op rust’ Rik Devillé in De Morgen van 5/11). Volgens Verleyen zijn vele priesters zoals Rik Devillé, die hij met name noemt, eigenlijk afvalligen. Men kan zich inderdaad afvragen waarom zij niet al lang eerlijk uit de kerk stapten. Waarschijnlijk alleen om de systematische subversie van binnenuit te kunnen voortzetten. Het is natuurlijk alleen maar door hun relatie met de institutionele kerk dat zij überhaupt de aandacht trekken. Neem die kerk weg en hun dissidentie wordt compleet oninteressant, de oprispingen van vooral ‘grumpy old men’ of van groepjes met hun eigen kleine privépausen. Ook Rik Torfs krijgt er bij Verleyen van langs. “Het werk van mensen zoals de Leuvense hoogleraar-jurist Rik Torfs (.) grenst bijna aan het onwezenlijke. Zij pleiten voor afdwingbare sociale, professionele en andere ‘mensenrechten’ binnen of aan de rand van de Vaticaanse ‘wetgeving’. (.) Onbewust lijden ze aan een omgekeerd caesaro-papisme, want ze behandelen hun in wezen spirituele conflict op het wereldse forum. Ze laïciseren als het ware hun godsdienstig probleem.”

We kunnen hier vandaag allerlei andere anomalieën aan toevoegen. Als Rome zijn standpunt tegen ivf herhaalt, wordt er door een priester tijdens een preek! schande over gesproken dat de paus de kinderen geboren via ivf het levenslicht niet gunt. Hoe kan men zo’n onfaire beschuldiging, ondoordacht of moedwillig gelanceerd door een paar professoren, zomaar napraten? Alsof men kinderen op welke manier ook geboren, al was het uit een incestueuze of polygame relatie, niet kan respecteren, zonder het soort daden of technieken die aan hun oorsprong liggen te mogen afkeuren. De psychiater-voorzitter van een kerkelijke commissie meende de paus zelf eens flink de les te moeten lezen. Zoals een minister in een politiek regime, moet een paus ook maar opstappen als bepaalde dingen in de organisatie fout lopen. De gekste voorstellen hoorde ik binnen mijn eigen universiteit op een van de discussiefora over de K van de KU Leuven. Zo moeten de leken onder de leiding van de universitaire overheid (?) het centrum van de kerk in Mechelen maar overnemen, en die kerk via audits en dergelijke reorganiseren.

In de war door jaren van dubbelzinnigheid lijken vele ‘katholieken’ en hun organisaties nu objectief in de kaart te spelen van degenen die de kerk radicaal willen terugdringen in de privésfeer. Is het verwonderlijk dat in dergelijke omstandigheden vele gewone gelovigen er de brui aan geven? Er lijkt haast niemand meer te zijn, ook binnen de kerk, die het geloof in zijn traditionele vorm, leer en geboden incluis, verdedigt. De eerste grote leegloop gebeurde na het concilie en de ontwijding en demythologisering die er feitelijk het gevolg van waren. De finale leegloop die nu dreigt te gebeuren zal niet alleen te maken hebben met het misbruikschandaal, maar ook met de totale erosie van de katholieke identiteit.

Individuele ‘verlichting’

De ongelovige Verleyen wist, mede dank zij zijn historisch inzicht, dat het ondenkbaar is dat een organisatie die zich de apostolische erfgename weet van het Woord Gods zou aanvaarden dat dit Woord aan een democratisch referendum of aan de willekeur van de individuele ‘verlichting’ zou worden onderworpen. Wie dat niet kan aanvaarden, had eigenlijk al lang zijn of haar conclusies moeten trekken.”

Bron: Catholica

Schokkend, geen woorden voor!

2010-11-06T19:14:00.003+01:00

Aartsbisschop André Léonard heeft een taart in het aangezicht gekregen. Het incident is te zien op een filmpje dat op de katholieke website Gloria TV werd gepost.
Het voorval dateert van Allerheiligen. Monseigneur Léonard ging om 15.30 uur die namiddag in de kathedraal van Brussel voor in een gebedsdienst van Pro Sanctitate, een religieuze Franstalige lekenvereniging die haar gewone bijeenkomsten organiseert in het Centre Horeb in Ukkel.

Op het filmpje is te zien hoe monseigneur Léonard bij het spreekgestoelte wacht tot het koor is uitgezongen. Nog voor het zover is, stormt een jongeman naar voor en duwt de aartsbisschop een taart in het aangezicht. Het koor stopt met zingen, er klinkt geschreeuw en de dader vlucht de kathedraal uit. De aartsbisschop zet zijn bril af, zoekt een zakdoek en veegt zijn aangezicht schoon. Meteen helpen enkele vrouwen hem met het schoonmaken van zijn gewaden. De aartsbisschop zou daarbij hebben gegrapt dat het een ‘best lekkere taart’ was.

Op zijn website rept Pro Sanctitate met geen woord over het incident, maar het wordt wel bevestigd door Claire Jonnard, de Franstalige woordvoerster van het aartsbisdom en door Patrick Vanderhoeven, als priester verbonden aan de kathedraal. ‘De aartsbisschop heeft de plechtigheid afgewerkt en heeft geen klacht willen neerleggen tegen zijn belager. We hebben helemaal geen idee wie het is en wat zijn bedoelingen waren.’ De taart zou in elk geval niet het werk zijn van notoir taartengooier Noël Godin. Die had in maart van dit jaar aangekondigd dat hij zijn volgende aanslag zou plegen op monseigneur Léonard.

Bron: Nieuwsblad

Waarom Léonard verdedigd moet worden.

2010-11-06T18:59:00.003+01:00

De vraagstelling van Gerard Bodifée - wat er nu feitelijk mis is met de stellingen die aartsbisschop Léonard recent uitgesproken heeft - roept op haar beurt interessante bedenkingen op.

Léonard stelt dat homosexualiteit niet tot de natuurlijke orde der dingen behoort. Homosexualiteit werd altijd al als een perversie beschreven. Het woord ‘perversie’ is afgeleid van het Latijnse pervertere, wat ‘wegvoeren van’ betekent. Mannelijke en vrouwelijke geslachtsorganen zijn, voor zover men kan zien, op elkaar gericht. Wanneer geslachtsorganen op het eigen geslacht worden gericht, worden ze geperverteerd gebruikt. Dat heeft niets met morele beoordeling te maken, wel met logica.

Moet je dan het opgewonden gekrijs van de zichzelf links noemende VRT-meute en bijhorende aanhangsels aanhoren! Ze ontbinden werkelijk alle duivels tegen alles wat voor hen de vermaledijde rechterzijde is – althans volgens die zichzelf links noemende spraakmakende klasse, die kennelijk alleen maar een “extreemrechts” kent, alsof er nooit iets bestaan heeft of zelfs maar kan bestaan als een “extreemlinks”.

Volgens de heersende ‘linkse’ retoriek wordt de democratie in haar voortbestaan bedreigd door een gluiperige, slinks werkzame extreemrechtse groep – enige paranoia lijkt sommigen niet vreemd. Deze extreemrechtse groep heeft uiteraard de bedoeling om de instituties van de democratische staatsordening onderuit te halen en de samenleving te herordenen volgens – God helpe het! – rechtse en ‘dus’ ondemocratische beginselen. Daarmee zou het ultieme kwaad geschied zijn en daarom moeten alle wapens in stelling worden gebracht om de rechtse vijand totaal te vernietigen. Alleen zo kan de democratie van de definitieve ondergang worden gered. Rechts moet dus met alle middelen worden ontmaskerd en zo snel als mogelijk aan de schandpaal gespijkerd.

Onze ‘linkse’ kuitenbijters kennen echter hun literatuur niet. Anders zouden ze zich het kleine, maar wel duidelijke boekje van Chantal Mouffe herinneren. Deze mevrouw legt in nogal moeilijk mis te verstane termen uit dat de democratie nu net bestaat uit de permanente confrontatie van ideologisch van elkaar onderscheiden posities, die in een samenleving via psychologische identificatieprocessen tot collectieve identiteiten zijn gestructureerd. Collectieve identiteiten vormen evenwel nu juist het grote taboe voor wat zichzelf progressief noemt. In de postcollectieve en postnationale maatschappij heerst immers de individuele vrijheid, waarin iedereen volgens rationele regels de win-winsituatie van het grootste Algemeen Belang nastreeft. In die postcollectieve ruimte is er geen plaats voor zoiets archaïsch als ‘groepsegoïsmen’. Of hoe ‘links’ tegelijk neoliberaal kan wezen…

Wie hierin wil geloven is uiteraard niet langer in de mogelijkheid een plaats in te ruimen voor opvattingen die de dingen ànders aanvoelen en voor hen die helemààl niet willen opgaan in een onoverzichtelijke massa van identiteitsloze individuen. Mensen die vast willen houden aan de warmte van de concrete menselijkheid, willen ruimte voor àlles wat des mensen is. Dus ook voor de affectieve, emotionele dimensie van de mens. Ze volgen, met andere woorden, tot nader bericht de opvattingen van de onvolprezen Piet Vroon, toen die schreef dat mensen naast hun cortex ook nog de beschikking hebben over roofdieren- en reptielenhersenen. Bijgevolg, schrijft Chantal Mouffe, doe je er wijs aan de samenleving organiseren naar mensenmaat, wat zeggen wil dat je ruimte moet laten voor de werkzaamheid van het roofdier en het reptiel in ons. Waarmee nog niet eens de vraag gesteld werd hoe rationeel die cortex, waar de menselijke species zo trots op schijnt te zijn, werkelijk wel is.

Het alternatief is het blijvend onderdrukken van ‘onaanvaardbare’ emoties en de producten ervan, hetgeen ons voert naar een repressief systeem, wat we kennen uit de tijd van het reëel bestaande socialisme, onzaliger gedachtenis.

Een democratie die géén rekening wil houden met deze “niet-rationele” dimensies van de menselijke zijnswijze, is dan ook geen democratie. Het is een maatschappij waarin een hegemonie van een bepaalde elite heerst. Die elite heeft dan gedecreteerd dat iedereen rationeel zal zijn, of niet zal zijn. Iedereen zal een individu zijn, of hij zal niet zijn.

Wie zoiets stelt, heeft niet alleen niet in de gaten dat hij het antagonisme, dat de kern van de democratisch functionerende samenleving vormt, de nek omdraait; hij verblindt bovendien zichzelf, want door de affectieve dimensies onaanvaardbaar te verklaren, verhindert hij zichzelf er oog voor te hebben.

Zodoende moet Léonard opgeofferd worden op het altaar van ‘linkse’ kerk. Net als Satan moet hij genadeloos worden bestreden en worden vernietigd, als de belichaming van het Absolute Kwaad.

Wat ‘links’ niet in de gaten heeft, is dat het daarmee precies dàtgene doet, wat het aan “extreemrechts” verwijt, waarbij ‘links’ wel degelijk bestaat en werkzaam is, en ‘extreemrechts’ veeleer een hersenschim is.

Zo mogelijk nog erger is dat het ware linkse discours uit het zicht verdwijnt, bedolven als het wordt onder een uitzichtloos gestoethaspel in de blinde strijd van een zichzelf links noemende meute, die met het noorden tegelijk ook het zuiden kwijt blijkt.

En dan maar boos worden omdat het onwillige Vlaanderen hen niet volgen wil, om dan vervolgens dat Vlaanderen uit te spuwen wegens te rechts en zich over te geven aan de illusie van een identiteitsloze Belgitude.

Jaak Peeters

Nov 2010

Bron: Doorstroming

Torfs dient alleen nog Torfs op te heffen

2010-11-06T18:53:00.007+01:00

door: Erik Goris 6 november 2010

In het zo pas verschenen nummer van Pastoralia, het maandblad van het aartsbisdom Mechelen-Brussel, herinnert Mgr. Léonard, aartsbisschop van Mechelen-Brussel, aan een aantal liturgische voorschriften inzake de eucharistieviering. Hij heeft het onder meer over de kledij van de voorganger, de misdienaars en de homilie. Zo verteld ons de aanhef van een artikel van RK nieuws.net. [1]

Nergens in het artikel, noch dat van Rk-nieuws.net, noch in dat van Mgr. Léonard zelf, wordt vermeld dat dit in principe een herhalen is van wat er in Redemptionis Sacramentum [2] reeds werd gesteld. Zeg maar een handleiding voor wat er kan en zeker niet is geoorloofd in een goede liturgie. Een liturgie die gekend is als NOM (Novus Ordo Missae). Ook nog onder de naam “De mis volgens het missaal van Paus Paulus VI” – of sinds het Motu Proprio van Benedictus XVI, Summorum Pontificum (2007-07-07), “de gewone uitdrukking van de Lex orandi van de katholiek Kerk.” [3]

Het gaat hem dus over wat we zijn gaan kennen als de gewone liturgie in de landstaal, met de priester gericht naar het volk. De gewone mis dus.

De praktijk ten lande is, dat er bijna nergens aan dit document gehoor is gegeven en dat bijna, met enkele parochies als uitzonderingen daar gelaten, zo iedere parochie zijn eigen liturgie bijeen fantaseert. Wat kan en wat niet kan is nochtans duidelijk ook aangegeven in het kerkelijk recht [4].

De liturgie komt de Kerk toe en is eigendom van de Kerk. De bedienaren van de liturgie moeten het altaar missaal volgen en mogen nergens dan alleen waar het is toegelaten de misformulieren veranderen. Dit geeft onder andere uitdrukking aan de verbondenheid met de wereldkerk en het deel uitmaken van het lichaam van de Kerk. Liturgie is uitgebeelde theologie. Wie de liturgie verandert hanteert een andere theologie en loopt het risico om buiten de theologie van de Kerk te vallen, vroeger sprak men van ketters.

Mgr. Léonard spreek in zijn tekst nergens dwingend. Hij nodigt uit om de traditie terug te ontdekken. We zouden er groot voordeel mee doen af te stappen van andere composities die overigens soms getuigen van weinig goede smaak’, aldus de aartsbisschop, als hij het oa heeft over het Credo.

In het nieuws zegt Torfs: “Hij (Mgr. Léonard) zit zo op de lijn van de paus, die zelf ook bijvoorbeeld de oude Tridentijnse liturgie terug wettelijk acceptabel heeft gemaakt. Dus in feite volgt hij zijn meester in Rome en zet hij de puntjes op de i.”

Even later zegt Torfs als het over melden gaat van een verkeerde liturgie: “Het aantal verklikkers is niet meer voldoende aanwezig en Vlaanderen is zo gewoon geraakt aan een bepaald type liturgie, die een beetje losser is, waarbij ook leken soms tegen de regels in de homilie houden. Er is zo een nieuwe gewoonte ontstaan, dat het erg moeilijk wordt, denk ik, om daar op terug te keren.

Torfs manipuleert dus en wel om de volgende redenen:

- Dat Mgr. Léonard op een lijn zit met de paus is een open deur intrappen. Dat hij de Paus, “zijn meester” noemt is denigrerend en kwetsend. Het roept een beeld op van de hond die zijn meester slaafs na loopt. Ook het beeld van Domini canes (“honden van de Heer”) en dit staat in betrekking tot de inquisitie.
- Dat “de oude Tridentijnse liturgie zou zijn afgeschaft” en “dat deze wettelijk terug in zou zijn gevoerd en acceptabel is gemaakt” dat is met de waarheid een loopje nemen. Torfs als professor in kerkelijk recht zou moeten weten dat de Tridentijnse mis nooit is verboden of afgeschaft. [5]
- In zijn artikel heeft Mgr. Leonard het niet over de Tridentijnse mis, maar over de NOM. Redemptionis Sacramentum gaat niet over de Tridentijnse mis maar over de NOM. Als Torfs hier de Tridentijnse mis bij haalt (en de VRT die woorden bekrachtigd met beelden van de Tridentijnse mis) is hij bewust aan het misleiden en laat hierbij doorschemeren dat Mgr. Léonard, de Tridentijnse mis wil doorvoeren, daar waar Mgr. Léonard de intentie heeft om een goede NOM terug ingang te laten krijgen.
- Het woord “verklikker” roept negatieve connotaties op en wordt doorgaans gebruikt voor mensen die anderen overdroegen, verklikte aan de Duitse bezetter. Dit woord gebruiken voor een gelovige, die niets anders vraagt dan het kerkelijke recht ingang te doen vinden, is voor een prof kerkelijk recht hetzelfde als een rechter, die bij een klacht van de schending der wetten op de voedselveiligheid, de klager verwijt een verklikker te zijn. Tegelijk word er non verbaal gezegd dat dit iemand is die alle normen van fatsoen en menselijkheid overtreedt.
- Torfs zou zich wel eens sterk kunnen vergissen in het aantal mensen die houden van een gezonde liturgie en daarover hun beklag maken.
- Als er ooit mensen gewoon zijn geraakt aan een bepaald type liturgie, dan betekend dat, dat ze dit nieuwe hebben aanvaard. Mensen jonger dan veertig jaar hebben praktisch niet anders gekend dan misbruiken in de liturgie. Veranderingen zullen ze ervaren als iets nieuws. Waarom zou dit “nieuws” niet aanvaard worden?
- Liturgie die wat losser is, roept een beeld op van: "het is niet zo strak, maar erg is het ook niet". Wie ten lande de H. Missen bijwoont, weet dat er op bepaalde plaatsen, niet eens meer geldig wordt gecelebreerd en dat deze missen ongeldig zijn. Canons worden totaal veranderd waarbij er een andere theologie wordt onder geschoven, en sommige gebeden zijn ronduit ketters. Het gaat hem dus veel verder dan wat minder strak en wat losser.
- De homilie is voorbehouden aan de priester, of diaken en er kan geen uitzondering worden op toegelaten [6]. Het kerkelijk recht zegt hetzelfde [7]. Je zou mogen verwachten dat een professor kerkelijk recht dit weet.

De wijze waarop Torfs zich uitspreekt, zou hetzelfde zijn als een prof rechten die zegt dat we de wetten maar niet meer hoeven te volgen omdat er andere gewoonten zijn ontstaan, dat anarchie eigenlijk nog zo slecht niet is en iedereen maar moet doen zoals hij het goedvindt. Wie daar over klaagt, is een verklikker. Een rechter die wenst de wetten na te leven een levend anachronisme die zijn meester achterna loopt.

Torfs doet dit alles als prof. Juist hij zou moet weten dat hij aan het manipuleren is. Hij word in interviews als deskundige opgevoerd, maar maakt misbruik van deze positie om de kijker bewust op een dwaalspoor te zetten, te misleiden en kwaadwillig de rechtsgelovigen te kwetsen. Hij vertelt als “deskundige” totaal iets anders dan wat de Kerk leert en waarvoor de Kerk staat en schuift juist het tegenovergestelde eronder.

Niemand kan zo’n man nog ernstig nemen. Hij maakt zijn eigen vak overbodig en zelfs zichzelf. Torfs dient alleen nog Torfs op te heffen.

Noten

[1] http://www.rorate.com/nieuws/nws.php?id=63475
[2] curie document, uitgegeven door de Congregatie voor de Eredienst en de sacramenten (2004-03-25)
[3] motu proprio, Summorum Pontificum: Het Missale Romanum, gepromulgeerd door Paulus VI, is de gewone uitdrukking (ordinaria expressio) van de Lex orandi van de Katholieke Kerk van de Latijnse ritus. Echter het Missale Romanum, door de heilige Pius V gepromulgeerd en door de zalige Johannes XXIII opnieuw uitgegeven, dient beschouwd te worden als de buitengewone vorm (extraordinario expressio) van dezelfde Lex orandi van de Kerk en dient wegens het eerbiedwaardige en oude gebruik ervan de gepaste eer te genieten. Deze twee uitdrukkingen van de Lex orandi van de Kerk zullen in geen geval leiden tot een verdeeldheid in de Lex credendi van de Kerk; ze zijn immers twee gebruiken van de éne Romeinse ritus.
[4] Kerkelijk recht: Can. 837 – § 1 Liturgische handelingen zijn geen private handelingen, maar vieringen van de Kerk zelf, die “het sacrament van de eenheid” is, het heilig volk namelijk onder de Bisschoppen verenigd en geordend; daarom behoren zij tot het gehele Lichaam van de Kerk, maken het duidelijk zichtbaar en werken erop in; zijn afzonderlijke leden echter bereiken zij op verschillende wijze, naar gelang van de verscheidenheid van wijdingen, taken en daadwerkelijke deelneming.
§ 2 Liturgische handelingen dienen, voor zover zij door hun aard een gemeenschappelijke viering met zich meebrengen, waar dit kan, met veel toeloop en met actieve deelneming van de christengelovigen gevierd te worden.
Can. 838 – § 1 De leiding van de heilige liturgie komt alleen toe aan het gezag van de Kerk; zij berust namelijk bij de Apostolische Stoel en, volgens het recht, bij de diocesane Bisschop.
§ 2 Het komt de Apostolische Stoel toe de heilige liturgie van de gehele Kerk te ordenen, liturgische boeken uit te geven en de vertaling ervan in de volkstalen te beoordelen, alsook erover te waken dat de liturgische bepalingen overal trouw in acht genomen worden.
§ 3 Het komt de bisschoppenconferentie toe vertalingen van de liturgische boeken in de volkstalen, naar behoren aangepast binnen de grenzen in de liturgische boeken zelf gesteld, voor te bereiken en deze uit te geven, na voorafgaande beoordeling door de Heilige Stoel.
§ 4 Het komt de diocesane Bisschop toe in de hem toevertrouwde Kerk, binnen de grenzen van zijn bevoegdheid, normen op liturgisch gebied te geven waaraan allen gehouden zijn.
Can. 839 – § 2 De plaatselijke Ordinarissen dienen ervoor te zorgen dat de gebeden alsook de vrome en heilige oefeningen van het christenvolk ten volle overeenstemmen met de normen van de Kerk.
Can. 841 – Omdat de sacramenten dezelfde zijn voor de gehele Kerk en zij tot het door God toevertrouwde goed behoren, komt het alleen het hoogste gezag van de Kerk toe goed te keuren of te bepalen wat voor hun geldigheid vereist is, en aan hetzelfde gezag of aan een andere bevoegde overheid, volgens can. 838, §§3 en 4, komt het toe te beslissen wat het geoorloofd vieren, toedienen en ontvangen ervan betreft, alsook wat de ordening betreft die bij de viering ervan in acht genomen moet worden.
Can. 846 – § 1 Bij het vieren van sacramenten dienen de door de bevoegde overheid goedgekeurde liturgische boeken trouw in acht genomen te worden; daarom mag niemand hierin uit eigen beweging ook maar iets toevoegen, weglaten of veranderen.
En Hoofdstuk I – Eucharistieviering can 899-933.
[5] Zijne Eminentie Alfons kardinaal Stickler: “Heeft Paulus VI de oude Mis in feite verboden? Het antwoord dat acht van de kardinalen in 1986 gaven was: “Neen, de Mis van 5t. Pius V is nooit verboden”. Ik kan dit zeggen: ik was één van die kardinalen.”
[6] REDEMPTIONIS SACRAMENTUM:
68 De diocesane bisschop dient nauwgezet te waken over de homilie en daarvoor ook normen, richtlijnen en hulpmiddelen onder zijn gewijde bedienaren te verspreiden en bijeenkomsten en andere initiatieven in dezen te bevorderen, opdat zij zelf vaak de gelegenheid hebben de aard van de homilie nader te beschouwen en hulp vinden betreffende de voorbereiding ervan.
74 Als de noodzaak zich voordoet dat er in de kerk aan de verzamelde christengelovigen instructies of een of ander getuigenis betreffende het christelijk leven moeten worden gegeven, dan is het ten zeerste aan te bevelen dat dit buiten de viering van de mis geschiedt. Om zwaarwegende redenen kunnen dergelijke instructies of getuigenissen evenwel worden gegeven, nadat de priester het gebed na de communie heeft uitgesproken. Dit dient echter geen gewoonte te worden. Bovendien mogen deze instructies of getuigenissen geenszins een dergelijke betekenis hebben dat zij met de homilie kunnen worden verward en evenmin is het geoorloofd hierom de homilie in het geheel achterwege te laten.
161 Zoals reeds is gezegd, is de homilie op grond van haar belang en haar aard gedurende de mis voorbehouden aan de priester of de diaken. Wat de andere vormen van prediking betreft, kunnen – als in bijzondere omstandigheden de noodzaak dit vereist of dit in bijzondere gevallen nuttig is – christengelovige leken volgens het recht toegelaten worden tot het preken in de kerk of in een kapel buiten de mis. Dit kan alleen geschieden vanwege het geringe aantal gewijde bedienaren op sommige plaatsen om hen te vervangen en dit mag van een strikt uitzonderlijk geval geen gewone aangelegenheid worden en dient ook niet te worden verstaan als een authentieke bevordering van de lekenstaat. Bovendien dienen allen zich te herinneren dat de bevoegdheid om dit toe te staan toekomt aan de plaatselijke ordinarii en niet aan anderen, zelfs niet aan priesters of diakens, en wel ‘ad actum’ (voor de gelegenheid).
[7] Kerkelijk recht Can. 767 – § 1 Een plaats bij uitstek onder de vormen van prediking bekleedt de homilie, die deel uitmaakt van de liturgie zelf en die aan de priester of diaken voorbehouden wordt; hierin dienen in de loop van het liturgisch jaar de geloofsmysteriën en de normen van christelijk leven vanuit de gewijde tekst uiteengezet te worden.
§ 2 In alle Missen op zondagen en verplichte feestdagen, die met deelname van het volk gevierd worden, moet een homilie gehouden worden; zij mag slechts om een ernstige reden weggelaten worden.
§ 3 Het wordt zeer aanbevolen dat, indien er voldoende deelname van het volk is, een homilie gehouden wordt ook in Missen die op weekdagen gevierd worden, vooral tijdens de advent en de veertigdagentijd of bij gelegenheid van een feest of van een rouwplechtigheid.
§ 4 Het is de taak van de pastoor of de rector van de kerk ervoor te zorgen dat deze voorschriften trouw onderhouden worden.

Bron: Catholica

TONG OF HANDCOMMUNIE?

2010-11-06T16:14:00.003+01:00

Het is vandaag een verkeerd verspreide opvatting alsof de handcommunie over de oudste adelbrieven zou beschikken en dat men in de eerste eeuwen van het christendom en lang daarna alleen de handcommunie zou gekend hebben.

Een rigoureus onderzoek leidt niet tot deze ongenuanceerde conclusie. Men pakt graag uit met de geciteerde tekst van Cyrillus van Jeruzalem (4de eeuw). Bij de specialisten leeft discussie over de authenticiteit van die tekst en zij beschouwen hem meestal als een latere interpolatie door zijn omstreden opvolger Johannes. Analoge teksten uit de christelijke oudheid zijn schaars. Alleen bij Theodorus van Mopsuestia en bij Johannes Chrysostomos (4de – 5de eeuw) vinden we hiervan een toevallige allusie of een spoor. Paus Leo de Grote (5de eeuw) echter getuigt, in zijn commentaar op Joh VI, van een courante traditie waarbij de H. Communie als vanzelfsprekend op de tong werd gegeven. Dat was volstrekt evident voor de H. Basilius de Grote (4de eeuw). Ook Gregorius de Grote en Johannes de Diaken (6de eeuw) onderschrijven deze praktijk voor hun tijd.

Uit dit historisch onderzoek blijkt dat de praktijk van de handcommune wel heeft bestaan, maar haar oorsprong vond vooral in tijden van vervolging, toen de eerste christenen de Eucharistie in het verborgen meebrachten naar andere christenen. Ze was er ook bij de woestijnmonniken die geen celebrerende priester in de onmiddellijke nabijheid kenden. Maar beweren dat deze praktijk algemeen was, en als officieel lang daarna nog (tot aan de 9de of 10de eeuw) bleef voortbestaan, is in geen geval bewezen. De Constantijnse Vrede maakte er in principe een einde aan, hoewel lokale gebruiken slechts geleidelijk verdwenen onder de druk van kerkleiders, die wilden terugkeren naar het gebruik van de “Apostolische tijd”. Dit bewijst hoe ingewortelde gewoontes moeilijk weer ongedaan worden gemaakt. (Dictionnaire d’ Archéologie Chrétienne et de Liturgie”).

Ook Paus Eutychianus (3de eeuw) verbood leken de H. Hostie met de handen aan te raken. En de synode van Saragossa (4de eeuw) dreigde met excommunicatie wanneer dit zou gebeuren. De synode van Rouen (650) en van Constantinopel (692) schreven het ontvangen van de H. Communie voor vanuit de handen van een gewijde priester.

Dat de apostelen, de eerste bisschoppen aan het laatste avondmaal de H. Eucharistie op de hand ontvingen, doet niets af dat de oudste liturgische praktijk die erop volgde uit respect de tongcommunie bij de gelovigen is geweest. Het staat vast dat Paus Paulus VI onder druk werd gezet om de praktijk van de handcommunie, die na Vaticanum II bij ons en in andere West-Europese landen vanuit de basis veld won, lokaal toe te staan. Deze handcommunie is in feite helaas daarna gaandeweg gepaard geweest aan een vermindering of aan een totaal verdwijnen van het geloof in de reële aanwezigheid van het lichaam en bloed des Heren. Deze praxis bracht op verscheidene plaatsen slordigheid en gemis van eerbied.

We staan voor een enorme geloofscrisis betreffende de H. Eucharistie. Voor overtuigde gelovigen is het ergerniswekkend hoe bepaalde voorgangers soms nonchalant het H. Sacrament behandelen, en men soms ziet hoe de misdienaar zelf de H. Communie uitreikt, terwijl de celebrant netjes “ad sedem” blijft. Eenmaal de handcommunie toegestaan meent iedereen zomaar de H. Eucharistie te mogen vatten bij de hand. De tongcommunie blijft daarom de algemene en eerste vorm van ontvangen. De uitzonderlijke vorm is de handcommunie. Geen enkele priester of diaken mag de tongcommunie weigeren.

Jozef Decoene, Roeselare

TERUG NAAR DE WARE LITURGIE

2010-11-06T16:11:00.002+01:00

Het is onvoorstelbaar hoe de huisjurist van de media, Rik Torfs, opnieuw tendentieus de woorden van aartsbisschop Léonard bewust verkeerd laat interpreteren: “Leonard doet wat het Vaticaan hem voorzegt”.

Weet de kerkjurist en prof van de (K)UL dan niet dat hetgeen Mgr Léonard bepleit juist de ware liturgie is van Vaticanum II, het zo hooggewaardeerde concilie ? Hij mocht wel zelf zijn ontslag aanbieden bij zulke “ignorantia crassa” !

Mgr Léonard bedoelt niet terug te keren naar Trente. Vaticanum II had gezocht om de liturgie te laten beantwoorden aan het aggiornamento van Paus Johannes XXIII. Die opgefriste liturgie werd de laatste tijd vaak door minder gelukte creativiteit en onverantwoorde interpretaties als met graffiti bespoten. De liturgie hoort niet toe aan individuen. Men slaat niet willekeurig de hand aan de liturgie. Ze is de gemeenschappelijke heilige erfenis van de hele Kerk. Het jaar 2004-2005 was het jaar van de Eucharistie. Dan werd verwacht dat algemeen een pastorale actie van de grond zou komen om een authentieke levende liturgie te laten geboren worden. Dit jaar werd afgesloten met de bisschoppensynode van 2005, waaruit de Apostolische Exhortatie “Sacramentum Caritatis” verscheen in 2007. Dit rijk document was niet een uitvindsel van het Vaticaan, maar was de vrucht van de synode waarin het wereldepiscopaat was vertegenwoordigd.

De kerkverantwoordelijken hadden toen de kans om overal de gezonde liturgie te propageren, en afwijkingen in te dijken. Werd dit document ter sprake gebracht in de seminaries, in de priesterconferenties, in de studiedagen… ? Of was ook dat een doofpotoperatie uit nalatigheid of zwakheid ? Wat de aartsbisschop nu doet is laattijdig aan te bieden wat al lang moest zijn gebeurd.

Niet zonder reden zei reeds Paus Johannes-Paulus II voor de curie: “De Kerk in België is als een kerkhof”. Waar halen we nu de profeet die de doodsbeenderen weer tot leven wekt (Ezechiël 37,1-14) ?

Liturgische regels zullen niet gevolgd worden in groot deel Vlaanderen

2010-11-06T12:51:00.003+01:00

’Wat hij voorschrijft, staat compleet haaks op datgene waar de Kerk in Vlaanderen nu al jarenlang mee bezig is’

Dit zegt de jonge Brugse parochiepriester Vincent Duyck in een interview met de Corelio kranten als reactie op de wens van Mgr.Leonard dat de Roomse liturgische regels beter gevolgd moeten worden. Duyck zegt verder dat hij zeker niet van plan is om de liturgische regels toe te passen en hij zal zeker niet de enige zijn. De liturgie in Vlaanderen is al tientallen jaren in vrije val. Voorgeschreven gebeden en teksten worden weggelaten of veranderd, profane liederen zijn standaard geworden en leken krijgen allerlei taken toegewezen die normaal enkel de priester toekomt. De meerderheid van de H.Missen in Vlaanderen is die naam niet meer waardig. Rome weet dit want het probleem blijft niet tot Vlaanderen beperkt. Reeds onder Johannes Paulus II verschenen er talrijke documenten die duidelijk maakten wat wel en niet kon mbt de liturgie. Helaas verdwenen deze documenten in Vlaanderen vaak in de prullenmand. Richtlijnen vanuit Rome worden bij ons trouwens bijna altijd op hoongelach ontvangen. Veel priesters hebben geen boodschap aan hetgeen de paus zegt of schrijft. De band met de Wereldkerk is compleet verbroken, een schisma is in de maak.

Tendentieus en demagogisch was ook de reactie van de in de media immer aanwezige prof. Kerkrecht Rik Torfs. Volgens hem wil Mgr.Leonard de oude traditionele Latijnse ritus (foutief Tridentijnse ritus genoemd) terug en daarmee zou hij op dezelfde lijn van "z'n meester" (sic) zitten. Complete nonsens want wat Mgr.Leonard over de liturgische regels zegt wordt al jaren door Rome verkondigd en heeft niets te maken met de eeuwenoude traditionele ritus. Deze laatste werd en wordt nog steeds verketterd door de meeste Vlaamse bisschoppen en priesters ondanks het feit dat de huidige paus in 2007 met het motu proprio "Summorum Pontificum" de oude H.Mis volledig rehabiliteerde. Dit past natuurlijk helemaal in het plaatje want het is net de oude ritus die sterk gerubriceerd is waardoor misbruiken praktisch uitgesloten worden.

Wat de vele priesters en gelovigen in Vlaanderen vergeten is dat de liturgie het hart van de Kerk is, de fonkelende diamant die we van God zelf gekregen hebben. Wie zijn wij dan om deze liturgie naar onze eigen smaak aan te passen? De fonkelende diamant wordt in Vlaanderen meer en meer verduisterd totdat het een gewone steen geworden is.

Vertrouwen

2010-11-06T03:58:00.002+01:00

Wij weten
dat het één van de meest verwerpelijke zaken is
om wantrouwen te zaaien en te bevorderen,
en dat daarentegen vertrouwen,
waar dat maar enigszins mogelijk is,
versterkt en geëist moet worden.
Het vertrouwen zal altijd
één van de grootste, zeldzaamste
en meest gelukkig makende geschenken

van het menselijke samenleven blijven.

Bonhoeffer: uit "Door Goede Machten trouw en stil omgeven" .

Vrijheid

2010-11-06T03:55:00.000+01:00

Niet wat je graag wilt,
maar resoluut het goede doen en durven,
niet dromen over mogelijkheden,
maar onbevreesd de werkelijkheid tegemoet treden;
vrijheid ligt niet in verheven gedachten,
alleen in de daad.
Laat dat angstige twijfelen varen
en begeef je in de storm van het gebeuren,
slechts gedragen door Gods gebod en je geloof,

en de vrijheid zal je geest met gejuich begroeten.

Bonhoeffer: uit "Door Goede Machten trouw en stil omgeven" .

WAARIN MGR LEONARD REEDS IS GESLAAGD

2010-11-05T23:45:00.004+01:00

Iedereen moet zijn kaarten op tafel leggen. De onthulling van wat in de harten omgaat. Niemand gaat vandaag voorbij aan deze ontnuchterende zelfopenbaring.

Geloofscrisis leeft als een bestendige factor in de Kerk. Ze behoort bijna tot het wezen van haar geschiedenis. Reeds in de eerste eeuw moesten Johannes en Paulus met buitengewone moed optreden tegen degenen die onder de christenen verwarring zaaiden: “Vertrouw niet iedere geest, maar beproef de geesten of zij uit God zijn, want veel valse profeten zijn uitgegaan tot de wereld…” (1 Joh 4,1) en Paulus: “Pas op dat er niemand komt die u tot prooi maakt van ... wat niets anders is dan ijdel bedrog… “ (Kol 2,8). En ook: “Er komt een tijd dat de mensen de gezonde leer niet meer zullen verdragen. Omdat hun de oren jeuken zullen ze zich een menigte leraars aanschaffen naar eigen smaak…” (2 Tim 4,3).

Jezus voorspelde ook vervolgingen en processen: “Ge zult allen gehaat worden omwille van mijn naam”. In zijn afscheidsrede waarschuwde Jezus: “Als de wereld u haat, weet dan dat zij Mij eerder heeft gehaat dan u” (Joh 15,18). Haat en vervolging zelfs vanuit eigen rangen is de normale toestand van de Kerk. Dit was de ervaring van de eerste kerkleiders (Hand 4,3; 5,18; 8,3; 12,4).

De Kerk heeft gedurende twintig eeuwen altijd steeds nieuwe barstjes getoond, die soms radicale scheuren en breuken werden. Die barstjes met wat pleister bestrijken is zelfbedrog. Paulus zelf wist er de betekenis van: “Het is noodzakelijk dat er scheuringen onder u voorkomen, wil het duidelijk worden wie van u echte christenen zijn” (1 Kor 11,19). Wat we vandaag in de Kerk van Vlaanderen meemaken is in de opflakkering van wat men polarisatie noemt, het oplichten van een verborgen schisma, ontstaan door tegenstrijdige interpretaties van concilieteksten. De beroemde kerkhistoricus Peter Hebblethwaite wees ruim dertig jaar terug in zijn boek “The Runaway Church” (De Kerk op hol), op de mogelijk nefaste gevolgen van de dubbelzinnigheid die toen begon.

De open strijd die deze dagen binnen in onze Vlaamse Kerk woedt, is meteen versterkt door de losbarsting van een zich verwerende vrees om bepaalde verworvenheden van de secularisatie te moeten prijsgeven, en van een sinds lang opgekropte haat tegen een Kerk, die zich soms al te machtig wist. Maar tevens is iedereen er nu gedwongen kleur te bekennen: “De Heer zal al wat in het duister verborgen is, aan het licht brengen, en openbaar maken wat er in de harten omgaat” (1 Kor 4,5).

Daarin is de aartsbisschop alvast gelukt.

Jozef Decoene

2010-11-05T21:53:00.001+01:00

Feuilleton België

Jan Peeters

De Belgische aartsbisschop Léonard mag zich gelukkig prijzen dat zijn woordvoerder, Jürgen Mettepenningen, is opgestapt. Die is er namelijk in geslaagd zijn eigen vermeende professionaliteit in één formidabele klap aan diggelen te slaan. De ex-woordvoerder heeft het bestaan om een persconferentie te organiseren waarin hij uitlegde waarom hij als ondergeschikte niet met zijn baas kon samenwerken! Zoiets verzin je toch niet?

Maar Mettepenningen heeft er ook niet zomaar de brui aan gegeven. Nee, de aartsbisschop heeft het vertrouwen geschonden door zijn adviezen niet op te volgen. Hij, Léonard, “gedroeg zich soms als een spookrijder” die de aanwijzingen van diens onfeilbaar geachte GPS niet opvolgde. Die GPS was uiteraard Mettepenningen. En Léonard was volgens hem de chauffeur die “blind” was “voor de ongelukken die hij aanricht.”

Daar kan de aartsbisschop het mee doen. Want we moeten begrijpen dat Mettepenningen zijn ontnuchterende ontboezemingen heeft gedaan uit liefde voor de in crisis verkerende Kerk.

Dat rechtvaardigt vast en zeker de dolkstoot die hij zijn voormalige baas probeert toe te brengen door diens toch al aangevochten positie nog verder aan te tasten. Immers: als zelfs Léonards naaste adviseur hoofdschuddend de handdoek in de ring gooit moet het toch wel héél erg zijn.

En dat is het volgens Mettepenningen ook: hij verwijt Léonard falend leiderschap, foute inschattingen, onhandige uitspraken en zelfs een “surrealistische houding”. Eigenlijk, zegt Mettepenningen met zoveel woorden, kan het met de Belgische Kerk niet meer goed komen zolang Léonard aan het roer staat.

Nu is Mettepenningen uiteraard de professional, maar versterkt hij zo niet juist de algehele vertrouwenscrisis die hij zo zorgelijk zegt te vinden? Is dat niet, professioneel gezien, de organisatie schaden waarvan hij in dienst was? Als ik advocaat Keuleneer was zou ik het wel weten.

Maar misschien heeft Mettepenningen wel gelijk met zijn innovatieve vondst dat een baas zich moet richten naar zijn woordvoerder en als dat niet lukt beter kan aftreden.

Maar laten we die oude vos van een Léonard zelf niet uit het oog verliezen. Is diens optreden nou zo slim?

Wel, het is duidelijk dat zijn opmerkingen over ‘immanente gerechtigheid’ door een soms 'willens en wetens' onwetende buitenwereld onjuist zijn begrepen. Die buitenwereld is daar, blijkens de verklaring van Mettepenningen, kennelijk door diens voorwoord in het geciteerde boek op geattendeerd. Vreemd, want die passage was voor iemand met een beetje hersens toch duidelijk genoeg. Door die in de Nederlandse vertaling te schrappen had Léonard zich ongetwijfeld óók verdacht gemaakt.

Overdreven is ook de verontwaardiging over de opmerkingen over de hoogbejaarde van misbruik verdachte geestelijken. Is dat niet een vraag om een beetje nuchter verstand? We slepen stokoude oorlogsmisdadigers voor de rechter omdat hun daden niet verjaren. Hoe zinvol en rechtvaardig is het een heksenjacht te ontketenen op hoogbejaarde priesters wier misdaden uiteindelijk ook nog bewezen moeten worden om vervolgens vast te stellen dat ze zijn verjaard?

Dat is ronduit krankzinnig tegen de achtergrond van de duizenden gevallen van seksueel misbruik buiten de Kerk die hier en nu in Belgie plaatsvinden. Professor Adriaenssens wees daar ook al op bij de presentatie van zijn onderzoek. In Nederland werden alleen al in 2009 meer dan 4.800 gevallen officieel geregistreerd.

En uit het Ierse Murphy Report blijkt dat de meeste slachtoffers helemaal niet op vervolging zitten te wachten. Of doet hun mening er ineens niet toe?

Bovendien kraaide er in 2008 geen haan naar toen kardinaal Danneels er in zijn boek ‘Richt ons weer op’ een heel hoofdstuk aan wijdde om vooral clementie te tonen met daders van misbruik en ze niet te vervolgen.

Danneels kon dat schrijven omdat hij toen nog boven iedere kritiek verheven werd geacht. In 2005 werd hij nog als nieuwe paus gezien, die communicabel en aimabel, het Belgisch katholicisme belichaamde dat uitstraalt dat de soep niet vooral niet zo heet gegeten moet worden.

Dat zelfgenoegzame beeld, dat er ook nog iets degelijks was in het hopeloos verdeelde land met zijn Dutroux-geschiedenis, is in een paar maanden totaal vergruizeld. Het land lijkt ontredderd te midden van de groeiende Vlaams-Waalse tegenstellingen, politiek onvermogen een kabinet te formeren en waar nota bene Justitie door doldriest optreden het onderzoek naar seksueel misbruik heeft gefrustreerd.

Het laatste waar men op zit te wachten is iemand waarvan men zeker weet dat die de mythe niet gaat herstellen. Iemand als Léonard, die juist komt vertellen dat die soep heet toch heus beter is dan diens voorganger lange tijd met succes had uitgestraald.

Dat maakt hem, ook nog eens een Waal, de perfecte zondebok van alle opgekropte frustraties, onvrede en onzekerheid.

Dat het hele katholieke middenveld hem afvalt bevestigt dat alleen maar: dat waren al decennia kleine koninkrijkjes die prima gedijden in de pamperpolitiek onder leiding van kardinaal Danneels. Iemand als Léonard, die zijn bisdom Namen flink saneerde, is dan een bedreiging voor de heersende machthebbertjes.

Zelfs collega-bisschoppen lijken zich te schikken in het zondebokmechanisme door met hoogst aanvechtbare uitlatingen mee te deinen op de publieke opinie. Zoals De Kesel, Van Looy en Bonny met hun volkomen misplaatste of zelfs onzinnige uitspraken over het celibaat. Van Looy maakte het helemaal bont met de mededeling dat duurzame homorelaties zouden ‘moeten kunnen’.

De openlijke kritiek van mgr. Bonny dat de aartsbisschop zichzelf isoleert getuigt nou ook bepaald niet van broederlijke collegialiteit of intelligentie: alsof dát het vertrouwen in de Kerk zou helpen herstellen.

Gegeven deze omstandigheden zou men kunnen stellen dat het beter was dat Léonard zou zwijgen. Maar waarom eigenlijk in een land dat zowel redeloos als radeloos lijkt? Want er zijn ook nog mensen die wel iets hebben aan een man die staat voor zijn overtuiging en daarmee een rotsvast baken vormt in een kolkende zee. En menigeen kan dat nou juist niet hebben.

Bron: Katholiek Nieuwsblad

Marcel Broesterhuizen, wat is immanente gerechtigheid?

2010-11-05T21:44:00.001+01:00

Marcel Broesterhuizen
- Prof. t.b.v. leerstoel Pastoraat bij Doven, KU Leuven
- Diaken Bisdom Den Bosch, Nederland

Recent is een Nederlandse vertaling uitgekomen van een boek dat vier jaar geleden is geschreven door de aartsbisschop van Mechelen, Léonard. Er is heel wat tumult rondom een passage uit dit boek ontstaan,omdat Léonard AIDS daarvan zei dat men dat hoogstens een vorm van “immanente gerechtigheid” zou kunnen noemen. Naar aanleiding van deze uitspraak is veel geroepen, veel emotie geuit, maar mogelijk ook weinig nagegaan waar het nu precies om gaat. Ik zou daar een viertal opmerkingen over willen maken.

Wat is immanente gerechtigheid?

Léonard zegt in zijn uitspraak dat voor hem AIDS geen straf van God is, en dat hij niet wenst te redeneren in dat soort termen. In het citaat heeft Léonard het over AIDS ten gevolge van promiscue seks: ook in dat geval mag en kan men niet van straf spreken. Toch leggen de commentaren een verband met “straf”, vanwege het gebruik van het woord “gerechtigheid”. Reden dus om na te gaan wat “immanente gerechtigheid” is. Het is een niet geheel exacte vertaling van een wat verwarrend begrip.

“Immanent” duidt erop dat het gaat om iets dat binnen de natuurlijke, geschapen orde ligt, iets dat opgesloten is in de aard van de dingen. “Immanent” staat tegenover “transcendent”, een begrip waarmee we datgene aanduiden dat boven de materiële, geschapen werkelijkheid uitstijgt, voor gelovigen God. Bij immanente gerechtigheid is dus geen factor van buitenaf, ook God niet, rechtstreeks als uitvoerder van een vonnis betrokken.

“Immanente gerechtigheid” is een vertaling van het Franse “justice immanente”. Dit begrip is het eerst gebruikt door de negentiende-eeuwse Franse socialistische filosoof Proudhon: hij duidde ermee aan dat bepaalde ontwikkelingen in economie en maatschappij vanzelf tot bepaalde gevolgen ten positieve of ten negatieve leidden. Het kapitalisme leidt er vanzelf en onstuitbaar toe dat de rijken steeds rijker en de armen steeds armer worden, en het lot dat de armen treft leidt er vanzelf toe dat zij in opstand komen. In die zin wreekt het kapitalisme zichzelf, er is geen enkele rechter voor nodig die er een oordeel over uitspreekt. In die zin betekent “justice” iets anders dan gerechtigheid zoals wij dat in het Nederlands gebruiken. Het gaat om een moreel neutrale gebeurtenis die in de aard van de dingen besloten ligt.

Proudhons begrip “justice immanente” gaat terug op de filosofie van de pre-Socratische filosoof Anaximander van Milete. Hij was geïnteresseerd in het fenomeen van evenwicht in de natuur. In zijn voorstelling waren alle gebeurtenissen in de natuur als leden van een gerechtshof, die bij elke verstoring van het evenwicht in de natuur als een tegenreactie uitspraken waardoor het evenwicht in de natuur zich kon herstellen. Negatieve, ongewenste gebeurtenissen vinden plaats wanneer een verstoring van het evenwicht binnen de natuur zich wreekt.

Het is niet moeilijk om verschillende fenomenen in de wereld van vandaag te noemen, waarin menselijk handelen zichzelf in deze zin “wreekt”. In het verleden wreekte het gebruik van bepaalde drijfgassen in spuitbussen zich door het verdwijnen van de ozonlaag. Excessief gebruik van fossiele brandstof wreekt zich door het broeikaseffect. Overvloedig gebruik van dierlijke vetten wreekt zich in hart- en vaataandoeningen. Zeggen we daarmee dat het verdwijnen van de ozonlaag, het broeikaseffect en hart- en vaataandoeningen iets te maken hebben met gerechtigheid of vonnis? Nee, doorgaans waren mensen zich niet bewust van de gevolgen. Dit soort gedragingen krijgt pas een ethische dimensie als men er willens en wetens mee doorgaat.

Het begrip “justice immanente” is ook gebruikt – en daar zit een belangrijke bron van onduidelijkheid – door psychologen, in navolging van de Franse psycholoog Jean Piaget. Piaget constateert dat kinderen op een bepaalde leeftijd ervan overtuigd zijn dat goed gedrag vroeg of laat zal worden beloond en verkeerd gedrag bestraft. Als kinderen dan iets vervelends overkomt, dan moet dat wel ergens een straf voor zijn. Niet alleen kinderen denken zo, ook veel volwassenen, en het heeft de eeuwen door religieuze mensen steeds voor een probleem geplaatst: hoe kan bijvoorbeeld iemand als Job zoveel ellende over zich heen krijgen als hij toch een rechtvaardig mens en geen zondaar is? Uiteindelijk is het toch “boontje komt om zijn loontje”, of “eigen schuld, dikke bult”. In de wijze waarop Piaget het begrip “justice immanente” is gaan gebruiken, zit dus wel een component van moreel oordeel en van onbarmhartigheid maar dat is dus niet de oorspronkelijke betekenis van het begrip. Uit de context van Léonards uitspraak is het mijns inziens duidelijk dat hij dit soort justice immanente niet bedoelde.

Naar mijn mening is het dan ook onjuist aan Léonard te verwijten dat hij een moreel oordeel over mensen met AIDS uitspreekt. Hij heeft alleen willen zeggen dat promiscue sex tot een verspreiding van AIDS heeft geleid. En zijn betoog kan – zoals uit de context van zijn uitlating zelf en vanuit latere interviews duidelijk wordt – zeer zeker niet worden toegepast op mensen die door andere oorzaken AIDS hebben, zoals kinderen van moeders met AIDS, verkrachte vrouwen, mensen die bloedtransfusie hebben ondergaan met besmet bloed.

Achterhaalde natuurwetethiek?

Sommige commentatoren zijn van mening dat Léonard een privémening weergeeft die niet de visie van de katholieke Kerk weergeeft. Anderen stellen dat Léonard zich baseert op een verouderde visie op katholieke ethiek, namelijk een natuurwetethiek, terwijl deze door het Tweede Vaticaans Concilie zou zijn vervangen door het personalisme. Natuurwetethiek baseert zich op innerlijke wetmatigheden en kenmerken van de menselijke natuur, terwijl personalisme zich baseer op de waardigheid en de vrijheid van de menselijke persoon.

In zijn commentaar op Rorate wijst bijvoorbeeld Mark Van de Voorde het natuurwetdenken radicaal af. In zijn visie is wat de katholieke kerk natuur noemt, geen natuur maar cultuur. Zo poneert hij de stelling dat de mens van nature geneigd tot bigamie, en dat het gebod van monogamie cultuur, geen natuur is. Hier zit een misverstand. Wanneer de katholieke Kerk spreekt over de menselijke natuur, bedoelt zij niet alleen de biologische en psychologische aspecten van de mens, maar het totaal van alle kenmerken die een mens tot mens maken. Daar horen biologische, psychologische en sociale kenmerken bij, maar evengoed geestelijke kenmerken, zoals het vermogen om een relatie met God aan te gaan en in vrijheid voor het goede te kiezen. In deze visie is het feit dat het veel mensen niet lukt om monogaam te zijn, niet simpel weg het gevolg van een Freudiaans determinisme waarin alle pakketjes seksuele energie en de hormonen hun uitweg moeten vinden, maar wel het gevolg van een verstoring in, een gebrokenheid van de menselijke natuur. Volgens deze visie leidt toegeven aan verstoring van de menselijke natuur tot verdere verstoring. Niemand kan ontkennen dat het hebben van wisselende contacten een rol heeft gespeeld in de verspreiding van AIDS en dat het enige dat echt helpt – afgezien van de vraag of dat voor iedereen haalbaar is – volstrekte monogamie is. Maar dat betekent niet dat daar per definitie sprake is van schuld: ook dit gedrag krijgt pas een ethische dimensie als iemand dit willens en wetens doet.

Voor de katholieke kerk horen morele regels niet alleen tot het rijk van de cultuur, d.i. niet tot het rijk van de willekeurigheid. Dat zou wel het geval zijn in een nominalistische benadering van moraal: “mensen zijn van nature polygaam, maar ja, we moeten van God monogaam blijven – waarom precies, dat weten we niet, want dat is voor ons verstand niet achterhaalbaar - , en als we niet monogaam blijven straft God ons met armoede, natuurrampen, tsunami’s en AIDS.” Léonard wordt door zijn critici geplaatst in de hoek van mensen die er dat soort redeneringen op nahouden.

Het katholieke natuurwetdenken betekent dat mensen met bepaald gedrag niet kunnen doorgaan, omdat de gevolgen te ernstig zijn. Het rijke Westen kán niet doorgaan met overconsumptie van voedsel, industriële overproductie, verspilling van rijkdom, omdat we de schepping ermee ten gronde richten. In een tijd dat we ons nog niet bewust waren van milieuverontreiniging en broeikaseffect, had dat soort gedrag geen ethische dimensie en was het alleen “justice immanente”. Maar als we willens en wetens doorgaan met verspilling, is die ethische dimensie er wel. In het natuurwetdenken kunnen mensen niet zonder meer vanuit de vrijheid van hun subjectieve geweten doen en laten wat ze willen en dat ligt moeilijk in onze hedendaagse westerse cultuur.

In de katholieke natuurwetethiek gaat het niet alleen om casuïstische moraal die zich de vraag stelt wat mensen wel en niet “mogen”, maar om de vraag waarvan mensen werkelijk gelukkig worden. Als mensen anders leven dan God voor hen heeft bedoeld, worden zijzelf of anderen daar uiteindelijk minder gelukkig van. Worden mensen gelukkiger van polygamie of volledige seksuele vrijheid? Veel vrouwen in ieder geval niet. In een echt monogame relatie bestaat niet alleen geen risico voor seksueel overdraagbare ziekten, maar hoeft ook minder bezorgdheid te bestaan dat de partner vroeger of later toch een ander zal zoeken. Er is meer ruimte om zichzelf helemaal onbeschermd aan de ander te geven, en daar kan een mens gelukkig van worden.

Sluiten personalisme en natuurwetethiek elkaar uit?

Critici van Léonard stellen dat dit natuurwetdenken heeft afgedaan en plaatsen natuurwetdenken tegenover personalistische ethiek. Zij wekken daarbij de suggestie dat het conciliedocument Gaudium et Spes een nieuwe, personalistische ethiek in plaats van het achterhaalde, biologistische idee van de natuurwet is gekomen. Reeds enkele jaren na het concilie zou met name met de encycliek Humanae Vitae de personalistische ethiek weer aan de kant zijn gezet en zou restauratie van het natuurwetdenken hebben plaats gevonden. Deze opvatting is theologisch en historisch aanvechtbaar.

Zo wijst een van de belangrijkste katholieke experts op het gebied van moraaltheologie en bio-ethiek Livio Melina er in L’Agire Morale del Cristiano (Milaan: Jaca Book, 2002, p51) erop dat het onmogelijk is om natuur en persoon, natuur en vrijheid van elkaar te scheiden. Men komt namelijk voor grote ethisch problemen te staan wanneer men niet onderkent wat de vrijheid van de menselijke persoon te weeg kan brengen in onder andere de biologische orde. Ik vraag mij af of dit wezenlijk anders is dan wat de personalistisch ethicus Selling 1998 in zijn artikel The Human Person (in: Christian Ethics: An Introduction, ed. Bernard Hoose, Collegevile, Minnesota: Liturgical Press, 1998, 95-109, p107) zegt over de gevolgen van zichtverlies op de totaliteit van de menselijke persoon. Selling refereert daarbij aan een achttal dimensies van de persoon die worden genoemd door de moraaltheoloog Louis Janssens, in Vlaanderen beschouwd als de grondlegger van het personalisme. Deze dimensies zijn criteria om de menselijke persoon integraal en adequaat te beschouwen. Verwaarlozing van een van die dimensies, bijvoorbeeld de lichamelijkheid van de mens of de relatie van de mens met het milieu, kan volgens Selling betekenen dat men een bron van morele verantwoordelijkheid verwaarloost. Selling zegt zelfs dat de consequenties daarvan ernstiger kunnen zijn dan de verkeerde bedoelingen van mensen die bewust iets verkeerds doen. Ik vraag mij af of hiermee werkelijk iets anders is bedoeld dan wat Léonard zegt.

Melina, die als centrale stelling heeft dat men moet uitgaan van de menselijke persoon als geestelijk-lichamelijke eenheid als grondslag van het personalisme, heeft in belangrijke mate bijgedragen aan de encycliek Veritatis Spendor van Johannes Paulus II. Van Johannes Paulus II is bekend dat hij van harte een filosofisch en christelijk personalisme ondersteunde. De Amerikaanse theologe Janet Smith beschrijft in haar artikel Natural Law and Personalism in Veritatis Splendor (in: Veritatis Splendor: American response,ed. Michael Allsopp en John O’Keefe, Kansas City: Sheed and Ward, 1995, p.194) dat Veritatis Splendor een synthese schept tussen het katholieke begrip van de natuurwet en de modernere begrippen natuurlijke rechten en personalisme. Melina waarschuwt ervoor dat personalisme een containerbegrip zonder duidelijke lading wordt als het niet duidelijk teruggaat op “de natuur van de persoon en diens handelingen” (Gaudium et Spes, 51). Naar dezelfde paragraaf van Gaudium et Spes verwijst Louis Janssens in zijn beschrijving van de uitgangspunten van personalistische ethiek (Louis Janssens, Particular Goods and Personalist Morals, in Ethical Perspectives 6 (1):55-59, 1999, p55).

Ook de onlangs tot kardinaal benoemde Italiaanse moraaltheoloog Elio Sgreccia, voorzitter van de Pauselijke Academie voor het Leven, wijst er in deel 1 van Manuale di Bioetica (Milaan: Vita e Pensiero, p70) op dat het lang niet altijd duidelijk meer is wat er onder personalisme wordt verstaan. Historisch gezien onderscheidt hij drie betekenissen van personalisme. Het relationeel-communicatieve personalisme benadrukt wordt vooral de waarde van de subjectiviteit in relaties met anderen. Het hermeneutisch personalisme, dat teruggaat op Gadamer - een Duits filosoof in wie de traditie van het filosofisch idealisme voelbaar is - kijkt vooral naar de rol van het subjectieve geweten bij het interpreteren van de werkelijkheid vanuit het eigen voorverstaan. Een derde vorm van personalisme, waar Sgreccia en Melina voorstander van zijn, is een ontologisch personalisme, dat het belang van relationele subjectiviteit en het eigen geweten beslist niet onderschat, maar tevens wil onderstrepen dat de geestelijk-lichamelijke eenheid van de mens daaraan ten grondslag ligt. Als men die geestelijk-lichamelijke eenheid van de mens, de menselijke natuur, niet als grondslag neemt, holt men volgens Sgreccia het begrip persoon uiteindelijk uit. Alleen door in het personalisme de menselijke natuur in haar totaliteit mee te nemen kan men een spiritualistische of biologistische blikvernauwing voorkomen (vgl. de Italiaanse theoloog, bio-ethicus en politicoloog Michele Aramini, in zijn werk Bioetica e Religioni, Milaan: Paoline, p55). Men dient zich af te vragen of een beperking van het personalisme tot autonomie en relationaliteit of tot vrijheid van het subjectieve geweten uiteindelijk niet zo een spiritualistische blikvernauwing is die uiteindelijk leidt tot uitholling van het begrip “persoon”. Zo’n uitholling zou kunnen zijn dat alles waarmee je jezelf in je relaties en ten opzichte van jezelf goed voelt en waarvoor je een aannemelijk verhaal hebt, ethisch goed is.

Mijn conclusie is dat de stelling dat natuurwetethiek sinds het Tweede Vaticaans Concilie de plaats heeft geruimd voor het personalisme, is zeker wanneer men daarmee een relationeel of een hermeneutisch personalisme bedoelt, niet juist is. Overigens, juist het meenemen van het natuurwetdenken in het personalisme biedt de garantie dat personalisme niet antropocentriscch wordt. De mens maakt deel uit van de schepping, is de kroon op de schepping. Als de mens geweld pleegt tegen de schepping, dierenrechten met voeten treedt, handelt hij niet alleen tegen de Schepper, maar ook tegen zijn eigen natuur en ondermijnt hij zijn eigen geluk. Selling probeert in zijn artikel Is a Personalist Ethic Necessarily Anthropocentric? (in: Ethical Perspectives 6 (1):60-66, 1999) aan te tonen dat personalisme niet per definitie antropocentrisch is, maar refereert daarbij weer aan dezelfde passage in Gaudium et Spes 51, die door anderen wordt aangehaald als argument om de natuurwet wel een plaats in het personalisme te geven.

Is scapegoating een uitweg uit de ellende?

De uitspraak van Léonard wordt gedaan in de Nederlandse vertaling van een boek dat al vier jaar geleden in het Frans is gepubliceerd. Al een paar uur na de publicatie van het Nederlandse boek hadden journalisten de omstreden passage op bladzijde 173 gevonden, en uit hun context gerukt (vgl. het interview met Léonard door Petra de Koning in NRC Handelsblad van 23 en 24 oktober). Léonard spreekt in dat interview over een “obsessie” met zijn denkbeelden. Als deeltijds werkzaam in Vlaanderen en dus een relatieve buitenstaander heb ik mij verbaasd over de opvallende heftigheid waarmee al geruime tijd in Vlaanderen op Léonard wordt gereageerd. Ik kan alleen speculeren over de achtergronden.

Nog geen jaar geleden prees het katholieke weekblad Tertio de Vlaamse Kerk gelukkig omdat seksuele misbruikaffaires zoals in Amerika, Ierland, Duitsland en Nederland er niet voorkwamen: we hadden dat al gehad, in de tijd van Dutroux. De Vlaamse Kerk prees zich gelukkig met haar gematigd vooruitstrevende bisschoppen en alom geachte kardinaal, die zelfs na de dood van de vorige paus papabel werd geacht. Toen vorig jaar Léonard tot aartsbisschop werd benoemd, was men in Vlaanderen diep teleurgesteld. De bisschoppen moesten tot hun verbijstering een voorzitter accepteren die tot dan toe vanwege zijn conservatieve opvattingen hun underdog was geweest. De verwarring werd alleen groter toen Van Gheluwe werd ontmaskerd en toen in zijn kielzog bleek dat Danneels heel lang heel veel heeft toegedekt, en daarna kwam het gedoe rond de commissie Adriaensen. De pijn dat men hoort tot een Kerk waarin dit soort dingen gebeuren, de schaamte die men als gewoon kerklid, pastor, godsdienstleerkracht voelt als men als lid van deze Kerk op deze zaken wordt aangesproken zoekt een irrationele uitweg in boosheid op Léonard. Ik denk niet dat dat de oplossing is voor de Kerk van Vlaanderen, en de oplossing zou al evenmin zijn als men Danneels, zelfs niet als men Van Gheluwe als zondebok zou aanwijzen. Scapegoating is ook een verstoring van de menselijke natuur die tot verdere verstoringen leidt.

De Vlaamse Kerk leek heel lang een rustige, tolerante Kerk waarin men elkaar accepteert. Maar wat nu manifest is geworden, is dat de Vlaamse Kerk al lang zeer gepolariseerd is geweest, maar op Vlamingen eigen wijze: door elkaar uit de weg te gaan en gescheiden werelden op te bouwen. Ik denk dat dat mechanisme moet worden doorbroken. De Vlaamse Kerk heeft geen serieuze boodschap meer voor de mensen van vandaag als zij niet op alle niveaus de moed op brengt om een wellicht contraculturele stap te doen en met elkaar in gesprek te gaan, ondanks alle verschillen. Als zij dat niet kan, is de leegloop van de kerk een vorm van “immanente gerechtigheid”.

PETITIE : OPROEP TOT OBJECTIVITEIT IN DE MEDIA!

2010-11-05T21:01:00.002+01:00

Op verzoek van Agnes Jonckheere op deze blog geplaatst.

3 november 2010

Aan alle gelovigen,
Aan alle organisaties,
Aan alle politieke partijen,

De getrouwe schare gelovigen werd recent wakker geschud door een mediagestuurde haatcampagne tegen de katholieke Kerk wegens pedofilieschandalen. Deze haatcampagne staat niet in verhouding tot het globaal aantal pedofilieschandalen in onze samenleving…

Het vervolg kan u lezen onder deze link :
http://www.ipetitions.com/petition/mgrleonard/

Met deze petitie willen we zowel het gebrek aan objectiviteit binnen de media, als de beknotting van de vrije meningsuiting aankaarten. Het is niet de bedoeling ons te mengen in interne polemiek van de Kerk.

U kan ons steunen door de petitie te ondertekenen. Dit duurt maar enkele minuten. Deze boodschap zoveel mogelijk te verspreiden.

We houden woensdag 10 november een persconferentie in de namiddag in het perscentrum te Brussel (Internationaal perscentrum Wetstraat 155 1040 Brussel Tel. : 02 235 21 11) en laten de diverse partijen, organisaties, personen vanuit hun optiek een oproep lanceren tot meer objectiviteit binnen de media.

Verder hopen we u te ontmoeten op zondag 5 december 2010 om 15 uur op het plein voor de Kathedraal van Sint-Michiel en Sint- Goedele te Brussel. Met een stil en vredevol protest vragen we om meer eerlijke en objectieve informatie in de media.

Met vriendelijke groet
Agnes Jonckheere

“Gebt mir meinen Jesum wieder!”

2010-11-05T20:54:00.004+01:00

Het was Judas, door wroeging bevangen, die in de tempel de dertig zilverlingen de hogepriesters toewierp en uitriep: Geef mij mijn Jezus terug!
In de crisis die zich voor onze ogen voltrekt, zijn we allemaal Judassen. Alvorens kritiek te uiten, is het goed in eigen hart te kijken en te oordelen wat de kerk van Gods ene volk werkelijk ten goede komt. Met de oprechte spijt over de onverzoenlijkheid waarmee we tegenover mekaar staan, kunnen we in alle eerlijkheid uitroepen “Geef me mijn Jezus terug!”… Mijn Jezus is er voor iedereen die oprecht en eerlijk wil geloven en werken aan de opbouw van Zijn kerk.

Matteüspassie (BWV 244) J.S.Bach

Ik zou graag een eerlijk getuigenis geven, hoe ik de crisis aanvoel. Hoewel ik me overduidelijk in het ‘kamp’ van mgr. Leonard bevind, heb ik geen behoefte om me heen te gaan schoppen, dat zou onze kerk alleen maar schade toebrengen. Het publieke debat heeft vooral eerlijkheid nodig. Niet alleen intellectuele eerlijkheid is geboden, maar ook emotionele eerlijkheid. Dat op intellectueel vlak het debat erbarmelijk gevoerd wordt, hoeft geen betoog. De meeste bijdragen zijn heel emotioneel en spelen op de man. Maar in die emotionaliteit, toont men zelden het achterste van zijn tong… het gaat immers over geloof en over geloof spreken vinden we moeilijk. Ik ga het toch even proberen.

Modernisme

Onlangs las ik een artikel van Roger Lenaers s.j. dat heel exemplarisch is voor het modernisme in de kerk, althans zoals ik de indruk heb dat het leeft bij tal van binnenkerkelijke ‘progressieven’, het IPB, de CD&V main-stream, vele theologen en dies meer. Lenaers voert een betoog om de macht van paus en bisschoppen in de kerk te beperken. Het artikel is lezenswaardig, en zolang de jezuïet zich tot historische argumenten beperkt, is zijn kritiek vaak terecht. Maar die historische argumenten zijn slechts inkleding. Het pijnlijke kernpunt van zijn betoog rust op de vaststelling dat “de mens van de moderniteit niet langer kán denken in een systeem van twee werelden. Hij ergert zich begrijpelijkerwijze dan ook aan een instituut dat zich voor zijn recht van spreken op een mandaat van God-in-den-hoge beroept. Een dergelijke fundering is voor hem uiteraard even illusoir als die God. [...] Die bovennatuurlijke wereld is in de ogen van de moderniteit, ook de gelovige, een hersenschim.” Hetzelfde viel eerder deze week kernachtig te lezen bij Peter de Graeve. Lenaers heeft wel een alternatief om binnen de kerk de norm te stellen: de voortzetting van het gezag van Jezus ‘van Nazareth’, ontdaan van alle historische misvattingen en misbruiken, en gecontroleerd volgens democratische principes [1].

Ergens heeft Lenaers zeker een punt. Er is in de geschiedenis van de kerk veel misgelopen en ongetwijfeld zijn er misgroeiingen in de kerkelijke organisatie die tot vandaag voortleven. Ook dat is immers een element van de traditie, die -geleid door de Heilige Geest maar bedreigd door menselijke zwakheden- slechts stapsgewijs tot het volmaakte christelijke leven voert.

Goeie bedoelingen

Toch kan ik me helemaal niet vinden in de kern van Lenaers’ betoog. Mijn geloof kan ik onmogelijk verzoenen met het godsbeeld dat hij presenteert. Je moet mij niet komen zeggen dat God, tot wie ik dagelijks bid, een hersenschim is. Ik kan me ook niet voorstellen hoe een ‘modern’ gelovige, voor wie God dus een hersenschim blijkt, überhaupt nog kan bidden. Daarop haak ik resoluut af.

En toch ben ik ervan overtuigd dat Roger Lenaers het oprecht goed voorheeft met de kerk en het geloof. Hoewel hij ongetwijfeld niet tot de ideologische vriendenkring van de aartbisschop behoort, wil ik daarom niet suggereren dat hij God heeft ingeruild voor “een autoriteit die geen tegenspraak duldt, een god die iedereen moet gehoorzamen, en dat is de heersende progressieve, libertijnse tijdgeest”, zoals Gerard Bodifee -spijtig genoeg- wel meent de tegenstanders van mgr. Leonard te mogen katalogeren.

Modernistisch extremisme

Hetzelfde begrip voor de goeie bedoelingen van de ‘modernisten’ binnen de kerk, vertolkt Jürgen Mettepenningen in een essay uit 2006 (en hij sluit zich dan ook verder bij hen aan -wat ik niet kan). Hij identificeert vijf kernideeen van het katholiek modernisme. (1) De openbaring is niet beëindigd met de dood van de laatste apostel, maar duurt voort in alle tijden. (2) Als gevolg daarvan is de kerkelijke leer, dogma’s incluis, aan evolutie onderhevig. Modernisten (3) verbinden enerzijds het bovennatuurlijke en de kennis die uit de openbaring voortkomt met anderzijds het natuurlijke en de kennis die uit de rede voortkomt: zij verzoenen de transcendente met de immanente [2] God en (4) denken daarom na vanuit het oogpunt van de concrete persoon of de gemeenschap, eerder dan vertrekkende van algemene waarheden. Tenslotte (5) onderwerpen ze de theologie aan de toets van de historische kritiek.

Opnieuw kan ik een heel eind mee met dit modernisme, omdat het de kerk kan verbeteren, maar ‘the full monty’ zal je mij niet zien doen. Ik ben oprecht bang daarmee alles te verliezen wat mijn geloof stut. Als (1-2) de slinger doorslaat van openbarings-evolutie naar openbarings-revolutie, als (3) de transcendente God wordt opgesloten in de immantie van de wereld, als (4) alle waarheden worden versmacht in de relativiteit van het personalisme, als (5) Christus zelf wordt beperkt tot zijn historiciteit, dan vind ik met mijn geloof geen raakvlakken meer [3]. Veel ‘moderne gelovigen’ zullen je op hun communniezieltje bezweren dat hun bedoeling niet strekt tot dit modernistisch extremisme, maar tegelijk kan ik me niet van de indruk ontdoen dat de implementatie van dit geloofsbeeld al volop aan de gang is.

Democratie

Nog een pijnpunt is de kerkelijke hierarchie. Ze heeft veel gebreken, maar kom me alsjeblief geen democratie in de plaats verkopen! Als bestuursvorm voor een staat wil ik democratie nog aanvaarden als het minste van alle kwaad, maar ik ga noch de inhoud, noch de vorm van mijn geloof laten afhangen van de heug en de meug van het lokale kiesvee, dat zich naar hartelust onderwerpt aan de idée-fixes van een bende beroepsmenners (lees: journalisten en politici). Als er één bestuursvorm garant staat voor verdeeldheid en partij-vorming, is het wel de democratie. Democratie samen vernoemen met de kerk van Jezus, is een contradictio in terminis.

Sacramenten

Tenslotte vraag ik me bang af wat ik in een kerk die wordt beheerst door dit modernisme, nog kan komen doen om mijn geloof te praktiseren. Wat verwordt er van de sacramenten in een modernistisch geloofsbeeld? Als er geen ‘bovennatuurlijke’ dingen gebeuren tijdens de consacratie? Als het niet de Vader zelf is die zonden vergeeft in de biecht? Als het huwelijk niet een band is waarin Gods levensscheppende kracht werkelijk is? Als ik naar de kerk moet voor een goed verhaal en een babbel, dan hoeft het niet meer, want het heeft geen zin, en ik vind er elders en betere. Ongetwijfeld hebben ‘moderne’ gelovigen toch een manier gevonden om hun geloofsbeeld zinvol te maken, anders zouden ze zichzelf niet ‘gelovig’ noemen. Maar ik begrijp het niet. Ik vat het niet. Toch gun ik het hen.

Besluit

Dit is geen theologische scherpslijperij, maar het maakt duidelijk waarom ik me niet op mijn gemak voel in een modernistische kerk. Het kan toch niet dat de Kerk me de God ontzegt, omwille van Wie de kerk bestaat? Ook ik wil van de kerk een duidelijk signaal krijgen dat ik er met mijn geloof terecht kan. Daarvan wil ik getuigen, want het is belangrijk mekaars halsstarrigheid en boosheid te begrijpen.

Ik wil niet liever dan de zilverlingen van de onverzoenlijkheid waarmee ik mijn geloof verdedig, in de tempel werpen, en uitroepen “Geef me mijn Jezus terug!”, die er is voor iedereen die in Hem gelooft. Voor Judas was het te laat: het kwaad had zich voltrokken. Hopelijk is het voor ons en onze kerk nog niet te laat.
-

[1] “Maar wat met de moderne gelovige? Voor die is Jezus van Nazareth de grote openbaring van de goddelijke Oerwerkelijkheid en als zodanig normerend. Als hij gezag binnen de kerk erkent, kan het alleen het gezag zijn dat de verlenging en voortzetting is van het gezag van die Jezus. En aangezien de kerk een historische werkelijkheid is, moet historisch nawijsbaar zijn dat de hiërarchie zich voor het gezag dat ze claimt, op die Jezus kan beroepen. [...] Elk modern en dus democratisch denkend lid van de gemeenschap moet hem dan erkennen als met kerkelijk gezag bekleed. Maar weigert die gemeenschap hem, dan mag Rome het been nog zo stijf houden: hij heeft geen recht van spreken. Hij kan dat recht immers alleen maar van beneden krijgen, van de in de geschiedenis voortlevende Christus die de kerkgemeenschap is. Gezag ‘uit den hoge’ bestaat niet meer.”
[2] Een notie van ‘immanentie’ die trouwens niks te maken heeft met de ‘immanente rechtvaardigheid’ waarover Leonard sprak, maar er wel mee wordt verward.
[3] Zie ook “De maat van God” http://www.leerhuislelie.be/Actualiteit2.html

Bron: koppeling

De moed van de aartsbisschop

2010-11-05T15:48:00.002+01:00

GERARD BODIFEE begrijpt de commotie rond aartsbisschop Léonard niet. Wat de man zegt, past in een eeuwenoude traditie.

Welke misdaden heeft spookrijder Léonard op zijn geweten? Hier volgt een greep uit de lijst. Léonard heeft gezegd dat aids een natuurlijk gevolg van promiscuïteit kan zijn. Hij vindt dat heteroseksualiteit een pleonasme is (hij houdt van geleerde woorden). Hij beweert dat godsdienstlessen in het katholiek onderwijs onvoldoende kennis van de katholieke godsdienst bijbrengen. Hij wil niet dat hoogbejaarde priesters die zich veertig jaar geleden misdragen hebben nu nog aan de schandpaal genageld worden. En meer.

Daarop barst een storm los. De andere bisschoppen distantiëren zich van deze uitspraken. Kerk en Leven neemt de aartsbisschop zwaar op de korrel. ‘Wij lusten deze man niet', roept Rik Torfs in naam van ons allemaal. Geen enkele vooraanstaande katholiek steunt hem nog, meent de populaire kerkkenner ook te weten.

Waarom die opwinding?

Dat kan allemaal waar zijn, maar ondertussen vraag ik me af wat er mis is met deze uitspraken. Dat tussen losbandig seksueel verkeer en de kans op besmetting met hiv een statistisch verband bestaat, zoals tussen longkanker en roken, is een wetenschappelijk feit. Waarom mag het eerste niet gezegd worden, en staat het tweede verplicht op elk pakje sigaretten? Waarom moeten homoseksuelen zich dan gekrenkt voelen? Dat Léonard in dit verband van een ‘natuurlijke gerechtigheid' sprak, mag niet verbazen. Het begrip behoort tot de grondgedachten van de westerse beschaving en is er nooit uit verdwenen. Vijfentwintig eeuwen geleden sprak Anaximander van de ‘ongerechtigheid' van het bestaan, en vandaag vindt men deze opvatting terug in het ecologisch moralisme. Wie de natuur beschadigt, gedraagt zich onbehoorlijk en begaat een ongerechtigheid tegenover de aarde. De formulering is misschien wat stroef, maar dat is het ergste wat men de aartsbisschop kan verwijten.

Degenen die zich opwinden over de bejaarde paters en pastoors die hun straf ontlopen door het milde gebaar van Léonard, moeten hun woede in de eerste plaats op de burgerlijke justitie richten, want die verklaart eenvoudig álle feiten verjaard.

En wat betreft de mening van de aartsbisschop over het godsdienstonderricht, daarover hoeft niemand zich te ergeren. Alleen de feiten tellen. Om die te kennen moet men alleen maar aan een willekeurige laatstejaars van een katholieke school vragen wat een eucharistie is, wie Thomas van Aquino was, of hoe men een profeet van een populist onderscheidt. De antwoorden spreken dan wel voor zichzelf.

De rooms-katholieke Kerk wordt een strakke, autoritaire houding verweten. Men kan zich over dat verwijt verbazen in een samenleving die aan de ene kant meer democratie in de Kerk eist, en aan de andere kant zelf de beginselen van de democratie schendt door meningen te verbieden en strafbaar te stellen.

De nieuwe god

Binnen de moderne samenleving is er één autoriteit die geen tegenspraak duldt, één god die iedereen moet gehoorzamen, en dat is de heersende progressieve, libertijnse tijdgeest. Ook al is die geest wispelturig en kort van geheugen over eigen opvattingen, zijn macht is absoluut. Deze heerser, die vrijheid voorspiegelt maar in werkelijkheid voorschrijft wat we mogen denken, spreekt via alle kanalen van de media en de amusementsindustrie. De boodschap is duidelijk: er is een nieuwe tijd aangebroken met een nieuwe waarheid en een nieuwe zaligheid. Het deert niet dat de nieuwe hemel ongeveer overeenstemt met de oude hel; dat vergroot alleen maar het plezier. Storend is misschien dat er ook mensen omkomen in het nieuwe paradijs. Nooit eerder gingen zoveel jongeren ten onder aan drogering, depressie en zelfmoord, maar dat mag geen reden zijn om te twijfelen aan het nieuwe geloof.

Léonard gelooft in een andere God. Dat is zijn misdaad. Hij verzet zich tegen het geloof in een nietsontziende progressiviteit. Hij is gewoon nog een katholiek, zoals er al tweeduizend jaar bestaan. Maar dat kan niet meer. Daarmee krenkt hij de mensen. Daarvoor moet hij boeten. De haat van de progressieve opiniemakers tegenover deze man die moedig stand houdt is groot. Dat was al zo nog vóór zijn aanstelling als aartsbisschop, lang vóór hij de gehekelde uitspraken had gedaan, omdat zijn opvattingen bekend waren. Al kan niemand uitleggen wat er nu eigenlijk mis is aan die opvattingen.

GERARD BODIFEE Wie? Schrijver en gewezen journalist, publiceert over wetenschap, filosofie en religie. Wat? Dat Léonard zo zwaar wordt aangevallen, zegt meer over de huidige tijdgeest. Waarom? Media en amusementsindustrie schrijven nu voor wat we wel en niet mogen denken.

Bron: De Standaard

Geestelijke dictatuur

2010-11-05T12:40:00.003+01:00

Het is al dikwijls gezegd en de vrees bestaat dat het nog dikwijls zal moeten herhaald worden, “Vlaanderen heeft geen debat cultuur.” Dit in schril contrast met bv Nederland waar de debatten, zelfs als ze hoog oplopen, ontdaan blijven van emotionaliteit en onderbuik gevoelens. Dat is de invloed van de calvinisten horen we wel eens. Het moet worden gezegd, die invloed zal er onmiskenbaar zijn.
Maar specifiek als het over godsdienst gaat, blijven de Nederlanders rustig, bevragen elkaar en blijven in gesprek, de uitzonderingen daar gelaten. De reden is niet zo ver te zoeken. Nederland heeft gedurende lange tijd godsdienstoorlogen gekend die in wezen burgeroorlogen waren met steun van de Spanjaarden. Bloedig, vreselijk, met dat wat nu oorlogsmisdaden zouden heten aan beide kanten.
Het protestantse regime na deze oorlogen loog er ook niet om. Verdrukking, uitsluiting en stigmatisering waren het deel van iedereen die zich geen protestant wenste te noemen. Katholieken werden hun erediensten verboden en moesten onderduiken in wat men schuilkerken is gaan heten. Langzaam kwam het besef dat het zo niet kon en dat er samengeleefd diende te worden, met dien verstande dat de ander ook de ruimte nodig had om zijn ding te doen, dit niet alleen op fysiek materieel vlak, maar ook op geestelijk vlak. Na de godsdienst oorlogen kwam de Gouden Eeuw en welvaart. Met de welvaart ook scholing en onderwijs.

In Vlaanderen lagen de zaken totaal anders. Na de Spanjaarden kwamen de Oostenrijkers, de Fransen, en ook ja, “de ollanders” en de Belgen. In Vlaanderen kreeg men niet de kans om zelf ook maar iets te laten ontwikkelen, beslissingen werden steeds van buiten af en van boven opgelegd. Er werd alles aan gedaan om de Vlaamse eigenheid en cultuur weg te drukken of ten minste te negeren. Hogere studies konden, maar in een andere taal, het Frans. Vlamingen werden als boeren en knechten weg gezet en de Vlaamse cultuur werd als ondergeschikt aan de Franse beschouwd. De energie die opgewekt werd om in contact te treden met “de ander” was er niet een die er op gericht was, om de ander te leren begrijpen, neen ze was er een om zichzelf “te bevrijden”, zeg maar het terrein terug te winnen om de geestelijke ruimte die de Vlaming voor zichzelf nodig had te veroveren. Dat ging niet zo maar en zonder slag of stoot en dit is nog steeds aan de gang. Kijk maar eens naar de Belgische politiek. Het gaat erover om voordurend de grenzen te bewaken en telkens de oefening te maken wat willen we accepteren en wat niet. Wat haalbaar is en welke ambitie we moeten laten varen, in dit geval met de Franstalige als tegenpool. Dat is een oefening die eerder gepaard gaat met conflict dan met dialoog.
Het zal duidelijk zijn dat er in een dergelijk midden niet een cultuur ontstaat van overleg en debat, eerder een van strijd en spanning. De ander bevragen is daar niet bij. De aandacht gaat vooral naar argumenten die de eigen ambitie, de eigen leefwereld versterken, ondersteunen en kunnen uitdragen. Als het kan op rationele gronden, als het niet lukt ook emotionele gronden.

Intussen zijn we niet zo veel verder. De schijn wordt wel gewekt dat er gepraat wordt. Maar daar waar iedereen het eens is, tenzij op punten en komma’s na, is er in wezen geen debat. Het debat begint maar als we het grondig met elkaar oneens zijn. En daar wringt de schoen.
Telkens we het grondig met elkaar oneens zijn stopt als het ware de redelijke onderbouwde invulling en worden de emotionele registers open getrokken. Het is niet zo belangrijk meer wat er gezegd wordt maar wie het zegt, zijn achtergrond word daarbij in rekening gebracht tot wie zijn vader en moeder zijn en wat die allemaal wel op hun kerfstok zouden hebben gehad. Het enige doel, hem de mond te snoeren en zijn boodschap te laten verdwijnen. Zo gaat het ook in de media, bevolkt door Vlamingen die ingebed zijn in die zelfde cultuur.
Het is daarom niet verwonderlijk dat een boek geschreven over Mgr. Leonard dat reeds een jaar of vijf geleden en uitgegeven is in het Frans, geen ophef heeft gemaakt. Dat het nu wel gebeurd nu dat het in het Nederlands wordt gepubliceerd. Het gaat hem in deze niet over wat de man zegt. Het gaat erover om stemmingen over te brengen waarbij alle middelen worden ingezet. Niet de boodschap is belangrijk maar de stemming, met als doel Mgr Leonard weg te werken. Maar waarom?
Mgr Leonard staat voor iets. Hij staat voor een visie, een duidelijke visie. Hij kan het ook uitleggen en onderbouwen, hij kent zijn klassiekers zeg maar. Hij staat voor de invulling van een geestelijke ruimte die zo langzaam aan het verdwijnen was en die weg was gedrongen door wat je kan noemen, modernistische katholieken. Zij hebben met goedvinden van Kardinaal Danneels jaren hun ding kunnen doen en het geestelijke veld bijna volledig in kunnen nemen. Daar zit hem de bedreiging. De geestelijke ruimte zal de volgende decennia ten minste moeten gedeeld worden met mensen die een andere invulling willen geven. Het is daarbij niet belangrijk welke invulling, het is daarbij belangrijk om de positie te behouden. Daarom word Mgr Leonard ook niet bevraagd. Hij is reeds veroordeeld op het moment dat hij zijn mond nog maar open doet. Herbij nog de opmerking: Waar er slechts een idee de geestelijke ruimte mag vullen, daar ontstaat dictatuur.

“IMMANENTE GERECHTIGHEID”

2010-11-04T21:33:00.000+01:00

TOTAAL VERKEERD BEGREPEN

De steeds chronisch terugkerende heisa rond uitspraken over geloof en ethiek van Rooms-katholieke kerkleiders lijkt mij vandaag een symptomatisch verschijnsel binnen een gemeenschap, waar volk en gezagdragers niet meer lezen wat er staat, en waar men niet meer wil horen wat feitelijk wordt gezegd of bedoeld. Enkele woorden worden uit hun context gehaald en ironisch buiten proportie uitvergroot. Het behoort tot de tactiek van de media op deze wijze controversen uit te lokken waarbij daarop een hysterisch opgeklopte emo-storm alle serene intellectuele eerlijkheid monddood maakt.

Aartsbisschop André Joseph Léonard gaf in zijn recent verschenen boek “Gesprekken” zijn persoonlijke gemotiveerde visie. Mag dat nog ? Overduidelijk stigmatiseert hij met zijn uitspraak over aids niet die zieken, en zeker niet degenen die onschuldig door de ziekte werden besmet. Hij verwijst enkel naar het uitgangspunt van die epidemie, zoals men de oorzaken van kanker kan aanwijzen als waarschuwing. Het is algemeen aanvaard dat het aidsvirus bij de mens zich eerst verspreidde en ook nu nog meestal, doch niet altijd, wordt doorgegeven binnen een promiscue levensmilieu.

Op de hem gestelde vraag antwoordt hij dat hij zeker hiermee geen straf van God bedoelt. De term “hoogstens een soort immanente gerechtigheid”, die hij uiterst voorzichtig en genuanceerd als mogelijkheid en precies in tegenstelling met een straf van God gebruikt, is niet nieuw. Jacques Brissaud noemt de “justice immanente” zo oud als de wereld. De Franse staatsman Léon Gambetta gebruikte ooit die term voor de vanzelfsprekende zelfweerwraak binnen de politiek. De atheïstische filosoof Pierre Lance wendde die term aan om te zeggen dat de kosmos orde is en automatisch reageert als wanorde de orde verstoort. Het gaat dus om een wetmatigheid binnen de natuur zelf. “Immanent” betekent hier dat de natuur vanuit zichzelf a.h.w. blind haar rechten (gerechtigheid) opeist. Het gaat dus niet om gerechtigheid in de morele betekenis. Stelt de aartsbisschop zich hiermee onbescheiden op ? Of zijn het eerder degenen die in het huilconcert van de media meeblaffen ?

Het huidige “politiek correct denken” is voor onze generatie het begin van een dictatuur van de geest, die de vrije meningsuitdrukking belemmert, de publieke opinie breeduit bepaalt, een nieuwe vorm van discriminatie introduceert, en uiteindelijk een gevaar betekent voor onze geloofsverkondiging. Het doet me denken aan Paulus: “… Want er komt een tijd dat de mensen de gezonde leer niet meer zullen verdragen. Omdat hun de oren jeuken zullen ze zich een menigte leraars aanschaffen naar eigen smaak…” (2 Tim 4,3-5).

Jozef Decoene,

Roeselare

Krimpend denkvermogen

2010-11-04T20:47:00.003+01:00

door: Erik van Goor 16 oktober 2010

Waar geen waarheid meer is, dient men te zwijgen. En als men spreekt, dient men met zijn of haar woorden elk ander spreken te ontzenuwen. Wie dit niet begrijpt, of niet wil begrijpen, moet het zwijgen worden opgelegd. Door media, door rechters, door actievoerders of door politici. Wilders dient volgens de socialist Job Cohen te zwijgen. Mgr. Léonard dient volgend weer anderen te zwijgen. Want het systeem spreekt en wij dienen het systeem na te spreken. Zoiets heet ‘vrijheid van meningsuiting’.

Door een even opmerkelijke als toevallige samenloop van omstandigheden kwamen beide gebeurtenissen haast tegelijkertijd in het nieuws: de vraag van het Openbaar Ministerie om vrijspraak in het proces tegen Wilders en de rel rond de uitspraken van mgr. Léonard over de relatie tussen AIDS en ‘immanente rechtvaardigheid’. Geert Wilders moet zich voor de Amsterdamse rechtbank verantwoorden voor zijn uitspraken over de islam en over de vergelijking tussen de Koran en Hitlers Mein Kampf. Als het aan anti-discriminatieclubs in België ligt, zal er ook ooit een proces tegen Léonard plaatsvinden. In beide gevallen is er sprake van een immense druk vanuit media en politiek om het zwijgen op te leggen. En beide heren weigeren hierin mee te gaan. Zoals Mgr. Léonard gisteren verklaarde: “Als ik als aarts-bisschop ook aarts-voorzichtig en aarts-zwijgzaam moet zijn, dan ben ik liever gewoon bisschop. Maar ik kan niet zwijgen. Ik wil altijd vrijuit en rechtuit kunnen spreken en de waarheid verdedigen.”

Mgr. Léonard wil de waarheid verdedigen. En Wilders wil dat ook. Wie echter de waarheid in de mond neemt, heeft een probleem. Want de waarheid kan hard zijn, kan snijden en verwonden alvorens ze verzacht en heelt. Het bouwwerk van onze systeemcultuur is niet berekend op zulke ‘waarheid’. Ons maatschappelijke bouwwerk is gebaseerd op gemakzucht en relativering.

Vrijzinnig liberaal denken is gemakzucht

In het rechts-liberale opinieweekblad Elsevier ziet zelfs de libertijnse Gerry van der List deze zijde van het vrijzinnige klimaat dat de elites in onze landen in de greep heeft. Volgens Van der List is vrijzinnigheid “een levenshouding die het vanwege de vage principes en beschaaf ogende progressiviteit inderdaad goed doet bij een intellectuele bovenlaag in kerk, samenleving en politiek en die ertoe heeft bijgedragen dat vrijblijvendheid daar troef is geworden.”

En de vrijzinnige ondertoon van ons liberale bestel verdraagt zich per definitie niet met zoiets als ‘waarheid’. Vrijzinnigen willen rust en zijn wars van scherpslijperij; hun onrust kweekt daarom zo vaak een repressieve valsheid, zoals bij Job Cohen en Femke Halsema (om me te beperken tot Nederlandse equivalenten). Maar lieden als Wilders en Léonard leggen zich niet neer bij de evenwichtstoestand – de status quo – van onze maatschappij. Daarin stemmen ze overeen. Beide verschillen echter ook van elkaar. Wilders streeft immers naar een nieuwe evenwichtstoestand: een land zonder fundamentele verschillen, zonder risico op aantasting van het liberaal-rechtstatelijke systeem. Zijn streving is een eindtoestand waarin het a-politieke en het politieke van de samenleving met elkaar samenvallen. Met andere woorden: Wilders is de systeemfetisjist waar Léonard het systeem binnendringt van buitenaf. Wilders streeft de overwinning van het gevaarlijke na en de ontzenuwing van de pijn; Léonard legt de pijn liever open en houdt haar open om de waarheid te blijven zien. Het verschil: Wilders kan bij veel liberalen op applaus rekenen, Léonard niet.

Mgr. Leonard legt met zijn uitspraken de vinger op de wonde: het denken en het inzicht lijkt in onze moderne samenleving toe te nemen, maar deze toename van inzicht is slechts schijn. De systeem-informatie neemt dan wel toe, maar de ‘schil’ om het systeem – de culturele beschavingsbagage – neemt af. En daarmee neemt de buffer af om ‘afwijkingen’ te kunnen incasseren. Meningsuiting is immers niet meer gericht op waarheidsvinding, maar op nivellering van de massa en relativering van de inhoud.

Bertold Brecht

De Duitse schrijver Bertold Brecht had in diens “Rede über die Widerstandskraft der Vernunft” reeds oog voor dit opmerkelijke verschijnsel: het krimpende denkvermogen. In zijn in de jaren ’30 gehouden toespraak signaleerde Brecht dat het menselijk denkvermogen niet alleen individueel, maar ook collectief kan worden aangetast. Brecht: “De geschiedenis van het menselijk denkvermogen kent lange periodes van gedeeltelijke of gehele onvruchtbaarheid. Mits met de juiste middelen, kan men stompzinnigheid grootschalig organiseren.”

Hoe groot moet een cultureel denkvermogen zijn? De omvang van het denkvermogen is niet te meten – hoogstens aan te duiden. Want wat men kan bepalen, is haar verhouding tot het systeem. Dit kan met doen met behulp van het maximen: “In een beschaving is het collectieve denkvermogen immer groter dan de gezamenlijke taaluitingen van het politiek-culturele systeem.” Waar beide samenvallen, namelijk het denkvermogen dat aan het systeem is gekoppeld, èn het denkvermogen als cultureel-historische bagage – het discours van een beschaving – is er geen sprake van denken, maar van informatie-uitwisseling ten dienste van de instandhouding van het systeem. Krimpend denkvermogen tendeert qua richting immers altijd naar de maatschappelijke status quo waarin alles nog slechts ‘functioneert’.

Status quo

De richting van een modern maatschappelijk systeem ìs zelfs de maatschappelijke status quo – het zit als het ware in ons systeem ingebakken. Moderne dynamiek op politiek en cultureel vlak is niets meer dan een zekere oscillatie die verandering weliswaar suggereert, maar in feite niets meer is dan een trilling binnen het systeem zelf. En immer betreft het hier ongevaarlijke trillingen, zoals anarchie op godsdienstig en seksueel terrein. De ongevaarlijke cultuur die hieruit zichtbaar wordt is een mix van magie, erotiek geweld. In deze mix vervangen blasfemische en pornokratische uitingen niet alleen het vermogen van systeemkritiek bij de burger, maar slechten ook elke potentiële weerstand tegen het systeem zelf door de diepste weerstandsmotieven bij de burger onder spervuur te leggen.

Binnen een systeem heeft het denken de eigenschap te krimpen tot de omvang van het systeem zelf. Zo heeft de moderne moraal de neiging om samen te vallen met de wetten. En heeft de taal de neiging te verschralen tot een uiting van het discours van politieke correctheid: een taal ten dienste van idealen die het sociaal-economisch maatschappelijk systeem smeert, oliet en onderhoudt. Taal is niet meer verbonden met waarheid en de strijd om haar te vinden, maar is steeds meer een reductie tot informatie en gevoel – beide zijn fenomenen die men licht en vrijblijvend kan ‘delen’ met elkaar. Informatie zonder context (waarheidsbedding) leidt in politiek en religieus opzicht tot vrijzinnigheid; gevoel zonder context tot losbandigheid. In beide grondhoudingen is er geen sprake van een vermogen tot kritische oppositie tegen het maatschappelijk systeem. Wanneer het denken is samengevallen met het systeem is de vrijheid voorbij. Dan bepaalt het systeem, i.c. de stem van de politiek immers wat me mogen zeggen, denken en vinden, en niet meer wijzelf. Want dan hebben wij niets meer toe te voegen aan het systeem en zijn er zodoende onderdeel van geworden. Dit proces is al decennialang aan de gang.

Waarheid en manipulatie

De theoloog dr. Huib Klink deed onlangs de uitspraak dat “als er geen waarheid is, spreken manipuleren wordt”. De moderniteit wil immers dat de normatieve werkelijkheid boven onze werkelijkheid wordt weggedaan. Klink: “Als dat lukt, wordt taal een spel. Spreken wordt liegen en manipuleren en in de opvoeding is er geen vaste waarheid waarin we onze kinderen inwijden.” Het discours van de manipulatie is een onzichtbaar – aan het zicht onttrokken – discours. Het zichtbare discours is verboden of uit de gratie geraakt: het aloude discours van waarheid, waarheidsvinding en verlangen tot waarheid. Het nieuwe discours bestaat uit manipulatie en verborgen motieven ten bate van eigen gewin. Door middel van dreigementen en censuur probeert men het denken te snoeien.

Klink refereert aan de oude tegenstelling tussen Socrates en de sofisten. Waar de eerste met zijn uitspraken – ‘waarheidsclaims’ – er niet voor terug deinsde de menigte tegen de haren in te strijken, probeerden de sofisten juist diezelfde menigte te verleiden met mooie taal en fraaie zinnen. Het erotische spel van de klassieke sofisten bepaalt het discours in onze maatschappij. Wie de Logos verkondigt, breekt in op de erotische consensus. Léonard moet dat bezuren.

Woorden als hamers

De oud-kerkjurist en christendemocratische senator Rik Torfs vindt zelfs dat Léonard c.q. De Kerk voortaan maar moet zwijgen – dit in verband met de misbruikschandalen. Deze roep om het eeuwig zwijg-edict komt uit de mond van een moderne gelovige die qua standpunten op één lijn staat met Roger Vangheluwe. Wie denkt en spreekt als Roger Vangheluwe heeft in onze tijd het recht Christus en Zijn dienaren de mond te willen snoeren. Eenzelfde drukmiddel is er vanuit de brede Belgische politiek. Tal van partijen roepen op om het Kerkfinancieringssysteem in België te wijzigen in het nadeel van de katholieke Kerk. Het wordt nu duidelijk tegen welke prijs de Kerk in dit land heeft moeten zwijgen en onder Danneels van dit zwijgen een eerste natuur heeft gemaakt. Zolang de Kerk zweeg, hielden de liberalen zich koest. Nu de Kerk is verzwakt en niet meer zwijgt, moet ze boeten.

Niet voor niets verwerd de prins van de Belgische Kerk, Danneels, tot ‘man met de gouden tong’; de man die met woorden het volk moest verleiden om het systeem draaiende te houden. Deze toestand van immanente onwaarachtigheid moest eens doorbroken worden. Dat moment is nu aangebroken. De doorbraak geschiedt door de man met woorden van waarheid: Mgr. Léonard. Want niet alleen de Kerk moet worden gered, ook het denken zelf. Léonard heeft dit in de gaten. De Kerk is er niet om het systeem te voeden. De Kerk van God is het zand in de machine. Er is leven buiten de machine van politieke correctheid, economische belangen en mediacultuur. De waarheid moet verdedigd worden. Dank u, Mgr. Léonard.

Bron: Catholica (koppeling)

Heel slechte journalistiek

2010-11-04T20:34:00.001+01:00

De bisschop van Antwerpen, Johan Bonny, neemt afstand van het recente controversiële standpunt van aartsbisschop Léonard dat priesters die zich bezondigden aan kindermisbruik, maar niet meer in functie zijn, niet meer voor de rechtbank moeten worden gebracht.

Er wordt nergens in het artikel vermeld wat precies die uitspraak van Leonard is - heel slechte journalistiek - en bovendien niet dat het een uitspraak van jaren geleden is waarover recent om verdachte redenen een rel geworden is.

Daarnaast mag Bonny natuurlijk niet verklaren dat het een prive-opvatting van Leonard is, maar dat Leonard een klassiek kerkelijk standpunt uitlegt en dat, afgezien van Leonard, de hele Belgische bisschoppenconferentie een prive-afwijking is van dit klassieke kerkelijke standpunt.

Tom Zwitser - eindredacteur Catholica

TIJD VAN ZWIJGEN ???

2010-11-04T20:00:00.001+01:00

Een tijd van sereniteit en windstilte zou natuurlijk meer dan gewenst zijn. Doch voor wie is dit zwijgen bestemd ? Mogen aartsbisschop en bisschoppen nog een homilie uitspreken in de kerken, waar hun bezoek al lang geagendeerd is ? Zal men ook de media en de politici het zwijgen opleggen ? Zullen figuren als Ringlet en Torfs zwijgen ?

Ik vond het wel passend en zelfs nodig dat aartsbisschop Léonard de door zijn woordvoerder aangekondigde stilte doorbrak om duidelijk te maken wat precies verkeerd was gepubliceerd en begrepen. Zo niet blijft de leugen overal nadreunen en wortelen als waarheid. Tegenover de algemeen verspreide hardnekkige leugen kan men niet zwijgen. Deze duidelijkheid en rechtlijnigheid werd door heel velen geapprecieerd, die het moe zijn dat om de lieve vrede steeds kool en geit moeten worden gespaard en misnoegd om de blijvende desinformatie in de media. Vaagheid heeft in het verleden de geloofsverdieping en de vitaliteit van de Kerk al te weinig gediend.

Waarom moest Jurgen Mettenpenningen met een zekere pretentie aankondigen dat “op zijn voorstel” de aartsbisschop tot Kerstmis zou zwijgen ? Waarom heeft de woordvoerder zelf niet bescheiden gezwegen toen hij in een gemediatiseerde persconferentie zijn ontslag wijduit meende te moeten motiveren, zoals nog nooit voorheen zoiets is gebeurd ? Uit zijn vroegere publicaties weten wij dat hij er een andere theologische visie op nahield dan zijn “baas”. Daarom wekte het drie maanden geleden bij degenen die hem kenden geen geringe verbazing dat juist hij de tolk van de aartsbisschop (en de andere bisschoppen) zou worden. Was hij echt in staat om met een tegengesteld innerlijk reflex op eerlijke wijze de aartsbisschop te vertolken ? Was niet hij de spookrijder die voor GPS wilde spelen ! Bidden wij voor de eenheid binnen ons episcopaat !

Jozef Decoene, Roeselare

2010-11-04T12:33:00.001+01:00

Vrienden van Mgr. Léonard verenigt u!

De jarenlange Belgische kerkpolitiek die erin bestond om alle geloofsonderwerpen die niet zo goed in de markt lagen te omzeilen met nietszeggende uitspraken heeft de geloofskennis van de nog praktiserende katholieke bevolking fel ondermijnd. Ook in het katholiek onderwijs werd de geloofsschat niet behoorlijk meer doorgegeven. Het resultaat is een jeugd die ondanks jarenlange studie aan katholieke scholen geen benul meer heeft van essentiële geloofswaarheden en geen zin heeft om haar vrije tijd te verliezen in kerken bevolkt met een uitstervende generatie die volgens haar nog gelooft in “middeleeuwse sprookjes”.

In deze nachtmerrie werd de nog getrouwe schare gelovigen recent wakker geschud door een mediagestuurde haatcampagne tegen de katholieke kerk op basis van pedofilieschandalen die voor het grootste deel reeds verjaard zijn. Die kunnen dus logischerwijze in verband gebracht worden met het inadequate kerkbestuur in diezelfde jaren, dat zowel extern als intern veel te zwak reageerde op de groeiende cultuur van vrije seksbeleving.

De volgende fase in dezelfde mediagestuurde aanvalsgolf tegen de katholieke kerk was de aanval op onze recent benoemde kerkleider, Mgr. Léonard, door het Vaticaan aangesteld met de bedoeling onze kerkprovincie te restaureren in de diepte. Katholiek België was gedurende de voorbije decennia gaandeweg bevolkt geraakt met een ganse schare “verlichte” betweters die een bevoorrecht plaatsje binnen de media en de politiek wisten te bemachtigen. Zij werden tot “katholiek middenveld” gepromoveerd en worden gebruikt als pionnen in de frontale media-aanval tegen al wie de traditionele katholieke kerkleer trouw bleef, met op kop dus Mgr. Léonard.

Een ware haatcampagne tegen Mgr. Léonard werd op gang gebracht, op basis van uit hun verband gerukte en verkeerd weergegeven uitspraken van onze mededeelzame (maar misschien toch iets te naïeve) aartsbisschop. Al of niet openlijke medewerking hieraan wordt gegeven door instanties uit de eigen katholieke kringen, zoals onlangs het IPB, dat zich niet geneerde om de goedlachse, openhartige en volkse aartsbisschop als “hooghartig” te bestempelen. VRT1 beweert schaamteloos in haar nieuwsuitzending van vandaag, 30/10/10, dat Mgr. Léonard zou gezegd hebben dat het gerecht de pedofiele priesters op rust “gerust moest laten”. Dit zijn niet de woorden van de kerkleider. Hiertegen zou met klem moeten geprotesteerd worden, zo nodig via juridische weg. Dit is zondermeer de verspreiding van leugenachtige informatie via onze officiële mediakanalen, klaarblijkelijk met het oog op maximale imagobeschadiging.

Het lijkt erop dat al wie of wat te maken heeft met authentieke katholiciteit door onze media vogelvrij werd verklaard. Het is de allerhoogste tijd dat hiertegen krachtdadig geprotesteerd wordt door al wie zich hierdoor geviseerd voelt . De rechten van de authentiek katholieke bevolking worden door de media met de voeten getreden door een verkeerde berichtgeving, waartegen zij geen kans krijgt zich te verweren.

Hierbij doe ik een dringende oproep aan allen die met de bovenstaande situering akkoord gaan zich te verenigen. Aldus kunnen wij verenigd een krachtig en duidelijk antwoord geven op de actuele verkeerde voorstelling van zaken, inzonderheid ten aanzien van onze nationale kerkleider. Deze vereniging van Rooms-katholieke gelovigen moet een tegengewicht vormen voor de betweterij binnen het actueel Belgisch kerkgebeuren.

Basisdoelstellingen van deze vereniging zouden o.a. kunnen zijn:

Samen bidden voor belaagde medestanders (zoals actueel Mgr. Léonard)
Onderlinge steunbetuigingen, persoonlijke en via petitie.
Het laten horen van onze stem in de pers
Aanklagen, zo nodig via gerechtelijk weg, van vervalste en eenduidige berichtgeving.

DE TIJD VAN HANDELEN IS AANGEBROKEN, IN ONDERLINGE SOLIDARITEIT EN IN VERBONDENHEID MET DE WERLDKERK. DOE MEE EN VERSPREIDT ZOVEEL MOGELIJK DEZE BOODSCHAP.

Voorlopig contactpunt:

ivovanhemelryk@telenet.be

Integrale Nederlandse vertaling brief Mgr. Leonard

2010-11-04T12:15:00.010+01:00

Ik moet u één en ander verklaren…

De golf van zeer negatieve reacties opgeroepen door wat men aanduidt als «mijn woorden» heeft sommigen onder u zonder twijfel sterk beroerd. Misschien waren sommige van die verontwaardigde reacties wel de uwe… Zelf zou ik fel reageren op die «woorden» zoals ze u werden voorgelegd. De media hebben, uit een heleboel andere mogelijkheden, drie schandelijke «uitspraken» naar voor geschoven:
1. eentje met betrekking tot aids, wat ik zou voorstellen als een terechte straf van de hemel aan het adres van diegenen die zich bepaalde gedurfde sexuele gedragingen
eigen hebben gemaakt;
2. één met betrekking tot homosexuelen die ik zou brandmerken als abnormale wezens;
3. een met betrekking tot priesters of religieuzen die zich schuldig hebben gemaakt aan zwaar sexueel misbruik, die ik een burgerlijke gerechtelijke procedure zou willen
besparen indien zij oud of ziek zijn.
Laten wij deze drie grieven één voor één bekijken.

Aids: een verdiende goddelijke straf ?

De pers heeft zich erg opgewonden over mijn «verklaringen» over aids. In werkelijkheid heb ik geen enkele recente « verklaring » afgelegd over dit onderwerp! Enkele dagen geleden is eenvoudigweg de Nederlandse vertaling (Mgr. Léonard. Gesprekken, Lannoo) verschenen van een werk van Louis Mathoux, dat vier jaar geleden in het Frans verscheen onder de titel «Monseigneur Léonard. Entretiens avec Louis Mathoux», bij Editions Mols in Brussel. Dit boek werd indertijd in enkele kranten besproken, zonder de minste opschudding te veroorzaken. Maar de dag zelf van zijn verschijning in het Nederlands kwam een golf van mediabelangstelling op gang met betrekking tot de pagina’s 173-174 (Nederlandstalige editie) van dit boek.

Ik verklaar mij nader. In een boek met gesprekken is de ondervraagde persoon op wrede wijze afhankelijk van de bekommernissen, zeg maar de obsessies van degene die hem ondervraagt. In mijn laatste antwoord weergegeven in het Franstalige origineel zei ik hierover (p. 340), op plagende toon, dat ik mijn « interviewer » dankte voor zijn belangstelling, ook al had hij mij maar weinig gevraagd over wat werkelijk het hart van mijn leven en van mijn christelijk geloof betreft. Ik spreek slechts zelden spontaan over deze onderwerpen, maar de beleefdheid noopt me ertoe te antwoorden op de vragen die mij worden gesteld… Ik herhaal dus dat ik geen enkele « verklaring » over aids heb afgelegd. Ik heb gewoon in 2005 (tijdstip van de interviews) geantwoord op een vraag en mijn toenmalige antwoord is recentelijk gedeeltelijk geciteerd door de pers. De vraag luidde: « Wat denkt u over aids ? Ziet u er een straf van God in voor de sexuele bevrijding ? » Het meest verhelderende is om het antwoord te lezen dat ik hierop gaf op de pagina’s 173-174 (243-244 van de Franstalige editie). Ik zal het hier samenvatten, maar schets u eerst de context van de vraag. Het ging erover of het uitbreken van deze ziekte een hemelse tuchtiging was. Het betrof hier dus wel degelijk de allereerste verspreiding van aids onder de mensen. Er was in deze context geen sprake van besmetting door bloedtransfusies of drugsnaalden en nog veel minder van een besmetting van een kind door de moeder !

Hoewel de interviewer misschien blij zou zijn geweest (weet ik veel) indien ik had gezegd dat aids een straf van God was, begon ik met te onderlijnen dat ik nooit op enigerlei wijze in dergelijke termen redeneer en dat ik op geen enkele manier het uitbreken van aids beschouw als een hemelse straf. Maar omdat de journalist, door de aard van zijn vraag, gehecht leek te zijn aan deze categorie van « straf », heb ik daaraan toegevoegd dat men er « hoogstens » « eventueel zou kunnen » van uitgaan dat de allereerste verspreiding van deze ziekte blijk gaf van « een soort van » « immanente gerechtigheid ». Drie keer voorbehoud dus (de uitdrukkingen tussen haakjes), om dit klassieke concept van « immanente gerechtigheid » naar voor te schuiven.

Ik geef onmiddellijk toe dat deze uitdrukking niet bij iedereen bekend is. Maar als je vragen beantwoordt van een journalist, dan antwoord je aan een persoon die per definitie gecultiveerd is, die van ‘s morgens tot ‘s avonds en van ‘s avonds tot ‘s morgens met woorden werkt en er dus de betekenis perfect van kent. Overigens was het concept van de « immanente gerechtigheid » precies bedoeld om iedere gedachte aan een « straf » van boven of van buitenaf uit te sluiten. Dat is wat het bijvoeglijke naamwoord « immanent » betekent, namelijk «eigen aan de zaak zelf» (van het Latijn manere in = « er binnenin blijven »), zonder dat men een uitwendige of «transcendente» oorzaak moet inroepen. Indien er dus sprake is van « gerechtigheid », dan gaat het in deze uitdrukking absoluut niet om een goddelijke of menselijke vorm van « gerechtigheid », maar om diegene die voortspruit uit de aard zelf van de daden die werden gesteld. Om de zin van deze uitdrukking (die ik nooit spontaan gebruik, maar die ik toen in 2005 gebruikte in een poging om binnen te treden in het denkpatroon van degene die me ondervroeg) te illustreren, gaf ik enkele voorbeelden (die men zeer zorgvuldig niet heeft geciteerd).

Indien wij de Aarde door onverantwoordelijk gedrag tegenover onze omgeving slecht behandelen, dan kunnen we ons eraan verwachten dat de Aarde ons later ook slecht zal behandelen (klimaatwijziging, stijgende waterspiegel, het verdwijnen van soorten, enz.). Daar is geen enkele goddelijke beslissing voor nodig ; het komt voort uit de aard zelf van ons gedrag. Vergelijkbaar hiermee is het, indien een Minister van Volksgezondheid op de pakjes sigaretten laat zetten : « tabak kan uw gezondheid ernstig schaden », niet de bedoeling om te beweren dat uw chronische bronchitis of uw longkanker het gevolg zijn van een goddelijke tuchtiging en nog minder dat deze voortspruit uit een beslissing van henzelf, maar gewoon dat het voortkomt uit uw tabaksgebruik. Ze schuiven dus impliciet het concept van de « immanente gerechtigheid » naar voor. Overigens blijkt uit een aantal artikels die ik heb gelezen dat de allereerste verspreiding van aids minstens voor een deel werd veroorzaakt door besmettingen voortspruitend uit bepaalde gewaagde sexuele praktijken (meervoudige partners, sodomie, enz.).

Ik zie werkelijk niet in wat er onbehoorlijk aan is om te zeggen dat onze vervuilende
gedragingen ons op termijn zuur zouden kunnen opbreken op ecologisch gebied, of om ervoor te waarschuwen dat een overdadig gebruik van alcohol onze hersenen of onze lever kan aantasten of om ervan uit te gaan dat HIV-besmettingen in het begin ondermeer in verband stonden met gewaagde sexuele gedragingen. Maar, zo zegt men mij, op die wijze stigmatiseert en discrimineert u aids-lijders ! Het ware zinvol geweest indien de lezers die zijn aanbeland op pagina 174 van het boek, ook pagina 175 zouden hebben gelezen (p. 245 in de Franstalige editie), waar ik expliciet en nadrukkelijk zeg dat aids-lijders nooit mogen worden gediscrimineerd ! Sinds wanneer verlenen de waarschuwingen tegen de ravages die worden aangericht door tabak toelating om rokers te discrimineren ? Precies hetzelfde geldt voor de aids-problematiek.

Homosexuelen : abnormalen ?

In het verleden heeft men reeds geprobeerd om me de monsterlijke uitspraak in de mond te leggen dat homosexuelen abnormaal of ziek zouden zijn ! Ik heb reeds verscheidene keren uitleg gegeven over deze problematiek (die ik haast nooit spontaan aansnij, maar slechts in antwoord op vragen die mij worden opgelegd), ik hou het dus kort. Vanuit een filosofisch standpunt meen ik dat homosexuele neigingen en praktijken niet stroken met de objectieve sexuele logica. Deze sexuele logica (plantaardig, dierlijk en ook menselijk) bestaat erin te « diversifiëren » en, in zekere zin, het mannelijke en het vrouwelijke te « scheiden » zodat ze elkaar kunnen aanvullen. Dat is trouwens de betekenis zelf van het woord « sex », dat zeer waarschijnlijk voortkomt uit het Latijnse « secare », een werkwoord dat « snijden », « scheiden » betekent. « Sexualiteit » houdt het scheiden van het mannelijke en het vrouwelijke in met de bedoeling dat ze zich ook weer kunnen verenigen (bij de paring, bij dieren, of de liefdesontmoeting van twee personen, bij de mens) door middel van een daad (de geslachtelijke vereniging) die het doorgeven van het leven mogelijk maakt. Het filosofische probleem dat homosexualiteit stelt is dan ook het feit dat in het geval van deze sexuele geaardheid in zekere zin de polariteit tussen het mannelijke en het vrouwelijke wordt opgeheven door zich te wenden tot een persoon van hetzelfde geslacht.

Sommigen drukken dit uit door te zeggen dat een homosexuele geaardheid niet «normaal » of « abnormaal » is. Persoonlijk mijd ik dergelijk taalgebruik als de pest, tenzij de « ondervrager » er sterk op aandringt. Desnoods, indien men dit werkelijk nodig vindt, zou men het kunnen wagen te zeggen dat deze geaardheid niet geheel normaal is, in de zin dat ze niet overeenstemt met de objectieve logica van de sexualiteit. Maar het is beter om deze terminologie te vermijden omwille van de dubbelzinnigheid ervan. En in ieder geval veroorlooft dit geenszins iemand om op enigerlei wijze te beweren dat homosexuelen « abnormalen » zijn, wat zeer beledigend zou zijn.

Om het verschil te doen begrijpen tussen een filosofisch oordeel over de « homosexuele
geaardheid » en de kwetsende discriminatie ten overstaan van « homosexuele personen », heb ik het gewaagd om in een televisiestudio een vergelijking te maken tussen de houding die wij aannemen ten overstaan van anorexiepatiënten en ten opzichte van homosexuele personen.
Bepaalde persorganen hebben doen uitschijnen dat ze geloofden dat ik op die manier homosexualiteit gelijkstelde aan anorexia en homosexuelen dus als zieken beschouwde!

Maar ik heb homosexualiteit nooit vergeleken met anoraxia, en dat zou ook volstrekt zinloos zijn. Ik heb enkel de houding vergeleken die wij aannemen of zouden kunnen aannemen ten opzichte van personen die deze twee zo volkomen verschillende situaties beleven. Welnu ! De meesten onder ons beschouwen anorexia als een ontwikkeling in de appetijt die niet strookt met de objectieve logica van die appetijt, die erop gericht is om ons aan te zetten tot eten om op die wijze onze krachten aan te vullen. Maar ik hoop dat mensen die zo redeneren daarom anorexiepatiënten toch nooit als « abnormalen » zullen beschouwen ! Net zo staat het feit dat u homosexualiteit beschouwt als niet samengaand met de objectieve logica van de sexualiteit u daarom nog helemaal niet toe om homosexuelen te beschouwen als « abnormaal » of « ziek ».

Bejaarde of zieke pedofielen : onttrekken aan de menselijke gerechtigheid ?

In een recente uitzending werd één van mijn antwoorden naar voor gebracht alsof ik priesters of religieuzen die zich schuldig hebben gemaakt aan sexueel misbruik zou willen onttrekken aan de burgerlijke rechtspraak indien zij ziek of oud zijn. Maar gelooft men nu werkelijk dat ik in die mate onsamenhangend ben terwijl ik sinds 23 april jongstleden, net als de andere bisschoppen, onophoudelijk de slachtoffers heb opgeroepen om zich bij voorrang tot het burgerlijke gerecht te wenden, omdat dit als enige bevoegd is om de waarheid en de ernst van de feiten vast te stellen en om te bepalen of er al dan niet sprake is van verjaring ? Dit alles behoort uitsluitend tot de bevoegdheid van het gerecht. En, voor alle duidelijkheid, wij hebben ervan afgezien om een soort nieuwe « Commissie Adriaenssens » in het leven te roepen, ondanks de grote diensten die deze heeft bewezen aan een heleboel slachtoffers. Wij sturen dus systematisch de klagers door naar het burgerlijke gerecht en de openbare instellingen die bevoegd zijn om dit soort klachten te ontvangen.

Wat de interne keuken van de Kerk betreft moeten we ondertussen, bovenop de burgerlijke procedures, voor elk ernstig geval van sexueel misbruik een dossier opstellen dat we naar Rome moeten sturen. De Congregatie voor de geloofsleer houdt eraan dat in elk betrokken bisdom de bisschop zijn plicht vervult. Ze bepaalt de canonieke straffen (dat wil zeggen degene die zijn voorzien door het Kerkelijk recht) die desgevallend moeten worden opgelegd aan misbruikers (onttrekking aan elke pastorale taak, verbod om de mis op te dragen, verlies van de klerikale status, enz.). Een dergelijk dossier is naar Rome gezonden met betrekking tot de gewezen bisschop van Brugge, Roger Vangheluwe. In afwachting van de beslissing van Rome dient de bisschop uiteraard voor ieder geval, indien de feiten bewezen lijken te zijn, onmiddellijk de preventieve maatregelen te treffen die zich opdringen, vooral als er risico bestaat op herhaling.

Het is in die context dat mij werd gevraagd welke maatregelen ik wenste te nemen
betreffende, vaak hoogbejaarde, priesters die zich schuldig hebben gemaakt aan dergelijk misbruik. Eerst en vooral had ik uiteraard reeds, zoals altijd, benadrukt dat de slachtoffers zich eerst en vooral tot het gerecht en/of de bevoegde openbare instanties moeten wenden.

Maar wat indien de feiten door justitie werden geklasseerd omdat ze in hun ogen verjaard zijn, of indien de slachtoffers hardnekkig weigeren om zich tot het gerecht te wenden ? Moet ik, indien ik in kennis word gesteld van dergelijke, vaak zeer oude, feiten een openbare canonieke straf opleggen zonder zelfs maar het oordeel van Rome af te wachten ?

Toen ik deze delicate vraag moest beantwoorden, droeg ik nog een zeer ingrijpende ervaring in het hart die ik recent had meegemaakt. Slachtoffers waren me hun tragische verhaal komen vertellen dat ze hadden beleefd met priesters die hen ernstig hadden misbruikt. Ze zeiden me uitdrukkelijk : « Wij willen ons niet tot het gerecht wenden ; het is overigens in ieder geval te laat ; wij willen niet dat deze oude en zieke priester publiekelijk aan de schandpaal wordt gezet ; we vragen enkel dat u hem zou gaan opzoeken en dat hij tegenover ons het kwaad zou toegeven dat hij ons heeft aangedaan en waaronder wij tot op de dag van vandaag lijden ».

Ik heb toen dus contact opgenomen met deze priesters, oud, ziek, een beetje warrig maar nog in staat zich uit te drukken. Eén van hen zei me, toen ik hem vertelde over mijn ontmoeting met het slachtoffer : « Ik heb nooit met wie dan ook gesproken over dit zwarte hoofdstuk in mijn leven ; ik ben gelukkig dat ik het aan u kan toegeven alvorens te sterven ». Ik heb hem gevraagd of hij ermee akkoord ging om het slachtoffer te ontmoeten en uiteindelijk ten opzichte van haar het kwaad te erkennen dat hij haar had aangedaan. Hij heeft daar « ja » op gezegd en eraan toegevoegd dat het een grote opluchting zou zijn om dit, eindelijk, te kunnen doen voor zijn dood.

Ik heb opnieuw contact opgenomen met de slachtoffers, die hun diepe vreugde hebben uitgesproken toen ze dit hoorden en die hun voornemen hebben bevestigd om deze priester te ontmoeten. Dit heeft mij diep ontroerd. Tot tranen toe.

Ik weet niet of ik er goed aan heb gedaan om aldus te handelen. Maar ik denk dat het in dergelijke gevallen, wanneer geen enkele burgerlijke procedure mogelijk is of door het slachtoffer wordt gewenst, het niet onredelijk is om te oordelen dat het beter is om de misbruiker toe te staan om zijn schuld te bekennen in aanwezigheid van degene die hij heeft misbruikt, dat dit wellicht zinvoller is voor allebei dan eenvoudig aan die oude priester te verbieden om nog samen met de aalmoezenier van zijn rusthuis de mis op te dragen. In de gevallen die ik persoonlijk heb meegemaakt wensten de slachtoffers uitdrukkelijk geen openbare bestraffing in extremis, geen soort finale wraakoefening. Ze verlangden vooral dat de afzichtelijke waarheid van de feiten eindelijk door de pleger ervan zelf zou worden erkend.

Het is juist de herderlijke verantwoordelijkheid van de Kerk om ervoor te zorgen dat, wanneer het burgerlijke gerecht zijn werk heeft gedaan indien dit nog mogelijk is, de slachtoffers worden gehoord met eindeloos respect en dat de misbruikers uiteindelijk hun schuld bekennen. Indien ik mij vergis, zal men zeker niet nalaten mij daarop te wijzen…

*
**
Tot zover de verduidelijkingen die ik meende te moeten geven in verband met de recente opschudding. Het schijnt mij toe dat ik deze uitleg verschuldigd was aan degenen die ik onvrijwillig heb doen lijden door het onderwerp te zijn van zoveel kritiek, misverstanden en onbegrip. Ik hoop aldus te hebben bijgedragen tot de vrede des harten. Ik herhaal dat ik intens meeleef met alle misbruikslachtoffers en ik bevestig mijn vertrouwen in alle pastoors, priesters, religieuzen of leken, die zich gewetensvol van hun taak kwijten. Ik merk hoe kwetsbaar de Kerk op dit ogenblik is en herhaal mijn vertrouwen en dankbaarheid ten opzichte van alle christenen. Dank voor hun gebed en hun inzet, dank aan al diegenen « die dag in dag uit bouwen aan een meer menselijke en rechtvaardige wereld, die het Evangelie uitdragen en die bijdragen aan de bouw van een Kerk met toekomst » (Verklaring van de Belgische bisschoppen op 19 mei 2010). Ik verlang er in alle nederigheid naar dat wij ons mogen wenden tot de Herrezen Christus, hart van ons geloof, bron van onze hoop, kracht van de liefde.

Mgr A.-J. Léonard,
Aartsbisschop van Mechelen-Brussel.

Judas Mettepenningen

2010-11-03T16:42:00.015+01:00

Zo omschreef de journalist TOM HEREMANS van "De Standaard" de houding van de ex woordvoerder van Mgr. Leonard. Het moet gezegd worden, De Standaard is nu niet bepaald de fanclub van Mgr Leonard en toch deze uitspraak. Het moet deze journalist hebben geraakt en gechoqueerd. Blijkbaar is ook hij van mening dat er hier een deontologische code is doorbroken.
In zijn stukje zegt hij dat een woordvoerder iemand moet zijn zonder ego, iemand die diegene waarvan hij de woordvoerder is in het zonnetje kan en wil zetten. Ego’s kunnen botsten dat is waar, maar is dit de oorzaak van het ontslag?

Woordvoerders kunnen op een bepaald ogenblijk van zichzelf vinden dat ze niet meer kunnen functioneren en ontslag nemen, maar zo stelt TOM HEREMANS: "dan doen ze dit in stilte, eventueel met een sec pers communiqué." Wat gisteren Mettepenningen uithaalde vond zelfs TOM HEREMANS niet katholiek.

Het gaat er om dat Mettepenningen, die in een vertrouwensrelatie te werk was gesteld, informatie die hij door zijn werkzaamheid had, gebruikte, zeg maar misbruikte, om zichzelf te verantwoorden en daarbij nog eens stevig uit te halen naar zijn ex baas Mgr leonard, waarbij je die dan gebrek aan vertrouwen aanwrijft .

Hij zal voorwaar de dertig zilverlingen binnenkort in een andere vorm in ontvangst mogen nemen.

Maar nogmaals dienen we ons de vraag te stellen of het daar allemaal om draait.
Meer en meer doet het ons voor dat er zaken bewust niet worden uitgesproken. Zaken die eerder van theologisch aard zijn en die te maken hebben met de leer van de kerk zelf.

Daar zit Mettepenningen, als theoloog, in een spagaat. Net als Judas in een dergelijk spagaat zat. Aan de ene kant de Farizeeërs die Christus voor het Sanhedrin wilden brengen, aan de andere kant zijn Leraar die in onmin was gevallen bij die zelfde Farizeeërs. Ze hadden niets en hadden iemand nodig die dicht bij Christus stond en vertrouwelijk informatie kon door spelen om Hem voor het Sanhedrin te brengen.

Sommige kritische lezers kunnen de vraag stellen, maar de Farizeeërs dat waren toch diegene die zich strikt aan de Joodse wetgeving zoals neergeschreven staat in de eerste Vijf Boeken van de (Hebreeuwse) Bijbel waren? Ze geloofden toch dat een vroom leven en een strikte navolging van de Wet de mens dichter bij God zou brengen? De Farizeeërs zagen het toch als hun taak de gewone mensen te bereiken en om hun kennis aan hen over te dragen? Zit de rol van de Farizeeërs dan niet eerder bij diegene die de Kerkelijke leer willen veilig stellen en Rome wil volgen?

Als we de Evangelie teksten goed lezen dan zien we dat Christus het niet moeilijk had met deze ambitie van de Farizeeërs, integendeel Hij verklaarde : “Want Ik verzeker jullie; eer hemel en aarde vergaan, zal er niet één punt of komma van de wet afgaan voor het allemaal gebeurd zal zijn. “ (Mat 5,18) op dit punt kon er met de Farizeeërs geen spanning zijn ontstaan. Sommige Farizeeërs waren Jezus zelf te vriend en nodigde Hem uit bij hem thuis zoals we in Lucas leren. “Een van de Farizeeërs vroeg Hem om te komen eten. Hij kwam in het huis van de Farizeeër en ging aan tafel.” (Luc. 7,36) Anderen waarschuwde Christus. “Precies op dat ogenblik kwamen er enige Farizeeërs die tegen hem zeiden: ‘Vertrek, ga weg van hier, want Herodes wil u doden!’” (Luc: 13:31) In het Johannes Evangelie gaat Jezus in debat met Nicodemus, een overste van de joden, die later zijn aanhanger wordt (Joh. 3,1-21; 7,45-52; 19,39). De spanning tussen de Farizeeërs en Christus is bij gevolg van een totaal andere aard.

Hoeveel keer staat er in het Evangelie, "maar ze deden het niet omdat ze de menigte vreesden".

Een voorbeeld:
Hij ging de tempel binnen en tijdens zijn onderricht kwamen de hogepriesters en oudsten van het volk naar Hem toe en zeiden: ‘Met welke bevoegdheid doet U dit? En wie heeft U die bevoegdheid gegeven?’Jezus gaf hun als antwoord: ‘Ik zal u ook één vraag stellen, en als u daarop antwoordt, zal Ik u ook zeggen met welke bevoegdheid Ik dit doe. Waar kwam de doop van Johannes vandaan? Van de hemel of van de mensen?’ Ze overlegden met elkaar en zeiden: ‘Als we antwoorden: “Van de hemel”, dan zal Hij tegen ons zeggen: “Waarom hebt u hem dan geen geloof geschonken?”Maar als we zeggen: “Van de mensen”, dan hebben we de menigte te vrezen, want allemaal houden ze Johannes voor een profeet.’ Ze gaven Jezus als antwoord: ‘We weten het niet.’ Toen zei Hij tegen hen: ‘Dan zeg Ik u ook niet met welke bevoegdheid Ik dit doe. (Mat 23:23-27)

Hier wordt de kern van de spanning tussen Jezus en de Farizeeërs duidelijk. Zij diegene die de mensen hadden moeten onderrichten in overeenstemming met hun geloof deden die niet, OMDAT ZE DE MENSEN VREESDEN. Ze hadden duidelijkheid moeten scheppen, dat zou hun taak geweest zijn. Maar ze lieten hun leiden door "de mensen" en hun opportuniteit. Het is net tegen een dergelijke houding dat Christus zo van leer trok. Het is een dergelijke houding die de spanning tussen Christus en de Farizeeërs opjoeg. Het is door dit conflict dat Christus uiteindelijk aan het kruis zou eindigen.

Hoe vaak hebben we het vandaag niet mogen horen in de Media, de mensen willen het niet en dit is niet wat de mensen nog willen horen.

Mettepenningen heeft hier gehoor aan gegeven. Hij heeft Mgr Leonard aan het Sanhedrin van de media overgeleverd. De andere apostelen zwegen en waren bang. Petrus verrade Christus noch voor de haan drie maal gekraaid had. Kijk eens naar de apostelen hun opvolgers in Vlaanderen en kijk eens hoe ze in koor zingen, “We hebben Hem nooit gekend. “

Optreden Mettepenningen beschamend en beneden alle peil

2010-11-03T14:02:00.005+01:00

Gisteren konden we zien hoe Jurgen Mettepenningen zijn ontslag aankondigde als woordvoerder van Mgr. Leonard. Tijdens een groots opgezette persconferentie vond Mettepenningen het blijkbaar nodig om z'n ondertussen ex werkgever een dolk in de rug te planten. Dit was werkelijk nergens voor nodig en ik krijg meer en meer de indruk dat dit allemaal georchestreerd was door de anti-Mgr.Leonard krachten. De actie was beschamend en alles behalve katholiek...

Vandaag meer hierover...

"katholieken moeten protestanten worden"?

2010-11-02T16:40:00.004+01:00

Katholieken moeten 'protestanten' worden…………

Of hoe de reformatie misbruikt word om andere doelen te dienen.

Vele "katholieken" in Vlaanderen hebben al lang de reformatie links voorbij gestoken. De meeste Christenen uit de reformatie nemen de bijbel ernstig. Ze beschouwen dit boekwerk als gegeven door God. Hieruit is het idee van de Sola scriptura ontstaan. Sola scriptura wat betekend "alleen door de Schrift, de Bijbel" is één van de Vijf sola's die een samenvattend uitgangspunt vormt van het protestantisme tijdens de Reformatie, maar ook heden ten dage nog steeds de belangrijkste uitgangspunten vormen voor het protestantisme.

De groepen die nu in het verweer tegen de Rooms-katholieke kerk aan het komen zijn is een allegaartje, dat zich verenigd in "het tegen de kerk van Rome zijn". De meeste van deze groeperingen zien de bijbel niet eens meer als het Woord Van God, maar als een verzameling verhaaltjes die stichtend zijn. We hoeven het allemaal zo letterlijk niet te nemen en iedereen kan er zijn profijt uit doen. Christus is al lang niet meer "de Zoon van God" maar een leider die je in zijn tijd moet situeren en die mensen goede dingen wilde laten doen, door zijn onderrichtingen.

Als er nu iets is wat tegen de reformatie ingaat, dan is het bovenstaande.

Zonde is volgens die zelfde groepen iets wat eindelijk niet bestaat, goed en kwaad is een contextueel gebeuren. Iedereen moet maar handelen in eer en geweten en dient dit persoonlijk met God maar uit te maken. Hier gaan deze groepen in tegen een ander principe uit de reformatie, de Sola gratia: De redding komt alleen door vergeving door God en niet door de verdienste van de zondaar (de mens). Bij de reformatie is er nog steeds een zonde besef aanwezig, iets wat in de meest zo genaamde kerkelijke groeperingen al lang vervaagt is, geminimaliseerd en/of ontkend.

Solus Christus: Alleen Christus is een tussenpersoon tussen mens en God. Ook dit principe kunnen die zelfde groepen niet onderschrijven. Zoals reeds gezegd, Christus wordt door de meeste "Vlaamse Katholieken", niet langer gezien als de Zoon van God, maar als een wereldse figuur, die in een verleden daden heeft gesteld en die de mensen van toen heeft geïnspireerd. Later zo redeneert men, is dan die figuur vergoddelijkt. Ook hier wordt een protestants principe met de voeten getreden.

Blijft dan de vraag, hoe protestants is deze beweging en hoe 'protestant' worden?

Het lijkt er veel meer op dat hier woordspelletjes worden gebruikt. Het protest uit zich niet in een theologisch onderbouwd geheel, eerder uit een zucht van laat ons gerust wij willen ons ding doen. Het is een afrekenen, niet gestoeld op de rede, de rede die modernisten zo hoog inschatten, maar gestoeld op donkere en duistere emoties en frustraties. Het is een machtspel van sommige die veertig jaar geleden reeds macht naar zich toe wilde trekken.

Mogen en kunnen mensen zich uiten. Je natuurlijk iedereen is vrij. Het beginsel van de vrijen meningsuiting staat ook bij Katholieken hoog in het vaandel. Maar niet iedereen is vrij om anderen te gebruiken en misbruiken. Niet iedereen is vrij om organisaties te misbruiken om eigen doelen na te jagen. Niet iedereen is vrij om anderen te kwetsen in hun beleving. En hier worden niet alleen katholieken geraakt in hun geloof, maar ook de Christenen uit de Reformatie. Alles en iedereen zo lijkt het dient geofferd te worden op het hoogaltaar der modernisten, het modernisme als de verzameling van alle veroordeelde ketterijen. Het modernisme als uiting van het eigen gelijk zonder God noch gebod.

Waarom dit blog?

2010-11-02T15:02:00.002+01:00

De aartsbisschop van Mechelen-Brussel, Mgr. Leonard, ligt stevig onder vuur. Zijn uitspraken worden verdraaid en totaal uit hun verband getrokken. De anti-Kerkelijke krachten hebben bloed geroken en willen definitief afrekenen met zowel de aartsbisschop als met de Kerk zelf. Hoewel de aanvallen van buiten de Kerk hevig zijn komt het meeste gevaar van binnen de Kerk zelf. Het zeer anti-Roomse IPB wil van de situatie misbruik maken en nu haar progressief-liberale agenda uitvoeren.

Dit blog is ontstaan uit de overtuiging dat de Rooms-getrouwe katholiek nu niet meer kan zwijgen. De tijd van te reageren is aangebroken...

Quo vadis Kerk in Vlaanderen?

Zit de mot in de Kerk?

Liturgische misbruiken verzwakken het geloof

Scheiding der werelden

Vangheluwe was nooit in de abdij !!

De judassen van deze tijd...

Van enige rechtlijnigheid zijn de judassen van deze tijd nog nooit doodgegaan.

Judas met de Penningen

Tweede kerk voor traditionalisten in Brussel

Vaticanum II juist interpreteren

Waren er maar meer volwassenen die met een zelfde vuur en een zelfde liefde voor de kerk ijverde

Paus Benedictus XVI niet te spreken over verplichte seksuele opvoedingsprogramma's

Intolerantie en discriminatie tegen christenen in Europa

De gewone pedofielen zijn geen boosdoeners!!!

Wat is de oorsprong van de pedofiliecrisis in de Kerk?

Eerste hypothese

Tweede hypothese

Conclusie

HALVE WAARHEDEN…

Mgr. Léonard ‘Een ernstige dwaling die moet bijgestuurd worden’

Hoe De Standaard het gezicht niet wil verliezen

Stenigen mag een beetje

Benedictus XVI: oecumene is geen politiek engagement

Kerk heeft recht op eigen rechtssysteem

Een verhaal

ANTIRELIGIEUZE VOORINGENOMENHEID

Wat was voor u, die naast de Heilige Vader stond, het sterkste moment van deze reis?

Het biocentrisme of waarom wij hier zijn

HET MISVERSTAND DAT ZICH IN EIGEN GROOT GELIJK VASTBIJT

NIEUW APOSTULAAT PRIESTERBROEDERSCHAP SINT-PETRUS BRUSSEL

Hoofdredacteur Katholiek Nieuwsblad nu ook met dood bedreigd

Vaticaanse instemming met Nederlandse Eerste Communieteksten

Wat heeft Monseigneur Léonard misdaan?

Wie de liturgie hervormt, is er geen eigenaar van

Waarom ben ik nog in de Kerk?

Monseigneur Leonard

Wanted: beroepscommunicator

Geboren door een abortus

OM TE GROEIEN IN DE ‘KUNST VAN HET VIEREN’

Reacties op misbruik in kerk gewikt en gewogen

Natuurwet en naastenliefde

Heb geen angst niet geliefd te zijn wanneer u het leven verdedigt

Homilie van Mgr. Leonard voor Eurovisie op Allerheiligen

ONGEVRAAGDE TEGENPAUS HENDRICUS I

Het H. Sacrament in de hand of op de tong?

Totale erosie van de katholieke identiteit

Schokkend, geen woorden voor!

Waarom Léonard verdedigd moet worden.

Torfs dient alleen nog Torfs op te heffen

TONG OF HANDCOMMUNIE?

TERUG NAAR DE WARE LITURGIE

Liturgische regels zullen niet gevolgd worden in groot deel Vlaanderen

Vertrouwen

Vrijheid

WAARIN MGR LEONARD REEDS IS GESLAAGD

Feuilleton België

Marcel Broesterhuizen, wat is immanente gerechtigheid?

Marcel Broesterhuizen- Prof. t.b.v. leerstoel Pastoraat bij Doven, KU Leuven- Diaken Bisdom Den Bosch, Nederland

PETITIE : OPROEP TOT OBJECTIVITEIT IN DE MEDIA!

“Gebt mir meinen Jesum wieder!”

De moed van de aartsbisschop

Geestelijke dictatuur

“IMMANENTE GERECHTIGHEID”

Krimpend denkvermogen

Heel slechte journalistiek

TIJD VAN ZWIJGEN ???

Integrale Nederlandse vertaling brief Mgr. Leonard

Judas Mettepenningen

Optreden Mettepenningen beschamend en beneden alle peil

"katholieken moeten protestanten worden"?

Waarom dit blog?

Marcel Broesterhuizen
- Prof. t.b.v. leerstoel Pastoraat bij Doven, KU Leuven
- Diaken Bisdom Den Bosch, Nederland